บทที่ 1290 เซียวซู่

บทที่ 1290 เซียวซู่

ความคิดนี้พลุ่งขึ้นมา สะใภ้รองก็รู้สึกราวกับว่าตนเองถูกโจมตีอย่างหนัก

แต่ในไม่ช้า เธอก็มีปฏิกิริยาตอบกลับมา เพียงแค่คำพูดของเธอจะพิสูจน์อะไรได้?

ดังนั้นคุณแม่ของเจียงเหมยจึงตอบสนองอย่างรวดเร็ว และพูดทันทีว่า "เสี่ยวไป๋ คนข้างนอกพวกนี้ไม่ได้มีความขุ่นเคืองอะไรกับเธอ จะทำร้ายเธอได้อย่างไรกัน？เธอมีความคิดที่คิดว่าใครๆจะมาทำร้ายเธอมากเกินไปแล้ว ฉันได้ยินมาว่าการเขียนบทความเนี่ย เขียนเป็นเวลานานก็จะทำให้สมองและความคิดเข้าไปอยู่ในหนังสือ ป้ารองไม่ได้บอกว่าเธอมีปัญหาทางจิตนะ ป้ารองแค่อยากจะถามว่า เธอเหนื่อยมากเกินไปหรือเปล่า？หรือว่ากดดันมากเกินไป?

เจียงเหมยได้ยินคำพูดพวกนี้ ก็รีบพูดคล้อยตามทันทีว่า "ใช่แล้ว เสี่ยวไป๋ เธอมีอาการหวาดระแวงหรือเปล่า？คนอื่นไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรกับเธออย่างชัดเจน ทำไมถึงต้องทำร้ายเธอด้วย?"

"ก็ใช่น่ะสิ" ริมฝีปากของเจียงเสี่ยวไป๋ยกยิ้มจาง ๆ และน้ำเสียงบางเบา "ฉันก็อยากรู้มากๆเหมือนกันว่า ไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรกับฉันอย่างชัดเจน ทำไมถึงต้องทำร้ายฉันด้วย?"

ประโยคนี้ ถือได้ว่าพูดถึงคุณแม่ของเจียงเหมยนิดๆแล้ว

และคุณแม่ของเจียงเหมยก็มีปฏิกิริยาตอบกลับมาในเวลานี้ด้วยเช่นกัน

ใช่ ยัยเด็กสองคนนี้ไม่มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์อะไร หากเป็นเพียงการได้รับความโปรดปรานจากคุณหญิงใหญ่เจียงเพียงอย่างเดียว หรือทำให้คุณหญิงใหญ่เจียงเหยียบให้เจียงเสี่ยวไป๋จมลงบ่อยๆละก็ ก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้จริงๆ

เพียงแค่เมื่อก่อนพวกเธอถูกความสบายใจทำลายทางจิต หรือไม่ก็เคยเปรียบเทียบกับครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋จนชินแล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นพวกเธอจึงอดไม่ได้ที่จะเหน็บหนามสองสามคำ

จากนั้นก็ทำให้โกรธ จนเสียสติไปชั่วขณะ ...

“ ก็ได้ เนื่องจากคุณป้ารองไม่เต็มใจที่จะพูดชื่อคนคนนี้ งั้นฉันเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่สามารถปล่อยให้คนอื่นมาใส่ร้ายฉันลอยๆได้อีกแล้ว วันนี้ฉันพูดต่อหน้าคุณย่าและทุกๆคนอย่างชัดเจนว่า แม้ว่าฉันเจียงเสี่ยวไป๋เรียนจบมาอยู่แต่ในบ้านมาโดยตลอด แต่ทั้งหมดที่ฉันกินและใช้ ล้วนแต่เป็นเงินของฉันเอง อันที่จริง เริ่มตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ฉันก็ไม่เคยใช้เงินที่บ้านอีกเลย "พูดมาถึงท้ายสุด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกริมฝีปากขึ้น และสายตามองไปทางเจียงเหมย "เจียงเหมย พวกเราเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันมาโดยตลอด คนอื่นไม่รู้ แต่เธอควรจะรู้ถึงจะถูกสิ？"

