บทที่ 1094 หาคนงานถาวรค่าแรงฟรี

บทที่ 1094 หาคนงานถาวรค่าแรงฟรี

แน่นอนว่า หลังจากคำพูดเหล่านี้ออกไป สองสามคนคนที่นินทา ก็เงียบลงไปมาก หลังจากที่สบตากันไปมา ก็ไม่กล้าพูดแล้ว

หนึ่งในนั้นยังโค้งคำนับให้กับหลัวหุ้ยเหม่ย “ขอโทษนะคุณน้า พวกเราก็แค่เกิดความสงสัยกะทันหัน ไม่ได้คิดร้ายอะไร หลังจากที่คุณอธิบายอย่างนี้ พวกเราจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว”

หลัวหุ้ยเหม่ย มองดูเธอเพิ่มอีกครั้ง เป็นเด็กผู้หญิงที่เข้ามาในตอนหลัง ปกติก็ขยันทำงาน เลยโบกมือเบาๆ “ช่างเถอะๆ ฉันก็ไม่ใช่ว่าจะดุด่าพวกเธอ แต่เรื่องเกี่ยวกับชื่อเสียงของลูกสาวฉัน และนี่เป็นการไม่เคารพต่อภรรยาที่ล่วงลับไปแล้วของคนอื่น ดังนั้นฉันอยากจะอธิบายให้ชัดเจนหน่อย พวกเธอเข้าใจก็ดีแล้ว”

“เข้าใจแล้วค่ะคุณน้า ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว”

คนอื่นก็พยักหน้าตาม

ความเข้าใจครั้งหนึ่ง ก็ได้ถูก หลัวหุ้ยเหม่ยตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

ในห้องรับรองชั้นบน เสี่ยวเหยียนวางราเม็งไว้ตรงหน้าของ หลินสวี่เจิ้ง หลินสวี่เจิ้งเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เธอเล็กน้อย

“ขอบคุณ”

เสี่ยวเหยียนยิ้มกลับ แล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รบกวนนายหลินแล้ว”

ตั้งแต่เปิดกิจการจนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามา และเมื่อกี้ตอนที่เข้ามา ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ อาจเป็นเพราะที่นี่มีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับเขาและภรรยาของเขามั้ง เขาจึงไม่ค่อยอยากมา แต่ก็อยากจะมา

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ เป็นการคาดเดาของเสี่ยวเหยียน เอง อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นแบบไหน หลินสวี่เจิ้ง น่าจะเป็นของคนประเภทที่ไม่อยากให้ใครอยู่กับเขา นอกจากภรรยาที่ล่วงลับไปแล้ว แม้ว่าเธออยากจะดูแลต้อนรับชั้นสูง แต่ว่า......อย่าทำเรื่องให้มากเกินไปจะดีกว่า

สิบนาทีต่อมา

รถบรรทุกของเข้ามาแล้ว มีพวกกล่องสินค้าขนาดใหญ่เล็กจำนวนหนึ่ง เสี่ยวเหยียนเคลื่อนย้ายทั้งหมดด้วยตัวเอง แม้ว่าจะมีคนอื่นมาช่วย แต่เสี่ยวเหยียนว่องไวที่สุด

ไม่นานนัก เสี่ยวเหยียนก็เห็นอีกหนึ่งร่างในท่ามกลางฝูงชน คือ หลินสวี่เจิ้งที่ลงมาจากชั้นสอง เธอถึงกับผงะ “นายหลิน ทำไมคุณลงมาแล้ว?”

หลินสวี่เจิ้งเป็นผู้ชาย มีพละกำลังมาก เสี่ยวเหยียนสามารถถือกล่องสินค้าได้ครั้งละหนึ่งกล่อง แล้ววิ่งอีกหลายรอบแต่เขาสามารถยกขึ้นหลายกล่องพร้อมกันได้อย่างง่ายดาย

เสี่ยวเหยียนถือไว้กล่องหนึ่ง วิ่งเหยาะๆตามเขาไป

“นายหลิน คุณเป็นแขก และเป็นเจ้านายของฉันด้วย เรื่องพ่วงนี้คุณปล่อยไว้เถอะ ฉันทำเองได้”

หลินสวี่เจิ้งกลับพูดอย่างไม่แยแสอะไร “ไม่เป็นไร ยังไงก็เจอโดยบังเอิญ ก็ถือโอกาสช่วยซะเลย ไม่ต้องมีความกดดัน อีกอย่าง ฉันกลายเป็นเจ้านายของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณเปิดร้านด้วยตัวเอง ฉันคิดค่าเช่า ทำการค้าอย่างถูกต้องมีเหตุผล”

“......ก็ได้ แต่เรื่องเหล่านี้”

เสี่ยวเหยียนยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่หลินสวี่เจิ้งยืนยันแน่วแน่มาก ดังนั้นเธอจึงไม่เกลี้ยกล่อมอีก จึงต้องเดินให้เร็วขึ้น แล้วเรียกคนอื่นๆในห้องครัว ให้มาช่วยกัน พยายามยกกล่องสินค้าให้เสร็จเรียบร้อย ก่อนที่หลินสวี่เจิ้งจะยกกล่องจำนวนมาก

ห้านาทีต่อมา สินค้าก็ยกเสร็จแล้ว หลัวหุ้ยเหม่ยรินชาข้าวกล้องคั่วให้กับ หลินสวี่เจิ้งยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า “ขอบคุณนายหลิน ทำให้คุณต้องเหนื่อยแล้ว ดื่มชาสักถ้วย”

หลินสวี่เจิ้งจิบชาคำหนึ่ง “ขอบคุณคุณน้า ใช่แล้ว ทำไมในร้านไม่หาผู้ชายคนหนึ่งมาช่วยงาน? ทุกครั้งต้องให้คุณมาเคลื่อนย้ายแบบนี้?”

เสี่ยวเหยียนที่อยู่ด้านข้างยังไม่ทันได้อธิบาย ก็ได้ยิน หลัวหุ้ยเหม่ยพูดขึ้น “ปกติอีกแล้วมักจะเป็นพ่อของเสี่ยวเหยียนเคลื่อนย้าย แต่วันนี้เขาบังเอิญมีธุระ ออกไปข้างนอก”

“อย่างนี้นี่เอง”

หลินสวี่เจิ้ง มองพิจารณาเสี่ยวเหยียน

แม้ว่าสาวน้อยจะอายุน้อย ดูแล้วผอมมาก แทบไม่มีเนื้อหนังเลย แต่ก็มีพลังทำการลุยงานมาก โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่า ไม่สามารถห้ามปรามเขาได้ ก็รีบวิ่งพุ่งไปอย่างรวดเร็ว แทบอยากจะรับงานทั้งหมดให้กับตัวเอง

เมื่อมองดูแล้ว ก็เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาจริงๆ

ไม่น่าแปลกใจ ที่หานชิงนายอึมครึมไร้ชีวิตชีวานั่น จะหัวใจหวั่นไหว