ตอนที่ 1576
บทที่ 1576 ฉันผิดไปแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 1576 ฉันผิดไปแล้ว
คนดีคนไม่ดีอะไรนั่น ยู่ฉือยี่ซูไม่ใส่ใจอยู่แล้ว
แต่ถ้าทำให้ถางหยวนหยวนรู้สึกเป็นทุกข์ เขาก็จะยอมเปลี่ยนแปลง ครั้นแล้วจึงพยักหน้า : “อืม ต่อไปพี่จะจำไว้”
“ขอบคุณนะพี่”
หลังจากกินปิ้งย่างเสร็จ ยู่ฉือยี่ซูกับจงฉู่เฟิงก็ไปส่งสาวน้อยสองคนกลับโรงเรียน เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้าไปอย่างปลอดภัยแล้ว
“นายคิดจะทำอะไร?”
เสียงของยู่ฉือยี่ซูเย็นเฉียบ ลมยามค่ำคืนที่พัดอยู่บนร่างของจงฉู่เฟิง ปัดเป่าความกลัดกลุ้มในใจออกไป ในเวลาเดียวกันก็พัดรอยยิ้มบนใบหน้าของจงฉู่เฟิงไปด้วย
เขาหันไปมองยู่ฉือยี่ซู แววตาที่เอ็นดูถางหยวนหยวนค่อยๆจางหายไป
“ไม่ได้คิดจะทำอะไร ฉันก็แค่อยากชวนเธอกินข้าว ทำไมเหรอ?”
“นายอยากชวนเธอกินข้าว ต้องลับๆล่อๆขนาดนี้ด้วยเหรอ?”
“ลับๆล่อๆยังไง? ไม่เห็นเหรอว่าฉันชวนเพื่อนเธอสองคนมาด้วย?”
ยู่ฉือยี่ซูไม่พูดไม่จา เงียบขรึม ดวงตาที่ลึกล้ำกำลังจดจ้องเขา
พักใหญ่ แววตาของจงฉู่เฟิงก็อึมครึมมากขึ้นเล็กน้อย
“ในเมื่อสนิทกันมาตั้งนาน ฉันก็ไม่อยากปิดบังนาย ฉันอยากชอบสาวน้อยนั่น ได้ไหม?”
ฟังแล้ว คิ้วของยู่ฉือยี่ซูก็อดไม่ได้ที่จะขมวดแน่นขึ้นมา
“นายบ้าไปแล้วเหรอ? เธอเพิ่งจะอายุเท่าไหร่?”
“ฉันรอเธอได้ อีกอย่างมัธยมก็ไม่เด็กแล้วนะ ตอนนี้เธอไม่เข้าใจอะไรเลย งั้นฉันจะรอจนกว่าเธอจะเข้าใจแล้วค่อยพูด ตอนนี้ฉันแค่ให้เธอจดจำฉันให้ได้ก่อน ไม่ได้เหรอ?”
จงฉู่เฟิงเบ้ปาก ถือโอกาสหาที่นั่งยองๆลงไปใกล้ๆหน้าประตูโรงเรียน กำลังมองไฟถนนที่อยู่ไกลๆ “สามปี หลังจากสามปีฉันค่อยสารภาพ”
พูดจบ เขาก็เงยหน้ามองยู่ฉือยี่ซู
“นายไม่ต้องกังวล ฉันไม่ใช่คนไม่จริงใจพวกนั้น ฉันเป็นเพื่อนนายมาตั้งกี่ปี นายยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเป็นคนยังไง?”
จริงๆยู่ฉือยี่ซูคงมองออกตั้งแต่แรกแล้ว อันที่จริงความมุ่งมั่นของจงฉู่เฟิงที่มีต่อถางหยวนหยวนก็เห็นได้ชัดเกินไป แต่หลายๆครั้งเขากลับบอกตนเอง นั่นคงจะเป็นความรักใคร่เอ็นดูที่มีต่อน้องสาว ไม่มีความรู้สึกอื่น
วันนี้ไม่คิดเลยว่าจงฉู่เฟิงจะยอมรับกับตนเองแล้ว แล้วยังยอมรับด้วยความทุกข์ใจอย่างนั้น
เขาเม้มปาก ผ่านไปพักใหญ่จึงพูดขึ้น : “ไม่ได้”
ฟังแล้ว จงฉู่เฟิงเกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมา “เพราะอะไร?”
“ไม่เพราะอะไร”
“ยู่ฉือยี่ซู นายบอกฉันมาให้ชัดเจน อะไรที่เรียกว่าไม่เพราะอะไร แม้ถางหยวนหยวนจะเป็นน้องสาวของนาย แต่ก็ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ นายไม่ควรยุ่งขนาดนี้ รู้ใช่ไหม?”
จริงๆแล้วจงฉู่เฟิงกลัวจะได้ยินมากที่สุด ก็คือประโยคที่บอกว่าไม่ได้ของเขา นี่ก็คือเหตุผลที่เขาคิดว่าเพราะอะไรเขาถึงดีกับหยวนหยวน
“ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แต่เป็นมากกว่าพี่น้องแท้ๆ ฉันกับเธอโตมาด้วยกัน นายอยากจะจีบใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เธอ”
“ไม่สิ” จงฉู่เฟิงชำเลืองมองเขาอย่างน่าขำ แม้จะโมโห แต่ยังคงควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี : “ฉันจงฉู่เฟิงมันทำไมเหรอ ไม่เหมาะสมกับน้องสาวนายหรือเพราะอะไร? ก็ใช่ ฉันยอมรับว่าครอบครัวฉันไม่ดีเหมือนกับครอบครัวเธอ แต่ฉันก็พยายาม จะทำให้หยวนหยวนได้กินอิ่มกินอย่างมีความสุขในทุกๆมื้อและทุกๆวันแน่นอน”
“......”
ยู่ฉือยี่ซูเงียบไปพักหนึ่ง ขี้เกียจจะพูดมากกับเขาอีกแล้ว ก้าวขายาวๆออกไปทันที แต่จงฉู่เฟิงไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ รีบลุกขึ้นตามไป
“วันนี้นายต้องพูดกับฉันให้ชัดเจน ทำไมใครๆก็ได้ แต่เธอไม่ได้? นายคิดว่าเธอเป็นน้องสาวไหม? ใช่ไหม?”