"เธอ เธอพูดจามั่วซั่ว ฉันไม่ได้อยู่ในหอเดียวกับเธอสักหน่อย ฉันจะรู้ได้อย่างไร？"

"อ๋อ แท้ที่จริงแล้วเธอไม่รู้หรอกเหรอ？" เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่อีกครั้ง ราวกับว่าไม่สนใจ "อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันได้อธิบายอย่างชัดเจนแล้ว ถ้าต่อไปฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับตัวฉันแพร่ออกไปข้างนอกอีกละก็ ฉันจะเอาเธอขึ้นศาลในข้อหาหมิ่นประมาทโดยตรง ไม่ต้องกังวล ฉันเจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีอะไรมากมาย มีแค่เวลาและเงินมากเท่านั้น เพื่อชื่อเสียงของฉัน ฉันจะปกป้องจนถึงที่สุด "

ปกป้องจนถึงที่สุด!

ในที่สุดทั้งสี่คนนี้ก็จะส่งเสียงพูดกันหมดแล้ว

คุณหญิงใหญ่เจียงมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ

เธอสวมชุดราตรีกระโปรงทรงสลิม แม้ว่ารูปแบบของกระโปรงจะไม่เด่นชัด แต่ก็ทำให้รูปร่างเพรียวสูงของเธอดูโดดเด่นได้เป็นพิเศษ

เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่? ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น คิดไม่ถึงว่าจะมีวันหนึ่งที่จะเปลี่ยนเป็นมีแสงแวววับจับตาผู้คนได้เช่นนี้?

อย่างไรก็ตามก็ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ทางเข้าของงานเลี้ยงวันเกิด มีร่างสูงกำลังพิงกำแพงอยู่

เซียวซู่จ้องมองหญิงสาวที่กำลังส่องแสงท่ามกลางฝูงคน

เธอยืนอยู่ตรงนั้น แสงไฟเหนือศีรษะส่องแสงลงบนใบหน้าที่ขาวนวลและสวยงามของเธอ เมื่อเธอกล่าวคำว่าเพื่อปกป้องจนถึงที่สุดนั้น ดูเหมือนว่าแสงทั้งหมดรอบๆตัวเธอได้มาบรรจบกันอย่างรวดเร็ว จากนั้นหมุนไปรอบๆตัวหญิงสาว ทำให้เธอสว่างสดใสแพรวพราว และไม่สามารถทำให้คนละสายตาได้อีกเลย

เขายืนอยู่เงียบๆ ไม่ได้เข้าไป

เดิมทีหลังจากที่เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างผู้หญิงทั้งสองคนนั้น ก็อยากที่จะเข้าไปดู ดูว่ายัยเจียงเสี่ยวไป๋จะถูกคิดบัญชีหรือไม่

ตามที่เขาคาดไว้ มีคนต้องการผลักดันให้เจียงเสี่ยวไป๋จะเริ่มต้นริงๆด้วย แต่เธอก็สู้ไม่ถอย

และในเวลานี้เซียวซู่ก็ตระหนักได้ นิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋จะให้ใครมาบีบคั้นได้อย่างไร？ อยากจะถอนหงอกจากตัวเธอ เพราะฉะนั้นผู้ที่ต้องการถอนหงอกเธออาจจะถูกทำให้วุ่นวายก่อนสินะ

และสถานการณ์ปัจจุบันก็ได้ยืนยันแล้วว่า เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ต้องการให้เขาออกหน้าแทนเธอ

และก็ไม่รู้จริงๆว่า เมื่อเห็นความมั่นใจ และข่มผู้คนทั้งหมดของเจียงเสี่ยวไป๋เช่นนี้ เซียวซู่กลับรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจเป็นอย่างมาก?