บทที่ 1396 จะรับผิดชอบฉัน

บทที่ 1396 จะรับผิดชอบฉัน

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ทั้งตัวของเจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกไม่ดีในทันที

อารมณ์ไม่ดีเหมือนฮัสกี้จริงๆ

หลังจากรอไปครึ่งชั่วโมง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังไม่เห็นคนขนย้ายของพวกนั้น รำคาญจนเดินไปที่หน้าต่างเพื่อหายใจ สุดท้ายกลับมองเห็นรถยนต์คันที่คุ้นเคยขับมาทางด้านนี้อยู่ข้างล่าง

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย นั่นคือรถของเซียวซู่!

เจียงเสี่ยวไป๋รีบกลับเข้าไปในห้อง จากนั้นมองไปรอบ ๆ

ทำไมเซียวซู่กลับมาเร็วจัง คนบริษัทขนย้ายของยังมาไม่ถึงเลย พอถึงตอนนั้นเจอกันเธอจะพูดว่าอะไรดี?

คิดไปคิดมา เจียงเสี่ยวไป๋ก็ก้าวไปข้างหน้าแขวนของสำคัญลงบนบ่าของตัวเอง จากนั้นก็เปิดประตูห้องอย่างรวดเร็วและขึ้นลิฟต์ลงไปชั้นหนึ่ง

เธอเดินไปทางเดินของอีกฝั่งสักพัก รอให้เซียวซู่เข้าไปในบ้าน เธอถึงจะลงลิฟต์อีกครั้ง ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงการพบเจอเซียวซู่ได้

เมื่อเซียวซู่กลับมาบ้านนั้น ก็เห็นว่าของในบ้านถูกเก็บจนเกือบจะหมดแล้ว แต่ว่าของยังไม่ถูกนำออกไป และไม่เห็นเงาของเจียงเสี่ยวไป๋ ดังนั้นเซียวซู่จึงไปที่ห้องต่างๆเพื่อค้นหา สุดท้ายก็ยังไม่พบตัวเธอ

เขายืนอยู่ที่เดิมสักพัก จู่ๆก็รู้อะไรบางอย่าง หันหลังวิ่งออกไป

เมื่อสักครู่ตอนที่เขาขึ้นมานั้น มองเห็นลิฟต์ขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง ตอนที่เขามายังเห็นไฟตรงทางเดินสว่างอยู่ ไม่ได้มีข้อสงสัยใด ๆ ในใจ แต่ว่าตอนนี้ลองคิดๆดู เจียงเสี่ยวไป๋อาจจะวิ่งขึ้นไปชั้นบนแล้วก็ได้

เป็นไปอย่างที่คิดไว้จริงๆ ตอนที่เซียวซู่วิ่งออกไปข้างนอกนั้น มองเห็นลิฟต์ลงไปที่ชั้นสองแล้ว

สีหน้าของเขาดูมืดมน หันศีรษะเดินตรงเข้าไปยังทางเดิน วิ่งขึ้นบันไดไป

ทำไมเขาถึงโง่ขนาดนี้ ยัยคนนี้ฉลาดขนาดนี้ ถ้าหากเห็นว่าตัวเขาเองกลับมาแล้วนั้น จะต้องหาทางหลบหลีกเขาได้อย่างแน่นอน และก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาสามารถตามเธอได้หรือไม่

แต่ไม่นานเซียวซู่รู้สึกโล่งใจ ถ้าเขาเดาผิดล่ะก็ ก็ช่างมันเถอะ

แต่ว่าตอนนี้ให้เขาเดา ตราบใดที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้เรียกรถแท็กซี่ไว้ล่วงหน้า ตามรอยฝีเท้าของเขานั้น ไม่นานเขาก็สามารถตามเจียงเสี่ยวไป๋ได้

หลังจากคิดเช่นนี้ เซียวซู่ก็ไม่ได้กังวลและประหม่าเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เพียงแค่เพิ่มความเร็วของฝีเท้าเพื่อตามไปเท่านั้น

ในตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ถือสิ่งของของตัวเองเดินออกมานั้น เห็นว่าลิฟต์ไม่ได้ขึ้นไปด้านบน ก็ยกยิ้มริมฝีปากขึ้นทายว่าเซียวซู่คงเดาไม่ถูกสินะ?

พอถึงตอนนั้นปล่อยให้เขารออยู่ที่บ้านด้วยตัวเองก็ได้แล้ว ทางนี้เธอก็จะขอตัวออกไปก่อน

เมื่อคิดเช่นนี้ ฝีเท้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ช้าลงเล็กน้อย

เดิมทีเจียงเสี่ยวไป๋คิดที่จะเรียกรถไปพลางเดินไปพลาง แต่ในมือของเธอถือสิ่งของมากเกินไป ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถหาที่ว่างเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาได้เลย เดิมคิดว่าจะวางของลงข้างทางก่อน แล้วค่อยเรียกโทร

ใครจะรู้ว่าขณะที่เดินอยู่ คนร่างสูงคนหนึ่งก็มาดักอยู่ตรงหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นเซียวซู่ยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเองนั้น ก็ตกตะลึงทันที

มาได้อย่างไร?

เขาควรจะยังอยู่ชั้นบนไม่ใช่เหรอ? ทำไมเร็วขนาดนี้？

หลังจากนั้นตกตะลึงไปไม่กี่วินาที เจียงเสี่ยวไป๋ก็อยากจะเดินผ่านเขาไปมากขึ้น เซียวซู่ยื่นมือออกรั้งเธอ เจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังจากอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง เซียวซู่ ก็ยื่นมือออกมารั้งเธออีก

ยังไงซะไม่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไปทางไหน เซียวซู่ก็สามารถรั้งเธอได้หมด

สุดท้ายเจียงเสี่ยวไป๋จึงจ้องมองเขาด้วยความโกรธ "ออกไปให้พ้น!"