ตอนที่ 164
บทที่ 164 พวกคุณกำลังพูดกับฉัน
October 21, 2026
บทที่ 164 พวกคุณกำลังพูดกับฉัน
เสิ่นเฉียวสองสามวันนี้นอกจากเรียนแล้ว เลิกงานแล้วยังไปที่ห้าง ไปเรียนด้วยกันกับพี่จิง
ถึงแม้ความหวังที่พี่จิงให้เธอในตอนแรกไม่มาก แต่พักนี้ความพัฒนาของเธอทำให้พี่จิงตะลึง อีกอย่างเสิ่นเฉียวขยันกว่าที่เธอคิดไว้เยอะ ไม่กลัวลำบากไม่กลัวเหนื่อย
หลายๆ ครั้งเสิ่นเฉียวอยู่ในห้องทำงานของเธอ เหนื่อยจนหลับไปยังคงทำงานหนักอยู่ที่นั่นอย่างขยัน จากนั้นอีกสักพักก็นอนอยู่บนโต๊ะหลับไปแล้ว
พี่จิงมองเห็นขอบตาดำของเธอแล้ว อดไม่ได้ที่จะแกล้งเธอ
“เธอจริงจังขนาดนี้ โม่เซินไม่สงสารเธอ? ”
ได้ยินชื่อของเย่โม่เซิน เสิ่นเฉียวหยุดไปสักพัก จากนั้นก็หัวเราะอย่างเยือกเย็น
ไม่ได้พูดอะไรต่อ
นี่เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่สุดของสงครามเย็นนับตั้งแต่เธอแต่งงานกับเยโม่เซิน
เย่โม่เซินทำกับเธอราวกับว่าเป็นมนุษย์ล่องหน อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ไปคุยกับเย่โม่เซินก่อน
สองคนถึงอยู่ในห้องเดียวกัน แต่เขากลับไม่สนใจซึ่งกันและกันมากกว่าคนแปลกหน้าซะอีก
คิดไปคิดมา เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าแบบนี้…..ก็ค่อนข้างดี
อย่างน้อย เธอไม่ต้องดิ้นรนเพื่อเผชิญหน้ากับเย่โม่เซิน พอกระโจนเข้าทำงาน ตามองไม่เห็นใจ ใจก็ไม่ลำคาน
“ผู้หญิงต้องเป็นห่วงตัวเองมากหน่อย วัยรุ่นมีจำกัดนะ เธอทำงานหนักแบบนี้ต่อไป ฉันกลัวเธอจะแก่ไว ถึงตอนนั้นโม่เซินต้องมาจัดการฉันแน่เลย ”
เสิ่นเฉียวหยุดมือสักพัก แล้วก็หัวเราะพลางพูดว่า : “พี่จิง พี่อย่าล้อฉันเล่น”
“ใครล้อเธอเล่น? ฉันมีเวลาที่ไหนละ วันนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ ดูตาเธอเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ไม่เอากระจกมาส่องสักหน่อย”
เสิ่นเฉียวไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าพี่จิงโกหก
ต่อมา พี่จิงเลยเอากระจกมาวางไว้ต่อหน้าเธออันหนึ่ง เสิ่นเฉียวส่อง ตกใจผู้หญิงในกระจกจนแทบจะกระโดดขึ้นมา
ผู้หญิงในกระจก ขอบตาทั้งคู่ดำมาก และริมฝีปากไม่ชุ่มชื้นเหมือนปกติ แห้งกร้านมาก
“นี่ นี่คือ…..”
“ตกใจละซิ? ” พี่จิงหัวเราะ : “ฉันยังไม่เคยเห็นผู้หญิงที่แต่งตัวไม่เป็นกว่าเธออีกเลย ไม่รักสวยรักงามเอาซะเลย! ”
เสิ่นเฉียวเก้อเขิน ทนไม่ไหวเอามือมาลูบที่หน้าของตัวเอง
“ขอโทษทีนะพี่จิง ทำให้พี่ตกใจเลย ”
“เราผู้หญิงเหมือนกันตกใจก็ไม่เป็นไร กลัวว่าโม่เซินเอาล่ะสิ ถึงแม่จะขยันทำงาน แต่ผู้หญิงก็ต้องรักสวยรักงาม ท้ายที่สุดแล้วเมื่อคุณดีเท่านั้น คุณถึงจะคู่ควรกับคนที่ดีกว่า”
คำพูดนี้ไม่เลว เสิ่นเฉียวก็คิดแบบนี้มาโดยตลอด
เสียดาย เธอไม่ได้เป็นคนที่ดีแบบนั้น
อีกอย่างเธอ ไม่คู่ควรกับคนที่ดี
“รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”
“อืม”
เสิ่นเฉียวก็รู้ตัวเองว่าช่วงนี้เหนื่อยมากเกินไปแล้ว ได้แต่เก็บของ จากนั้นกลับบ้าน
เธอถึงบ้านก็ดึกมากมาตลอด ส่วนมากเย่โม่เซินก็จะนอนหลับแล้ว วันนี้เธอกลับมาบ้านค่อนข้างเร็ว กลับมาบ้านเห็นว่าเย่โม่เซินยังอยู่ยังในห้องหนังสืออยู่เลย เสิ่นเฉียวเหนื่อยจนแทบจะไม่ไหว อาบน้ำเสร็จก็นอนแล้ว
นอนถึงกลางดึก เหมือนกับมีมือคู่หนึ่งมาโดนแก้มของเธอ มือนั้นเย็นและแห้งกร้าน เหมือนเอาอะไรมาเช็ดที่ตาของเธอ ทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างอึดอัด เธออยากลืมตาดู แต่เหนื่อยมากจริงๆ เปลือกตาหนักจนลืมตายังไงก็ไม่ขึ้น
จากนั้นเธอกระแอมขึ้นมา มือนั้นก็เก็บกลับไป
จากนั้นครึ่งคืนก็เงียบสนิทแล้ว เสิ่นเฉียวฝันดีจนรุ่งสาง
วันที่สองตอนอาบน้ำก็เห็นว่าขอบตาที่ดำของตัวเองเหมือนกับว่าจะดีขึ้น อีกอย่างวงกลมรอบดวงตาจางลงเล็กน้อย ที่จริงการนอนคือมาร์กธรรมชาติ
เสิ่นเฉียวอาบน้ำเสร็จออกมา พอดีเห็นเย่โม่เซินตื่นขึ้น