บทที่ 2

POVของเบลล่า:

ฉันไม่กล้าหยุด มีเเต่วิ่งเร็วขึ้นอีก

เทียบความเเข็งเเรงกันเเล้ว ฉันสู้เขาไม่ได้หรอก

โชคดีที่เขาไม่ตามฉันมา

ตอนที่เดินออกจากโรงเเรม ฉันยังคงกลัวอยู่นิดหน่อย คิดพลางลูบหน้าอกที่สะท้อนขึ้นลงอย่างเเรง ดีจังที่วิ่งเร็วพอ

ยังไงซะ ต่อไปนี้ ฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา ไม่ต้องกังวลถึงเขาอีกเเล้ว คิดได้เเบบนี้ ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ

หลังกินข้าวเช้าเสร็จ ฉันก็เข้าบริษัท

ระหว่างทาง เเม่ของฉัน ซูซาน ก็โทรหา

“ลูกรัก วันนี้วันเกิดครบอายุหกสิบปีของลุงจอห์นนะ ครอบครัวเราจะจัดงานเลี้ยงให้ลุงที่โรงเเคมคอนราด ลูกต้องมาให้ได้นะจ้ะ"

“ไม่เอา หนูไม่อยากไปนะเเม่" ฉันรู้ว่าถ้าไปงานเลี้ยงก็ต้องเจอพ่อกับเเม่เลี้ยงเเหง ๆ

ถึงโตจนป่านนี้ ก็ยังทำใจยกโทษให้พ่อที่นอกใจเเม่เเละทิ้งฉันไปไม่ได้อยู่ดี

“เเต่ลุงจอห์นกับป้าคาร์เตอร์ดีกับลูกมากเลยนะ นี่ถึงขั้นออกปากให้เเม่ชวนลูกมางานเองเลย" เเม่พยายามเกลี้ยกล่อมฉันสุดความสามารถ

คิดอีกที ตอนที่พ่อทิ้งพวกเราไป ฉันอายุยังไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำ ถ้าเวลานั้น ถ้าไม่มีลุงจอห์นเเละป้าคาร์เตอร์ล่ะก็ ชีวิตเราสองเเม่ลูกน่าจะลำบากกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า

คิดอยู่พักหนึ่ง ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจได้ "โอเคค่ะ หนูไปก็ได้"

“ห้ามทะเลาะกับพ่ออีกนะ!" เเม่กำชับ

“ไม่หรอกค่ะ ถ้าพ่อไม่หาเรื่องก่อนนะ" ฉันกดวางสาย

ครั้งนั้น เเม่ของฉันคุกเข่าขอร้องพ่อว่า ขอเเค่เขาไม่หย่าให้ที่ซุกหัวนอนกับเธอเเละลูก ๆ เธอก็ยอมวางเฉยเรื่องของเขากับเมียน้อยได้

เเต่พ่อสารเลวของฉันเหมือนยังไม่สมใจ ไม่เพียงเเค่หย่าขาดเเต่ยังริบเอาเงินทั้งหมดไปด้วย

หลังจากนั้น มีเเค่เราสามคนเเม่ลูกเท่านั้นที่ได้ลิ้มรสความยากลำบาก...

ฉันเข้างานทันเวลาเป๊ะ ไม่มีสาย

เข้าประจำที่โต๊ะทำงานของตัวเองเรียบร้อย ก็เห็นเพื่อนร่วมงาน โจอี้ ฟาร์มิกา เดินตรงมาทางฉัน "อ้าว ๆ ไม่ใช่ว่าเพิ่งเลิกกับเเฟนรึไง? ไหนฉันไม่เห็นความสลดเสียใจของเธอเลยล่ะ?"

โจอี้กับฉันค่อนข้างสนิทกัน ดังนั้น ฉันรู้ว่าเธอเเค่ล้อเล่นไปยังงั้นเเหละ

“เสียใจทำไม เมื่อคืนเพิ่งใช้เงินร้อยห้าสิบดอลลาร์ซื้อหนุ่มมาเยียวยาจิตใจอันบอบช้ำไปเอง" ฉันพูดด้วยรอยยิ้ม

"ค่าตัวถูกขนาดนั้น หนุ่มจะเเจ่มเหรอ?" โจอี้ยกริมฝีปาก

ทันทีที่ได้ยินเธอตอบกลับมา ฉันก็รู้เเล้วว่าโจอี้คิดว่าฉันล้อเล่น

เราสองคนมักหาเรื่องตลกมาคุย เเซวกันขำ ๆ เสมอ คนนอกมักคิดเลยเถิดว่าเราสองคนเชี่ยวชาญช่ำชองในการรับมือหนุ่ม ๆ มากหน้าหลายตา เเต่ที่จริง ส่วนตัวเเล้วพวกเราค่อนข้างหัวโบราณนิด ๆ ไม่เหมือนที่พวกเราคุยเล่นกัน