บทที่ 1397 ไม่ต้องขนของแล้ว

บทที่ 1397 ไม่ต้องขนของแล้ว

เซียวซู่สีหน้าดำขลับไม่ตอบกลับ แต่เห็นได้ชัดว่าเจียงเสี่ยวไป๋พูดถูก

"หึ" เจียงเสี่ยวไป๋เหล่มองเขา: "แล้วนายอยากจะพูดอะไร？อยากบอกว่านายอยากจะรับผิดชอบและอยากแต่งงานกับฉัน？ฉันไม่ได้ว่านายนะ นายเป็นคนแบบนี้เหรอ？ถ้าหากนายพูดแบบนี้ออกมาจริงๆ นายคิดว่าจะไม่ละอายใจต่อคนที่อยู่ในใจคนนั้น และไม่ละอายใจต่อฉันเหรอ？”

ถ้าหากเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้เอ่ยถึงบุคคลที่อยู่ในใจของเขาคนนั้น เซียวซู่ก็แทบจะจำไม่ได้แล้ว

ทันใดนั้น เขาถึงจะตระหนักได้ว่าเขาถูกหญิงสาวตรงหน้าดึงดูดความสนใจไปจนหมดแล้ว ภายในชั่วพริบตานอกจากความประหลาดใจในใจแล้ว ยังมีความลึกซึ้งเล็กน้อยอีกด้วย

"ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหรอ? ถ้าไม่มีอะไรจะพูด ฉันไปก่อนนะ คุณป้าทางนั้นรบกวนนายช่วยไปสารภาพความจริงเองแล้วกัน"

หลังจากพูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลุกขึ้น และเตรียมตัวเดินออกไป

บนข้อมือกระชับแน่น เจียงเสี่ยวไป๋หันศีรษะกลับมา ก็พบว่าเซียวซู่คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น เธอเลิกคิ้วขึ้น: "นายจะทำอะไร?"

"ผมถือสา"

เซียวซู่เงยหน้าขึ้นมองเธอและพูด

"อะไรนะ？" เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เข้าใจว่าประโยคดังกล่าวที่เขาพูดออกมาหมายความว่าอะไร

เซียวซู่ลุกขึ้นยืน มองลงไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ และพูดทีละคำ: "เรื่องที่เกิดขึ้นในเมื่อคืน คุณไม่ถือสาก็ไม่เป็นไร แต่ผมถือสา"

ดูเหมือนเวลาจะหยุดนิ่ง และอากาศโดยรอบก็เงียบลงชั่วขณะ

หลังจากนั้นไม่นาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็เงยหน้ามองใบหน้าอันหล่อเหลาของเซียวซู่ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของเขาเป็นพิเศษ "แล้วไงล่ะ? นายจะแต่งงานกับฉันเหรอ?"

เซียวซู่รู้สึกหายใจติดขัดในลำคอ มองไปยังหญิงสาวผิวขาวตรงหน้า คอของเธอยังคงมีร่องรอยของเขาที่เมื่อคืนทิ้งเอาไว้อยู่ มองดูแล้วยั่วยวนคนเป็นพิเศษ ทำให้หัวใจของเขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้เซียวซู่รู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาทเป็นอย่างยิ่ง เมื่อคืนเขาได้ทำเรื่องเลวทรามมากๆไปแล้ว และตอนนี้จ้องมองไปที่รอยบนคอของเธออีก นี่มันมากเกินไปแล้ว

ดังนั้นเซียวซู่จึงควบคุมตัวเองและหลบสายตา

อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้ตกไปอยู่ในสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ แต่กลับกลายเป็นการแสดงออกความหมายอื่น

หลังจากที่เธอเห็นเซียวซู่หลบสายตานั้น และการแสดงออกยังดูยากที่จะพูดออกมาอีก จู่ๆก็รู้สึกละอายใจ ทำไมเธอถึงถามคำถามแบบนี้ออกไปได้?

เขาอยากแต่งงานกับเธอหรือไม่ เธอยังไม่รู้อีกเหรอ?

ตอนที่เพิ่งรู้จักเขา เขาก็มีผู้หญิงคนอื่นอยู่ในใจ และเขาก็เมาเพราะผู้หญิงคนนั้นมาโดยตลอด ตัวเธอเองจะแทนที่คนคนนั้นได้อย่างไร?

เธอเลอะเลือนจริงๆเลย!

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเยาะ: "นายไม่จำเป็นต้องตอบคำถามฉัน เซียวซู่ฉันจะบอกนายให้ แม้ว่านายอยากจะแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะไม่ยอมแต่งงานกับนาย นายไม่คู่ควรโดยสิ้นเชิง!"

คำพูดของเธอหนักแน่น ไม่ลังเลโดยแม้แต่น้อย และไม่ทิ้งความหวังให้เซียวซู่เลยสักนิด

เซียวซู่ขมวดคิ้วและมองไปที่เธออีกครั้ง ความรู้สึกอึดอัดก่อนหน้านี้ที่ปรากฏขึ้นได้หายไปจนหมดแล้ว และเขาเพิ่มแรงที่ใช้จับมือเธอเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

"ทำไมล่ะ พาลโกรธเอาดื้อๆเหรอ？อยากตัดแขนฉันให้ขาดงั้นเหรอ？" เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นต่อหน้าทั้งสองคน และหัวเราะเยาะ: "ถ้าอย่างนั้นนายก็ทำลายมันสิ หลังจากขาดแล้วฉันจะไปบอกคุณป้า ว่านายกลั่นแกล้งฉัน"

ไม่นานบนข้อมือสีขาวราวกับหิมะของเธอก็ถูกบีบจนปรากฏรอยแดงออกมา เซียวซู่ถึงกับผงะและลุกลี้ลุกลนจนดึงมือออกเล็กน้อย: "ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ"

"อ้อ นายไม่ได้ตั้งใจ ก็แปลว่าตั้งใจสินะ"

เซียวซู่ถูกเธอพูดแบบนี้จนไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไรดี เพราะเขาพบว่าเจียงเสี่ยวไป๋มีคารมคมคายมากเกินไปจริงๆ และตัวเขาเองก็ไม่มีแรงรับมือเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอด้วยจริงๆ

เมื่อคืนนี้ก็เช่นกัน เมื่อเผชิญหน้ากับความไร้เดียงสาของเธอ ความยั่วยวนและแรงดึงดูดที่มาโดยไม่รู้ตัว เขาจึงไม่มีแรงรับมือเช่นกัน