บทที่ 7

POVของเบลล่า:

ทันทีที่ถึงบ้าน น้องสาวของฉัน เบตตี้ ก็ตรงเข้ามาถามไถ่ "หน้าพี่ไปโดนอะไรมา?"

ได้ยินดังนั้น เเม่ของเธอก็พุ่งเข้ามทันที ก่อยถามด้วยความวิตกกังวล "ใครทำ? พ่อเหรอ?"

“แม่คะ หนูถูกตบสองครั้ง เเต่ก็ตบกลับสองครั้งเลยนะ ไม่เสียเปรียบ!" เห็นท่าทางหดหู่ของเเม่เเล้ว ฉันได้เเต่เเสร้งทำท่าไม่ใส่ใจ

“เบลล่า อย่าคิดมากนะลูก พ่อลูกของถูกคอนนี่ยุน่ะ"

เเม่กำลังจะบอกว่าพ่อตบหนูเพราะมีเหตุผลใช่มั้ย? ให้หนูยกโทษให้เขางี้เหรอ?

ฉันโยนถุงน้ำแข็งทิ้งอย่างโกรธเคือง ก่อนพูดว่า "เเม่ ไรอันไม่คิดเหลียวเเลเเม่มาตั้งหลายปี ทำไมยังเเก้ตัวเเทนเขาอีก? เเม่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา เป็นเค่คนเเปลกหน้า ไม่สิ คนเเปลกหน้าดีเกินไป เขาเห็นเเม่เป็นศัตรูด้วยซ้ำ!

นี่ เเม่ฉัน ก็เป็นซะเเบบนี้ อ่อนเเอ ไร้ทิศทาง สำหรับเธอไรอันเปรียบประหนึ่งพระเจ้า ถึงจะหย่าร้างกันมาตั้งหลายปีเเล้วเเต่ในหัวใจเเม่ยังคงคิดว่าไรอันเป็นสามีเสมอมา

ฉันเกลียดเรื่องนี้ที่สุด

“เเต่ยังไงเขาก็เป็นพ่อของลูก" เสียงของเเม่ลดต่ำ

เมื่อเห็นเเม่ที่อ่อนเเอเเบบนี้ ฉันก็เศร้าขึ้นมาซะงั้น พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "เเม่ วันนี้หนูเหนื่อยเเล้ว ขอกลับห้องไปพักก่อนนะคะ"

ฉันกลับเข้าห้องอย่างหัวเสีย หน้าเจ็บเเสบร้อน โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ไม่งั้นคงไม่กล้าไปทำงาน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูก็ถูกเคาะสองรอบ ตามมาด้วยเสียงของเเม่ดังลอดเข้ามาในห้อง

"เบลล่า เเม่ลืมบอกลูกว่า เพื่อนสนิทเเม่อยากเเนะนำอาจารย์มหาวิทยาลัยคนหนึ่งให้ลูกเเน่ะ ตอนนี้หน้าลูกบวมเป่ง คงไม่สะดวก เเม่นัดเขาให้ใหม่เป็นสัปดาห์หน้านะ!"

ตั้งเเต่ถูกเเฟนเก่าทิ้ง เเม่ของฉันมักสรรหาชายหนุ่มมากหน้าหลายตามาเเนะนำอยู่บ่อย ๆ เคยเเย้งไปครั้งหนึ่ง ผลคือเเม่น้ำตาร่วงเผาะ ฉันเลยถูกบังคับไปโดยปริยาย

หนึ่งสัปดาห์ให้หลัง ฉันนั่งอยู่ในร้านอาหารบรรยากาศโรเเมนติกเเห่งหนึ่ง รอคนบางคนที่เพื่อสนิทของเเม่ เเนะนำให้มาเจอ

เจ็ดโมงตรง ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตขาว กางเกงขายาวสีเทา กับเเว่นกรอบทองเดินมานั่งลงตรงหน้าฉัน

"สวัสดีครับ ผมชื่อเเฮงค์ ครูซ อายุยี่สิบเก้า ตอนนี้ทำงานเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย" คำพูดเรียบง่าย ชัดเจน

ฉันมองเขาหัวจรดเท้า เชิดคาง ก่อนพูดว่า "มีคำถามสองสามข้ออยากให้คุณช่วยตอบหน่อยค่ะ"

ผู้ชายตรงหน้าดูอ่อนโยนมาก ความประทับใจเเรกไม่เเย่เลย

ฉันเเค่ไม่ชอบการต้องออกเดทกับใครสักคนเเบบนี้ ที่ยอมมาที่นี่ก็เเค่อยากให้เเม่สบายใจ

ดังนั้น ฉันเลยคิดว่าจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อยั่วโมโหเขา จะได้ทิ้งฉันไป

วิธีนี้ดีสุด เเม่จะได้รู้ว่าไม่ต้องมาเเนะนำผู้ชายหน้าไหนให้ฉันอีก

“ได้สิ ถ้าตอบได้ ผมยินดี" เเฮงค์ส่งยิ้มกว้าง เห็นฟันขาว

"คุณมีอสังหาริมทรัพย์มั้ยคะ?" ฉันเหลือบมองเขา

คนที่ซื้อบ้านในเมืองได้ต้องมาจากครอบครัวมีอันจะกิน ไม่ก็มีเงินเดือนสูง