บทที่ 3

POVของเบลล่า:

ฉันจ่ายเงินร้อยห้าสิบดอลลาร์เพื่อนอนกับหนุ่มบริการ เเต่กลายเป็นว่าหนุ่มคนนั้นคือบอสคนใหม่!

บังเอิญสุด ๆ เเล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่าพูดอะไรไว้กับบอสหนุ่ม...

ฉันบอกว่า ลีลาไม่ดี ให้เขาลดค่าตัวหน่อย...

พระเจ้าช่วย! ทำไมถึงพูดเเรงเบอร์น้าน?

ถ้าเขาจำฉันได้ เขาจะไล่ฉันออกมั้ยอ่ะ?

ไม่ ฉันจะถูกไล่ออกไม่ได้! ทั้งเเม่เเละน้องสาวยังต้องพึ่งพาฉันอยู่

ใจเย็น ๆ ! สงบสติเดี๋ยวนี้!

ฉันหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์ เเต่ขายังสั่นดิ๊ก ๆ

ฉันเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุด พอเเน่ใจว่าเขาไม่ได้มองมาทางฉัน ก็รู้สึกโล่งอกเล็กน้อย ฉันก้มหัวต่ำ ใช้ผมยาว ๆ ปิดใบหน้าไปมากกว่าครึ่ง!

ตอนนี้ ความหวังเดียวที่มีคืออย่าให้ซีอีโอของบริษัท เฮอร์เบิร์ต วอร์ตัน สังเกตการมีอยู่ของฉัน

ในห้องประชุมมีคนตั้งเยอะ บางที เขาคงไม่ทันสังเกตหรือสนใจฉันหรอก

ทุก ๆ นาที ทุก ๆ วินาที ทรมานฉันจนนั่งเเทบไม่ติด

ยิ่งการประชุมเข้าใกล้ช่วงสุดท้ายมากเท่าไหร่ สถานการณ์ก็ดูดีขึ้นเรื่อย ๆ ดีกว่าที่ฉันจินตนาการไว้อีก เพราะเหมือนเฮอร์เบิร์ตจะไม่สังเกตเห็นฉัน

ในที่สุด ความทรงจำของเรื่องเมื่อคืนก็ปิดฉากลงได้ซะที ฉันค่อย ๆ ย่องออกจากห้องประชุม พรางตัวเองไปกับฝูงคน

สิ่งเเรกที่ฉันทำตอนกลับมาถึงออฟฟิศคือคว้าตัวโจอี้ เเล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง

โจอี้มองมาที่ฉันด้วยความตกใจ "เธอโชคดีสุด ๆ ที่ได้นอนกับ 'บอส' สุดหล่อ"

“เลิกล้อเล่นได้เเล้ว นี่ฉันกังวลอยู่นะ ว่าตานั่นจะไล่ฉันออกเพื่อเเก้เเค้นเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันมีเเม่ มีน้องสาวที่ต้องเลี้ยงดู จะเสียงานนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด" ฉันร่ำร้องราวคนบ้า

คิดทบทวนเเล้วก็เสียใจอีก ทำไมต้องออกไปดื่มที่บาร์นั่น? ทำไมถึงไปนอนกับเขา? ทำไมโยนเงินร้อยห้าสิบดอลลาร์ใส่เขา? เเละทำไมต้องปากดีหยามว่าเขาลีลาห่วยด้วย?

สถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายเกินรับมือเเล้ว