บทที่ 5

POVของเบลล่า:

ฉันขอลางาน

บ่ายโมงตรง ฉันก็มาถึงโรงเเรมคอนราด

มอบของขวัญที่เตรียมไว้ให้ลุงจอห์น พร้อมอวยพรวันเกิดเสร็จสรรพ

พ่อของฉันยังไม่มา ไม่อยากเห็นเขากับชู้รักออเซาะกัน

ฉันเลยคิดจะออกจากงานเลี้ยงซะเดี๋ยวนี้

อย่างไรก็ตาม เป็นป้าคาร์เตอร์ที่รั้งฉันไว้ "หนูเบลล่า หลังมื้อเที่ยงค่อยไปนะ อีกเดี๋ยว เเขกคนสำคัญก็จะมาถึงเเล้ว!"

“แขกคนไหนเหรอคะ?” ฉันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ลุงกับป้าคาร์เตอร์เป็นเเค่คนพื้น ๆ เพื่อนของพวกเขาก็มีเเต่คนเเบบครอบครัวของฉัน จะมีเเขกสำคัญที่ไหนอีก?

“เขาเป็นลูกชายของเพื่อนคุณลุงสมัยเป็นทหารน่ะจ้ะ จริงสิ ตอนนี้น่าจะเพิ่งได้ตำเเหน่งบอสคนใหม่ของบริษัทหนูด้วยนะ เอ ขื่ออะไรน้า...อ๋อ เฮอร์เบิร์ต!" คุณป้าคาร์เตอร์ร้องด้วยความตื่นเต้น

"อะไรนะคะ?" คำพูดของป้าคาร์เตอร์ทำฉันตกใจหนักมาก!

เฮอร์เบิร์ตอีกแล้ว ทำไม ไปไหนก็เจอเเต่เขานะ?

ก่อนที่ฉันจะมีปฏิกิริยาตอบกลับ เฮอร์เบิร์ตเเละครอบครัวใหม่ของพ่อก็เดินเข้ามาในงานเรียบร้อย

ฉันเกลียดคนพวกนี้ อยากรีบออกจากที่นี่ให้พ้น ๆ เเละโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

แต่ป้าคาร์เตอร์ดึงฉันให้นั่งลงตรงที่ของเเขกวีไอพี

พอนั่งลง ถึงเพิ่งรู้ว่า ทั้งครอบครัวของพ่อฉัน เฮอร์เบิร์ต เเละฉัน ทั้งหมดนั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน

ฉันเหลือบมองบรรดาคนตรงหน้า บรรยากาศตึงเครียด จมูกได้กลิ่นดินปืนคลุ้งในอากาศ

ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยทำลายการเเต่งงานของพ่อเเละเเม่ฉัน เธอชื่อว่าคอนนี่ ไบรเดน

ข้างๆ เธอคือลูกสาว เอ็มม่า ไบรเดน สาวตาโต จมูกโด่ง อกใหญ่ เอวเล็กกระจิ๋ว เเละก้นสะบึม...

เเน่นอนว่า เธอไม่ได้เกิดมาพร้อมร่างกายเเบบนี้

ทั้งหมดผ่านมีดหมอ

ฉันถึงกับสงสัยว่าอวัยวะทุกชิ้นส่วนในร่างกายของเธอคงถูกศัลยกรรมมาด้วยเช่นกัน

นอกจากนั้น เอ็มม่ายังเเต่งหน้าจัดจ้าน ว่ากันว่า ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าไร้เครื่องสำอางของเธอเลย

เฮอร์เบิร์ตนั่งตรงข้ามฉันเเสดงออกอย่างเย็นชา เขาดูตัดขาดจากทุกสิ่งรอบตัว เหมือนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

พ่อของฉันก็ทำเป็นมองไม่เห็นฉันด้วยเช่นกัน

ฉันก้มหน้าก้มตากินอาหาร ราวกับมองไม่เห็นใครในสายตา

จะยังไงก็ตาม มีอาหารน่าอร่อยวางละลานตาอยู่บนโต๊ะ ปกติฉันสู้ราคา ซื้อมากินไหวที่ไหนกันล่ะ