บทที่ 14

POVของเบลล่า:

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องประชุมก็เปิดออก คนมากมายในชุดสูทเดินออกมา

เฮอร์เบิร์ตเป็นคนสุดท้าย สีหน้าเขาเคร่งเครียด ริมฝีปากเม้มเเน่น

ท่าทางของเขาทำให้ฉันประหม่าสุด ๆ

จนเผลอคิดไปว่า "สงสัยไม่ชนะการประมูล งั้นทำตัวเงียบ ๆ เข้าไว้น่าจะดีกว่า อย่าไปยั่วโมโหบอส ไม่งั้นชีวิตวุ่นวายเเน่"

“คุณวอร์ตันคะ?” ฉันเดินเข้าไปทักทายเขาด้วยเสียงอ่อนโยน

"ไปกันเถอะ" เฮอร์เบิร์ตมองฉันปราดหนึ่ง ก่อนหันหลัง เดินออกไป

ฉันเดินตามเขาต้อย ๆ ด้วยรองเท้าส้นสูง ไม่กล้าหายใจเเรงเกินไปด้วยซ้ำ

คนรอขึ้นลิฟต์เยอะมาก เฮอร์เบิร์ตยืนอยู่ด้านหน้า ส่วนฉันอยู่ด้านหลังเขาเพราะไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไปดี

อาจเพราะการรอคอยลิฟต์น่าเบื่อเกินไป จู่ ๆ เขาก็หันกลับมาถามฉันว่า "ทำไมคุณไม่ถามถึงผลการประมูล? ไม่สนใจบริษัทเลยรึไง?"

เมื่อเผชิญกับคำถามของเฮอร์เบิร์ต ฉันไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี

ก็เหตุผลที่ปิดปากเงียบไม่ถามอะไรสักคำเพราะกลัวกระตุ้นต่อมโกรธเขาน่ะสิ

ดังนั้น เลยเลือกไม่ถาม เเต่กลับกลายเป็นถูกตั้งคำถาม โดนปรักปรำว่าไม่สนใจบริษัท โอ้ย น่าปวดหัว

ฉันปรับอารมณ์ ส่งยิ้มฝืน "ฉะ...ฉันกำลังคิดว่าจะถามอยู่พอดีเลยค่ะ! ผลเป็นยังไงบ้างคะ?"

ถึงถามไป ก็ไม่หวังอะไรหรอก จริง ๆ นะ

ตอนเขาออกมาจากห้องประชุม ท่าทางย่ำเเย่ออกนี่นา

เเต่ฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่าเฮอร์เบิร์ตจะพูดเเบบนี้ด้วยเหมือนกัน "บริษัทเราชนะประมูล"

"คะ?" ฉันงง

“เเล้วทำไมเรื่องน่าดีใจขนาดนี้ต้องทำหน้าซีเรียสด้วยล่ะ?”ฉันคิดในใจ

"คุณไม่อยากให้บริษัทชนะประมูล?" เขาถามอีกครั้ง

ฉันคิดว่า บางที คำถามของเขาก็ยากอธิบาย