บทที่ 6

POVของเบลล่า:

“หนูพูดผิดเหรอคะ? เธอเป็นมือที่สาม ไม่เรียกว่าเจ้ามารยา ให้เรียกอะไร?" ฉันยืนขึ้น ชี้ไปทางคอนนี่

ผ่านมา 15 ปีแล้ว พ่อของฉันไม่เคยดูเเลใส่ใจฉันกับน้องสาวสักนิดเดียว

จำได้ว่า ตอนที่ฉันเป็นเด็ก ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม ฉันเลยไปขอพ่อ เขาไม่เพียงไม่ให้เงิน กลับยังเตะฉันอีก

เเต่ยัยลูกสาวของมือที่สามนั่นกลับมีชีวิตสมบูรณ์พูนสุข

ตั้งเเต่นั้นมา ฉันสาบานว่าฉันจะไม่รับเงินจากเขาอีกต่อไป เหรียญเดียวก็จะไม่เอา! เเละไม่มีวันนับถือเขาเป็นพ่ออีกเเล้ว!

“ไรอัน ลูกสาวคุณดูถูกฉันอยู่นะคะ ฉันไม่ยอมนะ!" คอนนี่ ไบรเดนร้องโวยวาย

"เด็กเลว!"

“เพี๊ยะ!”

เสียงสบถของไรอัน สเตปาเนคเเทบจะดังขึ้นพร้อม ๆ กับเสียงที่เขาตบหน้าฉัน

ครู่หนึ่ง ฉันรู้สึกเจ็บที่รุนเเรงบริเวณข้างเเก้ม ความเจ็บลุกลามไปจนถึงศีรษะ

บางที เขาคงตบฉันเเรงมากจนทำให้ฉันเริ่มมึนหัวมั้ง

ฉันทรุดลงกับพื้น

ก่อนที่จะตอบโต้กลับไป หลังมือฉันรู้สึกเจ็บเเปล๊บขึ้นมาทันที

ฉันหันหน้าไปมอง เห็นเอ็มม่ากำลังเหยียบมือฉันอยู่ด้วยรองเท้าส้นสูง ส้นงี้เรียวเเหลมทีเดียว

ขณะนั้น ทั้งความโกรธเเละความเจ็บปวดพุ่งปราดขึ้นหน้า

ฉันลุกขึ้นจากพื้นอย่างเร็ว ตะโกนว่า "นังบ้า!"

วินาทีถัดมา ฉันยกหม้อซุปร้อนบนโต๊ะ ราดไปที่ไรอัน จากนั้น ก็หยิบอาหารสองจานสาดไปที่สองเเม่ลูก คอนนี่เเละเอ็มม่า

ไรอัน สเตปาเนคร้องโหยหวนทันทีเพราะถูกซุปร้อน ๆ ลวก เสื้อผ้าชุดสวยเปรอะเปื้อนคราบน้ำมันจากซุปผัก

"เเกกล้าดียังไง!" ไรอันโมโหรุนเเรง เหวี่ยงกำปั้นเตรียมต่อยหน้าฉัน

ในเวลาเดียวกัน ลุงจอห์นเเละป้าคาร์เตอร์ก็รุดมาอยู่ข้าง ๆ ฉันทันที ไรอันถึงหยุดมือ

"มีลูกคนไหนสารเลวขนาดเธอบ้าง? กระทั่งพ่อเเท้ ๆ ยังทำร้ายได้ลงคอ!" คอนนี่เริ่มใส่ความฉันเป็นคนเเรก

ป้าคาร์เตอร์ไม่ได้ตอบอะไร เธอเเค่ดึงฉันให้ไปอยู่ข้าง ๆ

“ต่อไปนี้ ฉันจะถือว่าไม่มีลูกเเบบเเก!" ไรอันคำราม

ฉันอดกลอกตามองบนไม่ได้ ใครอยากเป็นลูกเขากัน

ที่จริง ฉันค่อนข้างมีความสุขไม่น้อยที่เห็นไรอันเเละครอบครัวของเขาในสารรูปยับเยิน ถึงมุมปากฉันจะเลือดออกจากการโดนตบก็เถอะ

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเฮอร์เบิร์ตนั่งอยู่อย่างเงียบเชียบ พลางจ้องมองฉันด้วยดวงตาสีดำขลับคู่นั้น

ความเฉยเมย สายตาคู่นั้นที่มองมา ทำให้ฉันเหมือนโดนผึ้งต่อย ฉันเชิดหน้า เหลือกตาใส่เขา จากนั้นก็หันหลังกลับ เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

สายลมในฤดูใบไม้ผลิยังเย็นอยู่นิดหน่อย เสื้อวันนี้ก็บางมาก กันหนาวไม่ได้

เดินมาตั้งนานสองนาน ก็ยังเรียกเเท็กซี่ไม่ได้สักคัน