บทที่ 1573 หลอกลวง

บทที่ 1573 หลอกลวง

ถางหยวนหยวนไม่ได้ตอบ แค่เบะปาก

จากนั้น จงฉู่เฟิงก็หยิบนมเปรี้ยวรสพีชขวดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าส่งให้ถางหยวนหยวน “ใจร้ายให้มันน้อยๆหน่อย พี่มาตั้งไกลเพื่อเอานมเปรี้ยวมาให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ แต่เธอกลับทำอย่างนี้กับพี่เหรอ?”

เห็นนมเปรี้ยวรสพีชแล้ว แววตาของถางหยวนหยวนเป็นประกายทันที “ขอบคุณค่ะพี่ฉู่เฟิง”

จงฉู่เฟิงจึงเปิดขวดให้เธอ แล้วนั่งลงไปข้างๆ เมิ่งเข่อเฟยคิดๆแล้ว จึงลุกขึ้นพลางพูด : “หยวนหยวน ฉันไปหาข้อมูลนะ ให้พี่ฉู่เฟิงนั่งเป็นเพื่อนเธอไปก่อนสักพักแล้วกัน”

“อือได้ งั้นเธอรีบกลับมานะ”

“อื้ม”

หลังจากเมิ่งเข่อเฟยออกไปแล้ว รอยยิ้มที่มุมปากของจงฉู่เฟิงก็มากขึ้นเล็กน้อย เขามองถางหยวนหยวนที่ฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างไม่กระปรี้กระเปร่า

“เป็นอะไรไป? ดูเหมือนไม่ค่อยสบายใจเลย?”

ขายาวๆของจงฉู่เฟิง วางอยู่บนพื้นแทบจะไม่มีที่ไว้แล้ว จึงทำได้เพียงเหยียดออกไปด้านนอก แล้วโน้มตัวลงมามองถางหยวนหยวน

“ไม่มีอะไรค่ะ”

ถางหยวนหยวนดื่มนมเปรี้ยวแล้วก็ส่ายหัวไปด้วย : “ไม่มีตรงไหนที่ไม่สบายใจ”

“เหรอ? งั้นทำไมพี่ฉู่เฟิงถึงรู้สึกว่าเธอไม่ร่าเริงเหมือนปกติล่ะ?”

พูดจบ จงฉู่เฟิงยังยื่นมือไปขยี้ๆหัวของถางหยวนหยวนด้วย : “ตอนเย็นพี่ฉู่เฟิงพาเธอไปกินปิ้งย่างเอาไหม?”

ได้ยินคำว่าปิ้งย่างสองคำ แววตาของถางหยวนหยวนก็เปล่งประกายขึ้นอีกไม่น้อยเลย แต่คำพูดต่อไปก็คือ : “งั้นพี่ฉันไปด้วยกันไหม?”

“เฮ้หยวนหยวน ทำไมในหัวของเธอถึงมีแต่พี่ชายของเธอล่ะ พี่เธอยุ่งขนาดนั้น จะเหมือนพี่ฉู่เฟิงได้ยังไง?”

“พี่ยุ่งเหรอคะ?”

ฉู่เฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดขึ้น : “ใช่น่ะสิ เขายุ่งกับการรับมือผู้หญิงที่ชอบเขาเหล่านั้น เสี่ยวหยวนหยวน เธอไปกินปิ้งย่างกับพี่ฉู่เฟิงดีกว่า อย่าไปรบกวนพี่ชายเธอเลย”

ฟังแล้ว ถางหยวนหยวนที่กำลังดื่มนมเปรี้ยวอยู่ก็ชะงักทันที สายตาเปล่งประกายความแปลกใจ “ใช่พี่สาวคนนั้นที่เจอกันที่งานวันเกิดไหม?”

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถางหยวนหยวนรู้สึกว่าใจของเธออึดอัด ความรู้สึกเมื่อเช้าตอนที่ตื่นขึ้นมากลับเข้ามาในใจอีกครั้ง

“ไม่ใช่แค่คนนั้นหรอก” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของจงฉู่เฟิง “คนเดียวพอที่ไหนล่ะ ผู้หญิงที่ชอบพี่เธอเยอะแยะ นั่นเป็นแค่หนึ่งในนั้นเอง”

“เยอะ เยอะขนาดนี้?” ถางหยวนหยวนเบิกตาโพลง ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ : “มากกว่าสิบคนไหมคะ?”

“ไม่แค่นั้นหรอก” เขาส่ายหัว ในปากกำลังนับจำนวนอยู่ “ไม่เคยนับจริงๆจังๆ แต่ผู้หญิง 80% ในมหาวิทยาลัยล้วนแต่ชอบพี่เธอ นอกจากในมหาวิทยาลัยแล้ว ยังมีมหาวิทยาลัยใกล้ๆอีก มีผู้หญิงส่งช็อกโกแลตเอย เค้กเอยให้พี่เธอประจำ”

“อืม นี่คงเป็นสิ่งของที่ผู้หญิงชอบส่งให้ตอนที่จะสารภาพรักมากที่สุด แล้วยังมีคุกกี้โฮมเมดอีก อาหารเช้าอาหารเย็นที่ทำด้วยความรัก มีทั้งนั้นเลย”

พูดแล้ว จงฉู่เฟิงก็ชื่นชมออกมาเล็กน้อย : “เขาเนื้อหอมขนาดนี้ พี่อิจฉาจะแย่แล้ว”

“พี่ฉู่เฟิงไม่มีคนชอบเหรอ?”

“ใช่น่ะสิ”

จงฉู่เฟิงก้มตัวลงไปด้านหน้าของถางหยวนหยวน ดวงตาทั้งคู่จับจ้องอยู่บนใบหน้าเล็กๆของเธอ “ภายใต้รังสีของพี่เธอ ไม่มีใครสังเกตเห็นพี่อยู่แล้ว เธอดูสิเสี่ยวหยวนหยวนก็เป็นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ทุกครั้งเธอเอาแต่ถามหาพี่ชาย พี่ฉู่เฟิงยืนอยู่ตรงหน้าเธอแท้ๆ เธอก็ยังถามถึงพี่เธออีก เฮ้อ ช่างทำร้ายจิตใจของพี่ฉู่เฟิงจริงๆเลย”

คำพูดนี้เขาพูดอย่างลึกซึ้ง ถึงกับแสดงท่าทางหงอยเหงาเศร้าสร้อย ถางหยวนหยวนที่ใสซื่อเชื่อสนิทใจเลยว่าเป็นเรื่องจริง คิดว่าเขาเสียใจจริงๆ จึงรีบตบๆมือของเขาเบาๆ

“พี่ฉู่เฟิงพี่อย่าเสียใจไปเลย ต่อไปฉันจะไม่ถามพี่อย่างนั้นอีกแล้ว”