บทที่ 189 ช่วยคนเหมือนช่วยไฟ

บทที่ 189 ช่วยคนเหมือนช่วยไฟ

กลางดึกแบบนี้ ส้งอานตามเซียวซู่เดินอยู่ทางระเบียงเดิน พูดบ่นไปด้วยว่า “กลางดึกแบบนี้ นายก็ไม่รู้จักให้ฉันได้พักผ่อนเลย มีเรื่องอะไรก็มาหาแต่ฉัน”

เซียวซู่ทำหน้าลำบากใจ “คุณน้าส้ง ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนคุณน้า แต่ว่าเป็นคำสั่งของประธานเย่ ฉันไม่มีทางแล้วจริงๆ”

ส้งอานมองเขาไปหนึ่งที “ครั้งนี้เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณนายน้อยสองถูกคนวางยา ฉะนั้น...”

“วางยา?” ส้งอานตาโต “ถูกวางยาอะไร? คงจะไม่ใช่ยาที่ฉันเข้าใจหรอกมั้ง?”

เซียวซู่หยักหน้าแล้วยิ้ม

ส้งอานเบิกตากว้างทันที “ไปทำท่าไหนเนี่ย? เย่โม่เซินไม่สามารถปกป้องเขาดีๆ หน่อยหรอ?”

“คุณน้า ไม่ต้องพูดแล้ว รีบไปกับผมเถอะ ช่วยคนก็เหมือนช่วยไฟ”

“ฮ่า” ส้งอานกลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “นี่ต้องการให้ฉันไปช่วยซะที่ไหน เขาช่วยเองก็ได้แล้วไม่ใช่หรอ? จริงๆ เลย...”

เซียวซู่กำลังหยุดพอดี หลังจากนำบัตรมารูดแล้วก็เปิดประตูออก “คุณชายเย่ คุณน้าของท่านมาแล้วครับ”

ทั้งสองอึ้งไปเลย มองดูภาพที่อยู่ในห้อง

เสิ่นเฉียวในขณะนี้เป็นเหมือนปลาหมึกที่ติดอยู่บนตัวของเย่โม่เซิน ทั้งมือและขา แต่ว่าบนตัวยังสวนเสื้อสีขาวอยู่ ผมของเธอก็ยุ่งไปหมด ส่วนเย่โม่เซินก็เหงื่อเต็มหัว ดึงเธอไปด้วย หลบเธอไปด้วย

ภาพที่อยู่ข้างหน้านี้ดูแล้วไม่มีความอ่อนโยนเลย แต่กลับยุ่งเหยิงน่าตลกไปหมด

เย่โม่เซินเห็นทั้งสองเดินเข้ามาแล้วกลับยืนอยู่ที่นั่นอย่างด.ๆ จู่ๆ ก็โมโหขึ้นมา พูดด้วยเสียงที่เย็นชาว่า “ยังไม่รีบเข้ามาช่วยอีก?”

สีหน้าของเซียวซู่เปลี่ยนไปเลย รีบเดินไปช่วย

ส้งอานกลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

“โม่เซิน ฉันอยู่มาหลายปีขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครยุ่งไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีเหมือนนายเลย ทำไม นายเปลี่ยนเป็นคนรักนวลสงวนตัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เมื่อก่อน....ไม่เห็นนายเป็นแบบนี้เลยนะ?”

พอพูดจบ ส้งอานก็เดินไปทางเย่โม่เซิน

เซียวซู่เดินไปช่วยเงาดึงเสิ่นเฉียวไว้ แต่ก็ไม่กล้าจับไปมั่ว กลัวว่าจะไปจับโดนที่ที่ไม่ควรจับ ผู้ชายคนหนึ่งเดินมาก็ไม่รู้จักทำอะไรไม้มือยุ่งไปหมด ช่วยไม่ได้เลย

“คุณน้าส้ง ทำอย่างไรดี คุณน้าคือหมอ รีบคิดหาวิธีหน่อย”

สองมือของส้งอานกอดไว้ที่อก แล้วมองดูภาพๆ นี้

“คุณน้า” ทำอะไรไม่ได้แล้ว เย่โม่เซินได้แต่เรียกเธอ

ส้งอานตกใจจนตาโต เย่โม่เซินที่เย็นชา น้อยมากที่จะเรียกเธอ ตอนนี้...คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำท่ารูปลักษณ์ร้องขอออกมา?

นี่เป็นเพราะอะไร?

เขาเป็นผู้ชาย...แท้ๆ ผู้หญิงคนนั้นถูกวางยาแล้วนั่นคือ.....

แต่ว่าส้งอานก็รีบหยิบยาที่เตรียมมาจากกระเป๋าออกมา แล้ววางไปยังระหว่างจมูกของเสิ่นเฉียว ในเวลาเดียวกันเธอก็ขึ้นไปกดเสิ่นเฉียวไว้ด้วย

เธอไม่ได้ใช้แรงอะไร ดูแล้วอ่อนโยนอยู่ แต่ว่าก็กดทับเสิ่นเฉียวได้อย่างสบายแล้ว หลังจากนั้น เสิ่นเฉียวก็ค่อยๆ เงียบลง จากนั้นดวงตาก็ปิดแล้วสลบไป

คนทั้งคนของเธอล้มลงไป

เย่โม่เซินยื่นมือจับเธอไว้ กอดเธอเจ้ามาในอ้อมกอด ในแววตามีความโหดอยู่

“แค่นี้ก็ได้แล้วหรอ?” เขาถาม

ส้งอานนั่งลงที่บนเตียง “แน่นอนว่าไม่ใช่ นายปล่อยเธอลง แล้วไปจัดการตัวนายเองเถอะ ส่งต่อให้ฉันละกัน”

เซียวซู่รีบเดินขึ้นไปพยุงเย่โม่เซินมานั่งบนรถเข็น ไม่ว่ายังไงแล้วส่วนบนของเย่โม่เซินก็ไม่ได้ใส่เสื้อไว้ ก็ไม่ได้ถือว่าดี ส้งอานคือน้าแท้ๆ ของเย่โม่เซิน นำเสิ่นเฉียวให้เธอดูแล เขาก็วางใจอยู่

หลังจากที่คนไปแล้ว ส้งอานมองดูเสิ่นเฉียวที่หลับอยู่ อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวแล้วถอนหายใจ