บทที่ 1011 จุดประสงค์ที่แท้จริงคืออะไรกันแน่

บทที่ 1011 จุดประสงค์ที่แท้จริงคืออะไรกันแน่

“คุณนายน้อย ขึ้นรถครับ” เซียวซู่ได้ช่วยหานมู่จื่อเปิดประตูรถอย่างเป็นห่วง ตอนที่หานมู่จื่อเพิ่งจะเตรียมขึ้นรถ จู่ๆก็มีเงาคนพุ่งมาทางของเธออย่างเร็ว หานมู่จื่อยังไม่ทันรู้ตัว เซียวซู่ก็ได้เข้าไปกันไว้ตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว

แล้วจับคนที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งคนนั้นเอาไว้ ต่อจากนั้นก็ผลักเธอออกอีกข้าง

การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันเช่นนี้ ทำเอาหานมู่จื่อตกใจอย่างมาก

“คุณนายน้อย รีบขึ้นรถเถอะครับ！”

หานมู่จื่อยังตกใจไม่หาย ถึงแม้จะรู้สึกกังวลนิดๆ แต่คิดถึงสถานการณ์ตัวเองในตอนนี้ เธอรีบขึ้นรถไปทันที กลัวว่าเดี๋ยวจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำแล้วไปกระทบถึงลูกในครรภ์จะยิ่งไม่ดี

ถ้าเธอไม่ได้ท้อง บาดเจ็บเล็กน้อยก็คงไม่เป็นไร แต่พอท้องแล้วก็ไม่เหมือนกัน

หลังจากเข้าไปในรถ หานมู่จื่อหันหน้ากลับมาดูไปข้างนอกผ่านกระจก เซียวซู่ได้กำลังสั่งให้รปภ.หลายคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเข้าไปคุมตัวคนๆนั้นไว้

คนที่ถูกคุมตัวไว้นั้น เสื้อที่ใส่ในตัวฉีกๆขัดๆ อีกทั้งผมก็ยุ่งเหยิง ดูแล้วสกปรกมาก

ไม่รู้ว่ามาจากไหน และดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงซะด้วย

หานมู่จื่อมองเธออยู่หลายที จู่ๆสังเกตว่าหน้าตาของเธอรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเธอเลยเจอเธอที่ไหนมาก่อน？

ทันใดนั้น จู่ๆคนๆนั้นก็หันไปตะโกนใส่ทางที่หานมู่จื่อ

“เฉียวเฉียว เสิ่นเฉียว เธอออกมานะ！”

“ออกมาสิ！！”

เสียงตะคอกดัง ฟังแล้วดูแปลกมาก แต่ก็รู้สึกคุ้นๆอย่างแปลกประหลาด

หานมู่จื่อตกใจขึ้นมากะทันหัน คนๆนี้ที่ทั้งสกปรกมอมแมมตรงหน้า เมื่อทับซ้อนกับคนในหัวเข้าด้วยกันแล้ว ไม่นาน หานมู่จื่อก็นึกขึ้นว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นใคร

เธอเปิดกระจกลงอย่างเร็ว ตะโกนออกไปนอกรถทีนึง：“เซียวซู่”

เซียวซู่หันมาโดยไม่รู้เรื่องอะไร เห็นหานมู่จื่อชะโงกหัวออกมา ก็รีบเข้าไปปกป้องเธอไว้ และพูดอย่างตึงเครียด：“คุณนายน้อยครับ คุณรีบปิดกระจกรถเถอะครับ แบบนี้มันอันตรายมากเลยนะครับ”

“เดี๋ยวก่อน”หานมู่จื่อห้ามเขาไว้ “เหมือนฉันจะรู้จักคนๆนั้น”

“อะไรนะครับ？คุณรู้จักคนๆนั้น？”

เซียวซู่แปลกใจหันไปมองหน้าฝ่ายตรงข้ามที่นึง เธอคนนั้นดูสกปรกและดูเป็นคนอันตรายมาก คุณนายน้อยจะรู้จักคนแบบนั้นได้ยังไง？

เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ……

คนๆนั้นเรียกชื่อเสิ่นเฉียวได้ยังไง？

นี่มันเป็น……ชื่อเก่าของคุณนายน้อยไม่ใช่เหรอ？？

“คุณนายน้อยครับ เธอเรียกชื่อเก่าของคุณ หรือว่าจะเป็นคนที่คุณเคยรู้จักหรือเปล่าครับ？”

หานมู่จื่อพยักหน้า แล้วเงยหน้าขึ้นมามองเซียวซู่อีกที：“นายก็รู้จัก”

ตอนนั้น เธอจำได้ว่าเซียวซู่เคยออกหน้าแทนเธอ แต่เวลาผ่านไปนานมากแล้ว เธอเองก็จำไม่ค่อยได้ว่าเวลาไหนกันแน่

เซียวซู่ได้ยินว่าเธอบอกเขาเองก็รู้จัก แล้วรู้สึกแปลกใจขึ้นมา หันไปมองซ้ายมองขวาหน้าคนๆนั้นอีกที สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่าเธอคือใคร

“คือเธอนั่นเอง？？”

เขาดูแปลกใจมาก？ตอนที่หานมู่จื่อเพิ่งรู้ว่าเธอคือใคร เธอเองก็รู้สึกแปลกใจไม่แพ้เซียวซู่ตอนนี้เลย นี่แค่ไม่ได้เจอกันไม่นาน ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่นาน เธอยังโอ้อวดโอหังต่อหน้าตัวเองอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้？

หานมู่จื่อขมวดคิ้วที่โค้งสวยของเธอแล้วคิดนึกอยู่ หลังจากครู่นึงก็พูดกับเซียวซู่：“เซียวซู่ นายสั่งให้คนพวกนั้นปล่อยเธอก่อน อย่างน้อยให้เธอได้ลุกขึ้นก่อน”

เซียวซู่เข้าใจความหมายของหานมู่จื่อ ให้รปภ.พยุงคนๆนั้นขึ้นมา หลังจากที่เธอลุกขึ้นมาแล้วนั้น ก็ขัดขืนอยากจะวิ่งเข้ามาหาหานมู่จื่ออีกครั้ง

“เฉียวเฉียว เฉียวเฉียว！ใช่เธอหรือเปล่า？”

หานมู่จื่อ：“……”