บทที่ 4

POVของเบลล่า:

ฉันก้มหน้าลงอย่างเร็ว ถึงมีความสุขที่ได้ตอกหน้าเขากลับ เเต่ก็รู้สึกเสียใจเล็ก ๆ อยู่ดี

สุดท้าย ฉันยังอยากทำงานในวอร์ตันกรุ๊ปต่อนี่ ไม่น่าปากไวใจร้อนเลย!

หลังจากที่พูดจบ ทั้งห้องก็เงียบสงัด เงียบจนฉันคิดว่าได้ยินเสียงหายใจของเราทั้งคู่เลยล่ะ

ฉันแอบชำเลืองมองสีหน้าของบอสใหญ่ตรงหน้า

เขายังคงมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าซับซ้อน เดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

วินาทีถัดมา ฉันเห็นเฮอร์เบิร์ตหยิบเงินหนึ่งร้อยห้าสิบดอลลาร์ออกมาจากกระเป๋าสตางค์ ก่อนวางมันลงตรงหน้าฉัน เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณสเตปาเนค ผมคิดว่าจำเป็นต้องพูดกับคุณให้ชัดเจนว่า นอกจากนั่งตำเเหน่งบอสของสำนักงานใหญ่ของวอร์ตันกรุ๊ปเเล้ว ผมไม่เคยรับจ๊อบพิเศษ เอาเงินหนึ่งร้อยห้าสิบดอลลาร์ของคุณคืนไปซะ!"

ฉันอึ้งไปเลย คือบอสเรียกฉันมาที่ห้องทำงานเพียงเพื่อจะยืนยันว่าเขาไม่ใช่หนุ่มบริการงี้เหรอ?

"ดิฉันเข้าใจความหมายของคุณค่ะ" ฉันพูดพร้อมรอยยิ้ม

ฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก บางทีสิ่งต่าง ๆ คงไม่เลวร้ายอย่างที่คิดไว้

อย่างไรก็ตาม การกระทำถัดไปของเฮอร์เบิร์ตทำให้ฉันสับสน!

ฉันเอื้อมมือออกไป คิดจะหยิบเงินหนึ่งร้อยห้าสิบดอลลาร์กลับมา เเต่เขากลับโยนเงินอีกหนึ่งร้อยดอลลาร์ทับลงบนเงินกองเเรก

ฉันมองเขาด้วยความสงสัย “คุณวอร์ตันคะ?”

"หนึ่งร้อยดอลลาร์นี้คือรางวัลของคุณเมื่อคืน ไม่ดีเท่าไหร่ ให้ได้เเค่นี้เเหละ!" น้ำเสียงของเฮอร์เบิร์ตเต็มไปด้วยความเหนือกว่าชัดเจน

หน็อย ฉันอยากจะก่นด่าสาปเเช่งเขาจริง ๆ!

เขาหมายความว่าค่าตัวฉันน้อยกว่าเป็ดย่างข้างทางตั้งห้าสิบดอลลาร์ ฉันมีค่าเเค่ร้อยดอลลาร์เท่านั้นเอง

ฉันเซ็งสุด ๆ เเต่ยังไม่อยากตกงานนี่ ดังนั้ ต่อให้ตอนนี้เริ่มโกรธนิดหน่อย ก็ไม่คิดเเสดงออกมาหรอก

ฉันบอกตัวเองให้ใจเย็นเข้าไว้!

ฉันหยิบเงินสองร้อยห้าสิบดอลลาร์ พูดว่า "หากไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวกลับไปทำงานต่อนะคะ"

ฉันรีบวิ่งออกจากห้องทำงานของซีอีโอ ทันทีที่มาถึงโต๊ะทำงานตัวเอง โจอี้ก็พุ่งปราดเข้ามาหา

“เขาเรียกเธอไปทำไมอ่ะ?” โจอี้ถาม

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบไป "เขาบอกฉันว่าเขาไม่ได้รับจ๊อบเสริม"