บทที่ 1437 แม่ลูกปลอดภัย

บทที่ 1437 แม่ลูกปลอดภัย

เพราะบทที่ออกมา เขาเห็นด้วยตาตัวเองว่าหานชิงดูแลลูกสาวของตัวเองได้ดีมาก เอาผ้าห่มห่อตัวของเสี่ยวเหยียนไว้ แต่บนตัวของหานชิงมีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กหนึ่งผืน เสื้อที่ใส่อยู่ก็ขาดหลุดลุ่ยและโดนไฟไหม้

แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเขาดูแลเสี่ยวเหยียนได้ดีมาก

แต่เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ผู้ชายสองคนนี้ยังมาทะเลาะกันอีก เห็นได้ชัดว่าสภาพจิตใจและร่างกายคงแข็งแรงสมบูรณ์มาก แต่ลูกสาวของตัวเองล่ะ?

ไม่เห็นแม้กระทั่งเงา ไฟในห้องฉุกเฉินยังคงสว่างอยู่

เมื่อเขาถามขึ้นมาเช่นนี้ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดลงทันที

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลัวหุ้ยเหม่ยจึงพูดปลอบขึ้น: “ไม่เป็นไรอะไรหรอก เหยียนเหยียนของพวกเราเป็นคนดี สวรรค์ต้องปกป้องหล่อนไว้ ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน คุณอย่าคิดมากไปเลย”

พ่อจางเบ้ปาก ในใจยังคงรู้สึกเป็นกังวลมาก เพราะลูกของตนยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน ถ้าทำได้ เขาอยากจะบุกเข้าไปดูลูกสักครั้งก็ยังดี

เป็นเพราะหลัวหุ้ยเหม่ยและพ่อจางมาถึงแล้ว เซียวซู่จึงไม่ได้ลงไม้ลงมืออะไรอีก เขานั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างด้วยความทุกข์ใจ แผ่รังสีอันน่ากลัวบ่งบอกเป็นสัญญาณไม่ให้ใครเข้าใกล้

หานมู่จื่อฉวยโอกาสบทที่ทุกคนใจเย็นลงแล้ว วิ่งไปทางด้านข้างของหานชิง กระซิบถามว่า

“พี่ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เมื่อเห็นน้องสาวของตัวเอง สายตาอันเย็นชาของเขาค่อยๆอ่อนโยนขึ้นมาทันที เข้าเม้มริมฝีปากและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนละมุน: “ไม่เป็นอะไร”

แต่หานมู่จื่อกลับยังรู้สึกไม่สบายใจ: “ไม่เจ็บเหรอ? ให้หมอตรวจหน่อยไหม?”

เมื่อพูดจบ หล่อนกลับรู้สึกว่าพูดแบบนี้ไม่ถูกอีก ตอนนี้เสี่ยวเหยียนยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน หานชิงจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร? เรื่องยิ่งเยอะยิ่งคิดมากจริงๆ

ทันใดนั้นเย่โม่เซินเข้ามาดึงหล่อนไปพอดี ให้หล่อนออกมาจากตรงหน้าของหานชิง จากนั้นสามคนพ่อแม่ลูกก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้าง

เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ ในที่สุดประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออก บทที่คุณหมอบอกทุกคนว่าเสี่ยวเหยียนกับเด็กในท้องไม่มีอันตรายอะไรแล้ว แต่ยังต้องเฝ้าดูอาการต่อ ทุกคนจึงต่างพากันถอนหายใจโล่งอก

หลังจากโล่งอกกันแล้ว พ่อจางกลับลุกขึ้นมาด้วยความแปลกใจ กระซิบถามหลัวหุ้ยเหม่ย

“เหยียนเหยียนท้องแล้วเหรอ? ท้องเมื่อไหร่? นี่เพิ่งแต่งงานกันไม่ใช่หรือไง?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลัวหุ้ยเหม่ยอดไม่ได้ที่จะหันไปกลอกตามองบนใส่เขา: “คุณนี่หัวโบราณจริงๆเลย คุณคิดว่าวัยรุ่นสมัยนี้จะเหมือนกับพวกเราเมื่อก่อนเหรอ อย่าตกใจทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมไปเลย”

หลัวหุ้ยเหม่ยกุมหัวใจของตัวเองไว้ “โชคดีที่แม่ลูกปลอดภัย ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้คง...”

สุดท้ายตอนนี้ทุกคนปลอดภัยกันแล้ว จึงโล่งอกสบายใจกันได้ เสี่ยวเหยียนถูกย้ายไปที่ห้องผู้ป่วยทั่วไป คนที่บ้านของหานชิงและเสี่ยวเหยียนต่างพากันไปเฝ้าทันที

แต่เซียวซู่ที่เป็นคนนอก ไม่มีฐานะความสัมพันธ์อะไร หลังจากที่เขารู้ว่าเสี่ยวเหยียนไม่เป็นอะไรแล้ว จึงคิดจะกลับออกไป

หานมู่จื่อเห็นเซียวซู่ยืนอยู่เพียงลำพัง จึงรู้สึกสงสารและเห็นใจขึ้นมา

แต่ไม่นานนักหล่อนก็ไม่เอาเรื่องพวกนี้มาคิดใส่ใจอีก เพราะครั้งนี้มีเรื่องให้พวกหล่อนต้องคิดเยอะมากพอสมควรแล้ว

อย่างเช่น ทำไมถึงไฟไหม้? หลังจากเกิดไฟไหม้ขึ้นแล้ว ทำไมเสี่ยวเหยียนถึงไม่รู้เรื่องอะไร ไฟไหม้เยอะขนาดนั้น โดยปกติแล้วห้องที่หล่อนอยู่ ถ้าเกิดไฟไหม้ขึ้น หล่อนควรเป็นคนแรกที่เห็นเหตุการณ์ แต่ทำไมเสี่ยวเหยียนกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย?

เรื่องพวกนี้ต้องมีการตรวจสอบให้ชัดเจน

จากนั้นหานมู่จื่อจึงบอกความคิดของตัวเองกับเย่โม่เซิน หลังจากที่เย่โม่เซินได้ฟังก็เงียบไปนานครู่ใหญ่ จากนั้นจึงพูดขึ้น: “เรื่องพวกนี้คุณไม่ต้องกังวล ยกให้เป็นหน้าที่ของผมเอง”

เสี่ยวหมี่โต้วที่อยู่ด้านข้าง น้อยนักที่จะเห็นด้วยกับความเห็นของพ่อ: “นั่นสิครับหม่ามี๊ ไม่ต้องกังวลไปนะครับ เรื่องนี้พ่อของผมจะไปตรวจสอบอย่างละเอียดเลยครับ”