บทที่ 1093 ในฝันมีเขา ในความจริงไม่มี

บทที่ 1093 ในฝันมีเขา ในความจริงไม่มี

ในคืนนั้น เสี่ยวเหยียนก็ได้มีความฝัน

เธอฝันว่าตัวเองได้อยู่กับหานชิง หานชิงในความฝันนั้นอ่อนโยนมาก จะเช็ดน้ำตาให้เธอ ยังจะพูดปลอบโยนเธอด้วยเสียงอ่อนโยน และยังจูบเธอด้วย

แม้ว่าเป็นแค่ฝัน เสี่ยวเหยียนก็รู้สึกว่าทุกอย่างไม่เป็นจริงเลย เหมือนความฝันแต่ไม่ใช่ความฝัน พยายามดิ้นรนทั้งคืน เพื่ออยากจะฝันให้นานขึ้น หวังว่าความฝันนี้ จะสามารถคงอยู่ตลอดไป

แต่ยิ่งดิ้นรน เธอก็ยิ่งตื่นเร็วขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน สติของเสี่ยวเหยียนก็เริ่มรู้สึกตัว เธอลืมตาขึ้น พบว่าท้องฟ้านอกหน้าต่างสว่างแล้ว และหมอนเปียกไปหมด

เสี่ยวเหยียนรู้สึกสับสนเล็กน้อย เธอร้องไห้ทั้งคืนเลยหรือ?

เมื่อคืน เธอฝันว่าได้อยู่กับหานชิงแล้ว มีความสุขมากจนสาธยายไม่ถูก แต่รู้สึกว่าไม่สมจริง อยากจะพิสูจน์ แต่ไม่กล้า ขณะที่กำลังดิ้นรน ก็ตื่นขึ้นมาเลย

ที่แท้แล้ว อยู่ในความฝันเท่านั้น ที่เธอสามารถสมหวังกับความปรารถนาอันยาวนานในใจได้

ส่วนชีวิตในความเป็นจริง ยังคงดำเนินต่อไป

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เสี่ยวเหยียนก็ยื่นมือไปซับน้ำตาที่หางตา ลุกขึ้นเปลี่ยนปลอกหมอนที่เปียกไปด้วยน้ำตา จากนั้นก็เข้าไปในห้องน้ำเพื่อแปรงฟันล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปชั้นล่างทำอาหารเช้า

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ เสี่ยวเหยียนเดินตรงไปที่ชั้นล่าง ที่ต้อนรับเธอคือ แสงอรุณแรก ที่พบในวันนี้ ส่องบนใบหน้าและร่างกาย ก็รู้สึกอบอุ่นนัก เสี่ยวเหยียนยืนอยู่กับที่ สัมผัสอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่เป็นไร ไม่มีความรักเธอยังมีสิ่งอื่น ชีวิตยังคงสวยงาม เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปดีๆ

*

สี่เดือนต่อมา

ธุรกิจร้านราเม็ง ยิ่งอยู่ยิ่งร้อนแรงมากขึ้น ทีแรกเสี่ยวเหยียนแค่จ้างคนงานเพียงสองเท่านั้น ต่อมาขายดีเป็นเทน้ำเทท่า จนต้องจ้างเพิ่งอีกสองคน พ่อจางก็ลาออกแล้ว มาช่วยที่ร้านกับ หลัวหุ้ยเหม่ยเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่จะอยู่บ้านรดน้ำดอกไม้และชงชา บางครั้งก็ไปเดินเล่นซื้อของ หรือเต้นแอโรบิคในสวนสาธารณะ

คนรอบข้างต่างก็อิจฉายิ่งนัก บอกว่าหลัวหุ้ยเหม่ยยอดเยี่ยมมาก มีลูกสาวที่สามารถเปิดร้านและทำธุรกิจเป็น มีชีวิตสุขสงบสบายล่วงหน้าแล้ว แต่น่าเสียดายที่เสี่ยวเหยียนยังไม่ได้แต่งงาน ให้พวกเขารีบจัดไว้ในกำหนดการอะไรประมาณนั้น

ส่วนท้องของหานมู่จื่อก็ใหญ่มากแล้ว จากตอนแรกที่ไม่มีความอยากอาหารอะไรเลย จนถึงตอนสุดท้าย ที่ความอยากอาหารเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หานมู่จื่อตัวกลมขึ้นไม่น้อย และสิ่งที่น่าเศร้าที่สุดก็คือ เธอยังมีอาการบวมน้ำหนักมาก ลูกก็ซนในท้องเป็นอย่างยิ่ง เตะเธออยู่บ่อยๆ ทำให้หานมู่จื่อที่เป็นคุณแม่ ทรมานจนน่าสงสาร

เย่โม่เซินเห็นภรรยาของตัวเองเป็นแบบนี้ แม้แต่กิจการของบริษัท ก็ไม่อยากดูแลแล้ว ทำตัวเป็นเจ้านายที่ได้แต่ชี้นิ้วสั่งทุกวัน มอบงานให้เซียวซู่จัดการ จากนั้นก็กลับบ้านไปอยู่กับภรรยา ออดอ้อนภรรยา

บางครั้งเมื่อเห็นท่าทางของหานมู่จื่อ ถูกทรมานอย่างไม่ไยดี เย่โม่เซินก็จะพูดอย่างเชื่องช้า ออกมาประโยคหนึ่ง

“ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่าคนนี้เป็นเด็กผู้หญิง ที่เขาทรมานคุณจนเป็นแบบนี้ ตอนที่เกิดมา ฉันจะต้องต่อยเขาแน่นอน”

เมื่อได้ยิน หานมู่จื่อก็จ้องดุเขา “พูดจาเหลวไหล ต่อให้จะไม่ใช่เด็กผู้หญิง แต่ก็เป็นลูกชายของคุณ คุณลงมือได้จริงเหรอ?”

เย่โม่เซินมองดูเธออย่างลึกซึ้ง กอดเธอไว้ จูบที่หน้าผากเธออย่างสงสารเห็นใจ

“หลังจากคลอดคนนี้แล้ว อย่ามีลูกอีกเลย”

หานมู่จื่อชะงักครู่หนึ่ง ไม่เอาลูกแล้ว? เธอคิดว่าเย่โม่เซินจะขอให้ตัวเองมีลูกอีกหลายคน คิดไม่ถึงว่า......

“สองคนก็พอแล้ว ฉันไม่อยากให้คุณเหน็ดเหนื่อยเกินไป”

อันที่จริง หานมู่จื่อไม่ได้ต่อต้านกับการมีลูก แต่เธอก็รู้สึกว่า สองคนก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า

“โอเค งั้นก็ไม่คลอดอีก”

*

ร้านราเม็งเป็นไปอย่างคึกคัก