บทที่ 1166 แน่ใจว่าจะไม่จูบ

บทที่ 1166 แน่ใจว่าจะไม่จูบ

สุดท้าย เสี่ยวเหยียนรู้สึกกระวนกระวายใจว้าวุ่นไปหมด

ถูกจูบด้วยความมึนงงอยู่สักพักใหญ่ จนไม่มีการตอบรับใดๆ

แต่ใครบางคนที่เพิ่งประชุมช่วงบ่ายเสร็จ ก็ไม่มีธุระอย่างอื่น ดังนั้นจึงอดทนกอดรัดเสี่ยวเหยียนได้อย่างยาวนาน

จนกระทั่งเมื่อปล่อยตัวออก เสี่ยวเหยียนยังคงมึนงงอยู่ แต่ร่างกายกลับหมดเรี่ยวแรง จึงต้องพิงไว้ในอ้อมอกของหานชิง สองมืออันขาวนวลจับเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น

เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกหล่อนจับจนยับ กระดุมก็ถูกปลดออกหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นถึงไหปลาร้าและลูกกระเดือก

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสี่ยวเหยียนกลืนน้ำลายลงอย่างเขินอายทันที

“ชอบเหรอ?” เมื่อเห็นท่าทีของหล่อน แววตาของหานชิงมองอย่างลึกซึ้งขั้น เขาถามพลางยื่นมือไปปลดกระดุมเม็ดอื่นออก

เสี่ยวเหยียนเบิกตาโตกว้าง ถามด้วยความตื่นตกใจ: “คุณจะทำอะไร?”

“ชอบไม่ใช่เหรอ?”

หานชิงยังไม่หยุดทำ เสี่ยวเหยียนจับมือของเขาด้วยสีหน้าแดงก่ำ ห้ามไม่ให้เขาทำต่อ พูดอย่างกระวนกระวายใจ: “ชอบก็ไม่ได้หมายความว่าต้องดูสักหน่อย!”

เมื่อถูกเสียวเหยียนกดมือไว้ให้หยุด และก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ หานชิงมองดูใบหน้าอันแดงก่ำของเสี่ยวเหยียนตรงหน้า ริมฝีปากของเขาค่อยๆกระตุกขึ้น

“โอเค ต่อไปมีโอกาสที่เหมาะสมแล้วค่อยดู”

เสี่ยวเหยียน: “…”

มองดูชายตรงหน้าที่โปรยเสน่ห์ใส่จนแทบจะอดใจไม่ไหว เสี่ยวเหยียนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลง ทำไมหล่อนถึงรู้สึกว่า...ชายแก่คนนี้ดูเหมือนกลายเป็นคนหื่นขึ้นมา? หรือหล่อนรู้สึกไปเอง?

เมื่อก่อนเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง พอความสัมพันธ์ชัดเจนก็กลับกลายเป็นคนเร่าร้อนเหมือนไฟแบบนี้?

ขณะที่เสี่ยวเหยียนกำลังสงสัยและตื่นตกใจ เสียงเคาะประตูจากนอกห้องทำงานก็ดังขึ้น

“ประธานหาน”

เสียงผู้ชายดังเข้ามาจากด้านนอก ทำลายบรรยากาศภายในห้องไปทันที

เสี่ยวเหยียนตกตะลึงอยู่สามวินาที จากนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน ออกห่างจากหานชิงให้ไกลที่สุด ขณะที่หล่อนตกใจจนไม่รู้จะไปหลบที่ไหน ก็หันไปเห็นห้องพักผ่อน จึงคิดจะผลักประตูเข้าไปหลบข้างในนั้น

หานชิง: “…”

ท่าทางทั้งหมดของหล่อนอยู่ในสายตาของเขาตลอด เหมือนหนูที่แอบมากินอาหารแล้วถูกจับได้

เขากระแอมขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พลางจัดเสื้อและติดกระดุม: “เข้ามา”

ตอนที่พูดออกมา เขาก็กลับมาทำสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์เรียบร้อยแล้ว พร้อมกับน้ำเสียงเนิบนิ่ง

เมื่อผู้บริหารที่อยู่หน้าประตูเปิดประตูเข้ามา

ตอนที่ผู้บริหารเข้ามา เขารู้สึกผิดปกติขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะปกติประธานหานจะนั่งอยู่ตรงที่โต๊ะทำงาน แต่วันนี้กลับนั่งอยู่ที่โซฟา และดูเหมือนว่าเสื้อของเขาจะไม่ค่อยเรียบร้อยอีกด้วย?

ผู้บริหารระดับสูงรู้สึกหวาดกลัว?

ช่วงนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ยินข่าวลือ เพียงแค่รู้สึกตลก เพราะพวกเขาเคยพูดกันว่า ประธานหานคงใช้ชีวิตโสดไปจนแก่

แต่ตอนนี้ล่ะ? ผู้บริหารจับได้คาตา ด้านข้างสูทของหานชิงมีกระเป๋าใบเล็กสีขาวของผู้หญิงวางอยู่ เป็นแบบสะพายข้าง

เรื่องนี้พิสูจน์ให้เห็นว่า สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

เห็นได้ชัดว่าอยู่ที่นี่แท้ๆ แต่กลับไปแอบหลบอยู่ เป็นเพราะไม่กล้าเจอคนอื่นเหรอ? ทำไมไม่กล้าล่ะ งั้นก็ต้องเป็นเพราะทำ....

“คุณกำลังมองอะไรอยู่?”