บทที่ 1436 ทะเลาะ

บทที่ 1436 ทะเลาะ

เจียงเสี่ยวไป๋กลับไปแล้ว

ตอนออกไป หล่อนไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมา และไม่มองหน้าเซียวซู่แม้แต่น้อย อีกทั้งไม่มีท่าทีลังเลเลยสักนิด ทั้งยังมั่นใจมากอีกด้วย

มองดูเงาด้านหลังของหล่อน มือทั้งสองของเซียวซู่ที่อยู่ด้านข้างกำหมัดขึ้นมาทันที

เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต เป็นความรู้สึกที่ไร้เรี่ยวแรง อยากจะจับแต่จับไม่ได้ จิตสำนึกบอกเขาว่าควรตามไปอธิบายให้เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจ

แต่ทว่า เขากลับก้าวเท้าไม่ออก

ต่อมาเซียวซู่จึงคิดว่า เสี่ยวไป๋ไม่น่าจะเป็นคนเอาแต่ใจ ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนกัน รอให้จัดการเรื่องเสร็จก่อน กลับไปค่อยอธิบายกับหล่อนให้ดีๆ หล่อนจะต้องเข้าใจแน่นอน

หลังจากคิดได้เช่นนี้ เซียวซู่จึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้นเซียวซู่จึงกลับไปคนเดียว หานมู่จื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น จึงขมวดคิ้วขึ้น

แม้ว่าการที่เซียวซู่เป็นห่วงเสี่ยวเหยียนนั้นจะถือเป็นเรื่องดี แต่พูดตามเหตุผลแล้ว เขาเจ็บหนักขนาดนี้ และเขากับผู้หญิงคนนั้นดูมีความสัมพันธ์กันแบบไม่ธรรมดาทั่วไป

แต่ตอนนี้ มีเพียงเซียวซู่กลับมาเพียงคนเดียว

ผู้หญิงคนนั้นกลับไปแล้วงั้นเหรอ?

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออก หมอและพยาบาลปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าพวกเขา

หานชิงเดินเข้าไปเป็นคนแรก เซียวซู่ตามหลังไปติดๆ แต่หานมู่จื่อกับเย่โม่เซินกลับถูกกันไว้ด้านหลัง

“คุณหมอ ภรรยาของผมเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

“คุณหมอ หล่อนเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

เซียวซู่กับหานชิงต่างพูดออกมาพร้อมกัน

คุณหมอมองดูคนเจ็บทั้งสองตรงหน้า ขมวดคิ้วขึ้น ดูเหมือนไม่พอใจเท่าไหร่ เจ้าหน้าที่พยาบาลที่อยู่ด้านข้างจึงรีบพูดอธิบายขึ้น: “พูดยังไงก็ไม่ฟัง ไม่ว่ายังไงสองคนนี้จะออกมาให้ได้ คงเป็นห่วงคนเจ็บด้านในมากจริงๆ”

“วุ่นวายจริงๆเลย!” คุณหมอพูดบ่น แต่ไม่นานนักก็ใจเย็นลง ถามต่อ: “ใครคือญาติของคนเจ็บครับ?”

คำถามนี้ เซียวซู่ตอบไม่ได้ อ้าปากค้างแต่กลับพูดอะไรไม่ออก

“ผมครับ” หานชิงตอบด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ: “ผมเป็นสามีของหล่อนครับ”

“สามีใช่ไหมครับ? ภรรยาของคุณท้อง คุณรู้รึเปล่า?”

ตึง——

ทะ...ท้อง?

เหยียนเหยียนท้องแล้ว??

แม้ว่าบทที่เขาอยู่กับเสี่ยวเหยียนเคยจูบและกอดกัน แต่หานชิงคอยควบคุมตัวเองไว้ตลอด แม้ว่าครั้งที่แล้วอยากจะทำบางอย่างกับหล่อน เสี่ยวเหยียนก็ผลักเขาออกไปทันที

ดังนั้น ถ้าหล่อนท้อง ความเป็นไปได้อย่างเดียวก็คือบทที่ทั้งสองไปเที่ยวด้วยกันครั้งนั้น

ครั้งนั้นด้วยฤทธิ์ของยา เขาควบคุมตัวเองไว้ได้แท้ๆ แต่เหยียนเหยียน แม่สาวน้อย...

เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้น หานชิงยังรู้สึกว่าเรื่องคืนนั้นบ้าบิ่นเกินไปจริงๆ ดังนั้นเมื่อกลับมาเขาจึงเตรียมจัดงานแต่ง และแหวนหมั้นกับชุดแต่งงานทันที

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่างานแต่งครั้งนี้จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

“ตอนนี้ร่างกายของภรรยาคุณอ่อนแอมาก ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะรักษาลูกของคุณไว้ได้รึเปล่า”

ไม่รอให้หานชิงได้มีความสุขกับการได้เป็นพ่อคน คำพูดตอนท้ายของหมอกลับเหมือนน้ำเย็นหนึ่งถังที่รดลงมาบนหัวของหล่อนอย่างจัง

“หล่อนสูดควันไฟไปค่อนข้างเยอะ ตอนนี้ยังต้องเฝ้าดูอาการต่อ ทางโรงพยาบาลจะพยายามรักษาภรรยาของคุณและเด็กคนนี้ไว้ แต่ต้องเซ็นสัญญาข้อตกลงหนึ่งฉบับ”

ไม่นานนักเจ้าหน้าที่ก็นำสัญญามาให้หนึ่งฉบับ