บทที่ 1095 เน้นเรื่องพรหมลิขิต

บทที่ 1095 เน้นเรื่องพรหมลิขิต

หลินสวี่เจิ้งยิ้มอ่อนๆ “คุณน้า เขาไม่มีโรคอะไร สุขภาพแข็งแรงดี แค่เอาความสนใจไว้กับงานเป็นหลัก จึงไม่มีเวลาเรื่องความรัก เวลานานไป ก็ไม่มีความรู้สึกกับผู้หญิงเลย”

เมื่อมาถึงจุดนี้ เขาก็หยุดชั่วคราว

ทำไมพูดแล้วมีแต่ข้อเสียหมดเลย ไม่มีข้อดี? ถ้าอย่างนี้ เขาหลินสวี่เจิ้งจะแนะนำคู่รักให้คนอื่นได้อย่างไรกัน? เดี๋ยวแม่ของเสี่ยวเหยียนจะคิดว่า เขาจงใจพูดสิ่งเหล่านี้ เพื่อมาเหยียดหยามลูกสาวของเธอ

เป็นไปตามคาด ตอนที่หลินสวี่เจิ้งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นสายตาของหลัวหุ้ยเหม่ยนั้นขุ่นเคืองเล็กน้อย

ก็เป็นเรื่องปกติ อย่างไรก็ตาม ใครจะดูลูกสาวของตัวเองกระโดดเข้าไปในกองไฟ การแนะนำของเขา แค่ฟังดูก็ไม่น่าเชื่อถือ

“ขอโทษที เพื่อนของฉันคนนี้ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานมาก แต่ไม่ค่อยจะฉลาดในด้านของความรัก ปกติก็ไม่มีนิสัยที่ไม่ดีอะไร ไม่ชอบสูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้าและไม่เล่นการพนัน คือฉันเห็นว่าคุณจางมีนิสัยที่ดี จึงได้เกิดความคิดที่อยากจะจับคู่ ถ้ากะทันหันเกินไป งั้นฉันก็ขออภัยด้วย”

เมื่อคำพูดของอีกฝ่ายเปลี่ยนทิศทาง หลัวหุ้ยเหม่ย ฟังแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย

“ถ้าเป็นเพียงแค่มีเฉื่อยชากับความรู้สึก ก็ไม่มีอะไร แต่ว่า......เสี่ยวเหยียนของเราหน้าตาไม่ค่อยดีนัก อีกฝ่ายประสบความสำเร็จในการงานมากขนาดนั้น เกรงว่าผู้หญิงสวยแบบไหนก็เคยเจอมาหมดแล้ว เป็นไปได้ยังไงที่จะ......”

ความหมายก็คือ หงส์ยังมองไม่เข้าตา จะมองถูกใจลูกเป็ดขี้เหร่ได้อย่างไร

เสี่ยวเหยียนที่อยู่ด้านข้าง มองไปที่ หลัวหุ้ยเหม่ย อย่างไม่พอใจยิ่งนัก

ตกลงเธอเป็นลูกที่แท้จริงหรือเปล่า? โจมตีเธอแบบนี้ทุกครั้ง จะมีประโยชน์อะไร?

วิธีอยู่ด้วยกันของสองแม่ลูกคู่นี้ ทำให้หลินสวี่เจิ้งรู้สึกสนุก เขาสงบจิตสงบใจแล้วพูดว่า “ตอนแรกที่ภรรยาของฉันอยู่กับฉัน ก็มักจะไม่ชอบที่ผู้หญิงสวยๆที่อยู่รอบตัวฉันมากเกินไป เวลานานไป ก็จะค่อยๆวางใจเอง เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในโลกนี้คนที่ดูดีล้วนมีอยู่มากมาย แต่คนที่จิตใจงดงามโดยแท้จริงนั้นมีน้อยนัก การเข้าใจกันระหว่างจิตใจ ถึงจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด”

“......”

หลัวหุ้ยเหม่ยกะพริบตา

ประโยคนี้พูดได้อย่างมีความรู้และลึกซึ้งมาก แต่เธอก็ยังเข้าใจความหมายของหลินสวี่เจิ้ง ประมาณว่า ผู้หญิงที่หน้าตาดีมีมากมาย แต่นิสัยที่คล้ายคลึงกันถึงจะยาวนาน

“บางที ฉันลองนัดกับเขาดู ครั้งหน้าพวกคุณเจอหน้ากันหน่อย?”

ในที่สุดเสี่ยวเหยียนก็ทนไม่ไหวแล้ว พูดอ้อมๆอย่างสุภาพ “นายหลิน ขอบคุณสำหรับความหวังดีของคุณ แต่ในตอนนี้จิตใจและกำลังทั้งหมดของฉัน อยู่ในร้านนี้หมดแล้ว เกรงว่าจะไม่มีเวลาที่เหลือ ไปรับมือกับสิ่งอื่น ขอโทษจริงๆ ขอโทษนะ......”

เธอพูดสองครั้งติดต่อกัน เพื่อแสดงความรู้สึกเสียใจของตัวเอง เธอไม่คาดคิดว่า หลินสวี่เจิ้งจะเกิดความคิดที่เป็นพ่อสื่อให้เธอ ในใจของเธอมีคนอยู่แล้ว เลยไม่คิดว่า การนัดดูตัวจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเธอ

ดังนั้นก่อนที่เธอจะปล่อยวางหานชิงอย่างสมบูรณ์ เสี่ยวเหยียนจะไม่นัดดูตัวกับใครทั้งนั้น หรือแม้แต่พัฒนาความสัมพันธ์ในด้านความรัก

เวลาที่เธอกลับบ้านในช่วงนี้ ไม่รู้ว่ามีคนเท่าไหร่ที่มาแนะนำคู่ให้เธอ แต่เสี่ยวเหยียนได้ปฏิเสธหมดเลย ซึ่งทำให้เกิดเรื่องซุบซิบนินทาไม่น้อย

“ไม่เป็นไร ในเมื่อคุณยังไม่มีจิตใจและกำลัง ถ้าอย่างนั้นรออนาคตคุณมีเวลาค่อยว่ากัน ยังไงก็ตาม ฉันว่าในช่วงสองปีนี้ เขายังไม่มีความคิดที่จะแต่งงาน แต่ว่า......” หลินสวี่เจิ้งเลิกคิ้ว อุบไว้ก่อน “อาจเป็นไปได้เหมือนกัน ว่าฉันเดาผิดไป หากได้พบกับรักแท้เขาอาจจะแต่งงานสายฟ้าแลบก็ไม่แน่?”

“......”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสี่ยวเหยียนก็รู้สึกว่า หลินสวี่เจิ้งมีความแปลกประหลาดเล็กน้อย คนคนนี้......ทำไมถึงต้องบอกกับเธอเกี่ยวกับเรื่องเพื่อนของเขาด้วย? ทั้งๆที่ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

แต่บางที คนเขาอาจจะแค่ว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี เลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึง เธอก็ไม่มีอะไรที่ต้องไปถือสา

เสี่ยวเหยียนจึงยิ้มให้อีกฝ่าย ไม่ตอบอะไรอีก

จะเห็นได้ว่าเธอไม่สนใจจริงๆ หลินสวี่เจิ้งก็ไม่ได้บังคับอะไรเลย จากนั้นนั่งอยู่สักพักก็ออกไป

เสี่ยวเหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก