บทที่ 1262 ห้ามแตะต้องฉัน

บทที่ 1262 ห้ามแตะต้องฉัน

“ทำไมล่ะ คุณมีปัญหาอะไรไหม?”

เซียวซู่เหลือบมองหล่อนด้วยความเย็นชา

เจียงเสี่ยวไป๋รีบปิดปากเงียบ “ไม่มี ฉันไม่มีปัญหาอะไร! งั้นคุณก็คิดตอนนี้เลย ฉันจะรอคำตอบของคุณอยู่ที่นี่!”

รออยู่ที่นี่? เซียวซู่คิดในใจ หญิงสาวคนนี้หัวดื้อเหลือเกิน

แต่เขากลับเม้มปาก ไม่ตอบอะไรหล่อน

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที

เจียงเสี่ยวไป๋ถามขึ้น: “คุณคิดไปถึงไหนแล้ว?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวซู่อดไม่ได้ที่จะหันไปเหลือบมองหล่อน พูดเตือนขึ้น: “นี่เพิ่งผ่านไปหนึ่งนาทีเอง”

“งั้นเหรอ?” เจียงเสี่ยวไป๋เอียงคอ กระพริบตาลง: “ฉันคิดว่าผ่านไปแล้วหนึ่งศตวรรษแล้วซะอีก”

เซียวซู่แค่หยอกเล่นกับหล่อน และไม่ตอบอะไรหล่อนอีก

ใครจะไปคิดเมื่อผ่านไปหนึ่งนาที หล่อนถามขึ้นอีกครั้ง: “คุณคิดเสร็จแล้วยัง?”

เซียวซู่: “…”

“พูดสิ คุณคิดไปถึงไหนแล้ว?”

เซียวซู่ไม่อยากฟังอะไรจากหล่อน อีกทั้งยังปฏิเสธการพูดคุยกับหล่อน เพิ่งผ่านไปยังไม่ถึงสองนาที แต่หล่อนกลับถามขึ้นมาแล้วถึงสองครั้ง

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่โกรธอะไร รอให้เวลาค่อยๆเดินผ่านไป

เซียวซู่นั่งเงียบ แต่ในใจกลับคิดว่า ผู้หญิงคนนี้ผ่านไปหนึ่งนาทีก็จะถามหนึ่งครั้งรึเปล่า?

เขานั่งนับเวลาอยู่ในใจ

เป็นเหมือนที่คาดคิดไว้ เวลาผ่านไปอีกหนึ่งนาที เจียงเสี่ยวไป๋หันไปหาเซียวซู่อีกครั้ง เซียวซู่รู้สึกว่าสีหน้าตัวเองในตอนนี้ชาไปหมดแล้ว

“คุณเซียวคะ คิดไปถึงไหนแล้วคะ? เป็นยังไงบ้าง? พลาดโอกาสนี้ไป ก็จะไม่มีอีกแล้วนะคะ”

“คุณคงไม่คิดที่จะถามผมทุกๆหนึ่งนาที จนกว่าผมจะให้ตอบกับคุณใช่ไหม?”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าลง

เซียวซู่ทนไม่ไหวจนเลิกหางคิ้วขึ้นมา หญิงสาวคนนี้ช่าง....

“สรุปว่ายังไงล่ะ? ตอบตอนนี้เลยดีกว่าถูกฉันถามทุกนาทีไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวซู่เงยหน้าเหลือบมองหล่อนอย่างไม่สบอารมณ์: “นี่เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ของคุณ?”

“อื้มๆ” เจียงเสี่ยวไป๋ยอมรับอย่างไม่ลังเล และส่งยิ้มให้เขา ใบหน้าของเด็กผู้หญิงแทบจะเข้าไปชนกับเขา หล่อนไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด และไม่รู้สึกว่าระยะห่างของทั้งสองใกล้กันมากเกินไป ทั้งยังยิ้มให้เขาอีก: “ตกลงไหม?”

เซียวซู่: “…”

เขาหลบสายตาออกราวกับเห็นผี และยังคงไม่ตอบอะไรหล่อน

เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อของเขา “คุณไม่พูดอะไร งั้นฉันถือว่าคุณตกลงแล้วกันนะ?”

เซียวซู่ยังคงเงียบไม่พูดอะไร เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเริงร่าและพูดต่อ: “โอเค งั้นช่วงเวลาต่อจากนี้ถือว่าคุณเป็นแฟนฉันแล้วนะ”

คำว่าแฟน ทำให้เซียวซู่เลิกคิ้วขึ้นมาทันที หันไปแก้คำพูดให้หล่อน “เป็นแฟนตัวปลอม”

“เอาเถอะน่า รู้แล้วจ้ะแฟนจ๋า”

เจียงเสี่ยวไป๋ตบบ่าของเขา เป็นเพราะเขายอมตกลงตัวเองแล้ว หล่อนจึงดีใจมากเป็นพิเศษ และเดินเข้าไปควงแขนของเซียวซู่ไว้อย่างแนบแน่น

“ทำอะไรน่ะ?” สาวน้อยเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น ทั้งยังเอาตัวมาแนบติดกับเขาด้วย กลิ่นหอมอันเลือนรางคละคลุ้งไปรอบตัว จนทำให้เซียวซู่ต้องระมัดระวังมากขึ้น

“ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ก็แค่ให้คุณคุ้นเคยก่อน เพราะยังไงคุณก็เป็นแฟนของฉัน ต่อไปท่าทางสนิทสนมแบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง?” เจียงเสี่ยวไป๋กระพริบตาปริบๆ ไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไรเลย