บทที่ 1273 อับอายขายขี้หน้า

บทที่ 1273 อับอายขายขี้หน้า

ทำไม!!!!

ทำไมถึงได้เกิดเรื่องน่าอายอย่างนี้ออกมาได้!!!

ทำไมเธอถึงได้พูดไปเรื่อยอย่างนั้น ทำไมทำไมกัน? ภายในใจของเสี่ยวเหยียนเหลือเพียงความเคอะเขินและความอับอายก่อขึ้นมา คาดว่าคงเป็นเพราะความรู้สึกพวกนี้มันรุนแรงเกินไป ก็เลยเป็นผลให้เธอไร้การตอบสนองกลับมา ก็ได้เหยียดตัวนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีอากัปกริยาอื่นใดออกมาเลยแม้แต่น้อย

“อะแฮ่ม...” ยังมีหานมู่จื่อที่นั่งอยู่ข้างๆเธออย่างทำอะไรไม่ถูก

หานมู่จื่อคือนึกไม่ถึงว่าเสี่ยวเหยียนจะถูกเธอแหย่จนพูดคำพูดที่ใจกล้าขนาดนั้นออกมาได้ ความจริงแล้วคำพูดนี้ถ้าทั้งสองคนได้ยินกันแล้วก็ปล่อยผ่านไป แต่...

ใครจะรู้ว่าจู่ๆประตูห้องประชุมก็ถูกคนผลักเข้ามา? เจ้าของห้องเข้ามา แล้วยังพาผู้บริหารระดับสูงหลายคนของบริษัทเข้ามาด้วย

หานมู่จื่อก็คิดว่านี่คงเป็นช่วงเวลาที่น่าอายที่สุดในชีวิตของเสี่ยวเหยียนแล้วล่ะมั้ง

เพียงหนึ่งเดียวไม่มีหนึ่งในนั้นอีกแล้ว!

เธอกระแอมออกมาอยู่หลายครั้งด้วยความกระอักกระอ่วน ส่งยิ้มออกไปเล็กน้อย จากนั้นลุกขึ้นยืนพูดไปกับเสี่ยวเหยียน “เธอนี่มันจินตนาการสูงจริงๆ ฉันสนับสนุนเธอ พยายามต่อไป ฉันไปก่อนนะ”

พูดจบ หานมู่จื่อก็ได้เดินไปยังประตูอย่างรวดเร็ว เธอสบตาเข้ากับหานชิง

หานชิงเห็นสายตาหยอกล้อของน้องสาวของตัวเองแล้ว ก็รู้สึกจนใจอย่างมาก

“พี่ชาย เย็นนี้ฉันจะมาหาพี่อีกที แล้วค่อยกินข้าวด้วยกัน”

“อืม”

ถึงแม้ว่าจะอับอายแค่ไหน แต่หานชิงในตอนนี้ก็ได้กลับคืนสู่สภาพเดิม เจอกับคำเชิญของน้องสาวตน ก็ต้องตอบรับไปโดยปริยาย

แต่หลังจากที่หานมู่จื่อแยกออกไป ผู้บริหารระดับสูงที่อยู่ด้านหลังของหานชิงพวกนั้นที่ถูกคำพูดแสนฮึกเหิมของเสี่ยวเหยียนทำเอาช็อกไปจนตกตะลึงอ้าปากค้างออกมาตอนนี้ก็ได้ได้สติกลับมาตามๆกัน

“อาฮ่าๆๆๆ ดูเหมือนว่าท่านประธานหานจะยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ ไม่งั้นเรื่องนั้นที่เพิ่งคุยกันเมื่อกี้ก็ค่อยว่ากันอีกทีเถอะครับ”

“ใช่ครับๆ ท่านประธานหานทำธุระก่อนเถอะครับ พวกเราขอตัวไปอภิปรายกันก่อนนะครับ”

เสี่ยวเหยียนที่อยู่ด้านในได้ยินคำพูดพวกนั้นเข้า แทบอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองขึ้นมาไม่ไหว เธอกัดลงไปบนริมฝีปากล่างของตัวเอง ใบหน้าก็แดงจนแทบไม่มีหน้าเจอหน้าใครได้อีก

แต่ในตอนนี้ สีหน้าของหานชิงกลับสงบเยือกเย็นออกมา เอ่ยออกมาอย่างใจเย็น “เหยียนเหยียน”

เสี่ยวเหยียนที่ถูกเอ่ยชื่อถึงก็มองเขาไปทันที ขนซู่ไปทั่วทั้งร่าง

เรียกชื่อเธอออกมาในเวลานี้ เขาคิดจะทำอะไร?!

“เธอไปรอฉันในห้องพักก่อน ที่นี่มีเรื่องต้องให้จัดการอีกสักหน่อย นะหืม?”

ในตอนที่พูดถึงท่อนสุดท้าย หางเสียงของหานชิงก็ยังสูงขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะกำลังล่อลวงเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลิ่นอายของความรู้สึกหลงรักแบบไม่ลืมหูลืมตา

เดิมทีเธอก็อับอายมากอยู่แล้ว เมื่อกี้นี้ในตอนที่หานมู่จื่อออกไป เธอก็อยากเดินตามออกไปพร้อมกับหานมู่จื่อมาก แต่เธอก็ได้พบว่าเท้าของเธอไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

ก็เลยยังคงยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่เดิมอย่างนั้น

ภายในใจของเสี่ยวเหยียนก็พร่ำเรียกหานมู่จื่อว่าเพื่อนเลวอยู่ไม่รู้กี่ครั้งตั้งกี่ครั้ง นึกไม่ถึงว่าจะหนีไปในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ได้ ทิ้งให้เธอต้องมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนพวกนี้อยู่คนเดียวฮือๆๆ...

ดังนั้นแล้วตอนนี้ที่ถูกหานชิงเรียกให้ไปที่ห้องพัก เธอจึงพยักหน้าออกมาอย่างเหลอหลา จากนั้นก็ได้ค่อยๆเหยียดตัวลุกขึ้น แสร้งทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ค่อยๆเดินเข้าไปยังห้องพัก

มีแต่ตัวเธอที่รู้ดี ในตอนที่เธอเดินอยู่นั้นเอง ก็ได้ตื่นกังวลและหวั่นกลัวเสียจนขาสั่นออกมา

จนเข้ามาในห้องพัก เสี่ยวเหยียนก็ปิดประตูห้องพักเสียงดังปัง หลังจากนั้นก็ได้ไหลลงไปตามบานประตู ไร้เรี่ยวแรง อ่อนแรงเหมือนอย่างกับขนมสายไหม

ฮู่...

เสี่ยวเหยียนยกมือขึ้นมากุมแก้มของตัวเอง อับอายเสียจนไม่มีหน้าเจอใครแล้ว

หลังจากที่คืนวันนั้นที่เธอไปเต๊าะจีบหานชิง มันก็ไม่ได้ขายหน้าเหมือนอย่างตอนนี้เลย ทำกับพูดมันไม่เหมือนกันเลยสักนิด วันนั้นเธอยังสามารถพูดได้ว่าตนทำไปเพื่อช่วยเขา

แต่ครั้งนี้ล่ะ?