ตอนที่ 1274
บทที่ 1274 คุณจงใจบิดเบือนความหมายของฉัน
October 21, 2026
บทที่ 1274 คุณจงใจบิดเบือนความหมายของฉัน
อยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น?
ขอบตาของเสี่ยวเหยียนประดับไปด้วยคราบน้ำตา มองไปทางเขาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
“หรือว่าเธอไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของฉันเลยใช่มั้ย?” หานชิงถามออกมาอีกครั้ง
เสี่ยวเหยียนรีบส่ายหน้าออกมา “ไม่ใช่นะคะ ฉันจะไม่ใส่ใจกับคำพูดของคุณได้ยังไงกัน ทุกคำที่คุณพูดออกมา ฉันจำได้ทั้งนั้น”
“แล้วทำไมถึงได้กลัวฉันขนาดนั้น?”
เสี่ยวเหยียนพูดไม่ออก
ความเศร้าเกิดขึ้นก็เพราะความรัก ความกลัวเกิดขึ้นเพราะความรัก
ไม่อาจพูดได้เลยว่าเป็นเพราะเธอรักเขามากเกิน ช่วงแรกๆก็ยังเจอกับคำปฏิเสธออกมาเยอะมาก เธอก็เลยกลัว ไม่มีความรู้สึกปลอดภัย บางครั้งก็ตื่นขึ้นมากลางดึก ถึงขนาดที่คิดว่านี่คงเป็นแค่ความฝันฉากหนึ่ง
เพราะว่าฝันฉากนี้มันสวยงามเกินไป สวยงามเสียจนไม่เหมือนความจริงเลยแม้แต่น้อย
เธอถึงขนาดที่ว่ามีบางครั้งก็ยังคิดเลยว่าจะเป็นฝันที่อยู่ในพื้นฐานของความเป็นจริงหรือเปล่า โลกไหน ที่จะเป็นโลกแห่งความจริง?
“เด็กโง่” หานชิงถอนหายใจออกมา แขนยาวก็จับหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอด คางกระทบเข้ากับศีรษะของเธอ น้ำเสียงแฝงไปด้วยน้ำเสียงของความจนปัญญาอย่างมาก “เธอต้องมีความเชื่อมั่นต่อฉันให้มากหน่อย หรือไม่ก็เชื่อมั่นในตัวเองให้มากหน่อยสิ”
เสี่ยวเหยียนถูกเขากอดอยู่ในอ้อมแขน หลับตาลงไปเบาๆ
“ไม่ใช่เพียงแค่เธอชอบฉัน แต่ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน”
เสียงของเขาอ่อนโยนอย่างมาก น้ำเสียงต่ำลง พูดความรู้สึกที่แท้จริงในส่วนลึกที่สุดภายในใจออกมากับเธอด้วยความจริงจังสุดๆ
ความรู้สึกภายในใจของเสี่ยวเหยียนก็ได้ถูกเติมเต็มความรู้สึกขึ้นมาช้าๆ พยักหน้าออกมาเล็กน้อย “อืมๆ”
“หลังจากนี้จะยังหลบอีกมั้ย?” หานชิงถาม
เสี่ยวเหยียนส่ายหน้าออกมาอย่างแรง “ไม่หลบแล้ว ปัญหาทั้งหมดฉันจะเผชิญหน้าไปกับคุณ ไม่หลบแน่”
ความจริงคิดๆไปแล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เพียงแต่ตัวเธอเองก็กระวนกระวายไม่สบายใจเกินไป ดังนั้นแล้วก็เลยคิดมากไปเอง
ต่อจากนี้เธอจะต้องเอาชนะความคิดพวกนี้
“งั้นในตอนนี้ พวกเราก็มาลองคุยกัน...กับเรื่องที่เธอพูดเมื่อกี้นี้”
หา?
คุยเรื่องที่เพิ่งพูดไป?? เรื่องอะไร???
เสี่ยวเหยียนกะพริบตางุนงงออกมา เกิดสัญชาตญาณบางอย่างที่ไม่ค่อยจะดีนัก
หานชิงผละร่างออกมาเล็กน้อย มองจ้องเธอ “เมื่อกี้นี้เธอพูดว่า...”
สีหน้าของเขาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดออกมาให้ครบ แต่ใบหน้าของเสี่ยวเหยียนก็แดงออกมาอย่างรวดเร็ว เธอยกมือขึ้นมาปิดปากของหานชิงทันที ร้องตกใจออกมา “คุณอย่าพูดเหลวไหลไปเลย เมื่อกี้นี้ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยสักหน่อย”
“อ้อ?” หานชิงยิ้มจางๆออกมา พ่นลมหายใจออกมาในกลางฝ่ามือของเสี่ยวเหยียน ร้อนมากๆ แผดเผามือเธออย่างกับไฟ
แทบจะแผดเผาเธออยู่แล้ว
เสี่ยวเหยียนถูกทำให้ตกใจเสียจนเตรียมที่จะเก็บมือกลับไป แต่ข้อมือขาวบางได้ถูกหานชิงจับกุมเอาไว้แน่น
“หลบอะไร?” เสียงของเขาแหบห้าวออกมา “ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะไม่หลบอีกไม่ใช่หรอ เพิ่งจะพูดจบ ก็ลืมอีกแล้ว?”
เสี่ยวเหยียน “...หลบที่พวกเราพูดกันเมื่อกี้นี้ มันไม่เหมือนกับอันนี้...”
สิ่งที่เธอพูดออกไปก็คือจะไม่หัวแหลมแล้ว แทนที่ตอนนี้จะมาเป็นแบบนี้นะ “คุณจงใจบิดเบือนความหมายของฉัน!”
“บิดเบือนที่ไหนกัน? หรือว่าคำพูดนั้นไม่ใช่เธองั้นหรอที่เป็นคนพูด?”
แต่เสี่ยวเหยียนพูดออกมาอย่างนี้แล้ว หานชิงก็เหมือนราวกับไม่มีวี่แววที่จะปล่อยเธอไปเลย ลมหายใจในระหว่างที่พูดใกล้กับเธอมาก ลมหายใจของทั้งสองคนประสานกัน
“ถึง ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นคนพูด...แล้วมันจะยังไง! ฉัน ฉันก็แค่...”
“จะอะไรก็ไม่สำคัญ” หานชิงกุมข้อมือของเธออีกครั้ง โน้มตัวลงไป ริมฝีปากบางแนบลงไปบนหน้าผากของเธอ “ถึงยังไงแค่เป็นสิ่งที่เธอพูดก็พอแล้ว”
“...”
เสี่ยวเหยียนเกิดความรู้สึกว่าตัวเองได้เสียเปรียบขึ้นมา
เธอในตอนนั้นก็แค่พูดเรื่อยเปื่อยไปก็เท่านั้น แต่หานชิงก็คงไม่ลากเธอออกไปจริงๆหรอกมั้ง?
ในตอนที่เสี่ยวเหยียนตกอยู่ในห้วงความคิด หานชิงก็ได้อุ้มเธอขึ้นมา จากนั้นก็ออกจากห้องพักไป