บทที่ 190 กลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับ

บทที่ 190 กลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับ

แววตาที่เย็นชาของเย่โม่เซิน “ใครอนุญาตให้เธอเรียกเขาว่าคุณน้า?”

บนตัวของเขายังมีกลิ่นไอที่เย็นชาออกมาทำเอาเสิ่นเฉียวตกใจ หดคอกลับไป แววตามองลงข้างล่าง ไม่ได้ตอบคำพูดของเขา

“นายพูดกับใคร?” ส้งอานจ้องเย่โม่เซินไปหนึ่งที “มีคนแบบนายหรอที่พูดแบบนี้กับภรรยา? เสิ่นเฉียว เธอไม่ต้องสนใจเขา คืนนี้ก็พักผ่อนดีๆ ให้ฉันไปสั่งสอนเขาเอง”

หลังจากพูดจบ ส้งอานก็ลุกขึ้นไปหาเย่โม่เซิน เย่โม่เซินขมวดคิ้ว ยังไม่ทันรอให้เขารู้ตัว ส้งอานก็ยื่นมือไปดึงหูของเขาแล้ว

“นายออกมาเลยนะ”

สีหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกได้เปลี่ยนไปเลย เสิ่นเฉียวก็ตกใจ เพราะว่าเธอไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าของเย่โม่เซินเลย ทั้งโมโหอารมณ์ต่างๆ สลับปรับเปลี่ยนอยู่บนหน้าของเขา แต่ว่ากับคุณน้าแล้วเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พูดอย่างเย็นชาว่า “ปล่อย”

“ฝันไปเถอะ” ส้งอานดึงหูของเธอ “รีบออกไปกับฉัน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ให้คานเถอะ!” สีหน้าของเย่โม่เซินเปลี่ยนไปแล้ว แต่ว่าเขาก็ยังคงออกไปกับเธอดีๆ

รอให้พวกเขาออกไปแล้ว เสิ่นเฉียวก็มองไปทางเซียวซู่ที่อยู่ข้างๆ มีความอายเล็กน้อย

“อันนั้น...คุณน้าขอคุณชายก็แบบนี้แหละ คงจะมีเป็นคนเดียวในโลกที่สามารถรักษาคุณชายเย่ได้”

เสิ่นเฉียวพยักหน้าด้วยความเข้าใจ มองออก

ถึงแม้เขาจะเย็นชาไปหน่อย แต่ว่ากับคุณน้าแล้วเขาก็ยังให้ความเคารพอยู่ ไม่ว่ายังไงแล้วบนใบหน้าเผยสีหน้าแบบนี้ออกมาแล้ว ยังสามารถเก็บปากร้ายปากจัดของเขาแล้วเดินออกไป ดูแล้วผู้ใหญ่ก็ยังคงเป็นผู้ใหญ่

แต่ว่า...ครั้งนี้ถ้าหากว่าเปลี่ยนเป็นนายท่านแล้วก็ เย่โม่เซินคงจะเริ่มโมโหแล้ว

ข้างนอกประตู

มือของส้งอานยังคงดึงหูของเย่โม่เซินอยู่ “นายเป็นอะไรของนายกันแน่ ผู้ชายคนหนึ่งกลับรังแกผู้หญิงแบบนี้ นายไม่อายหรอ?”

“ผมรังแกเธอตรงไหน? รีบปล่อยมือ” ถึงแม้เย่โม่เซินจะเป็นชาย เนื้อหยาบด้าน แต่ว่าแรงของส้งอานก็ไม่ใช่น้อย อีกอย่างหยิกแบบนี้ไว้คลอด หูของเย่โม่เซินแดงไปหมดแล้ว

สีหน้าของเขาเย็นชาส้งอานกลับไม่สนใจเลย

“นายไม่ได้รังแกเธอแล้วนายจะดุขนาดนั้นทำไม? กับผู้หญิงต้องสุภาพหน่อยนายไม่รู้หรอ? ได้ ฉันรู้ว่านายเย็นชาตั้งแต่เกิดไม่ได้นำผู้หญิงมาใส่ไว้ในสายตา แต่ว่าเสิ่นเฉียวคือภรรยาของเธอ อย่างน้อยนายก็ควรจะทำหน้าที่ของสามีไม่ใช่หรอ?”

เย่โม่เซินไม่พูดอะไรเลย

“ได้ยินไหม?”

เย่โม่เซินเม้มปาก พูดด้วยความไม่พอใจว่า “คุณน้า นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม น้าไม่ต้องยุ่งหรอกมั้ง?”

ส้งอานได้ยินแล้ว ก็รีบยักคิ้ว “นี่รังเกียจที่น้าเข้ามายุ่งแล้วใช้ไหม? ก่อนที่แม่นายจะเสียได้ฝากให้ฉันดูแลนาย นายก็ทำแบบนี้กับน้าใช่ไหม?”

แววตาที่เย็นชาของเย่โม่เซิน “……”

รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่แตกต่างบนตัวของเขา ส้งอานเบ้ปาก แล้วเก็บมือกลับมา

“พอแล้ว น้าก็แค่พูดไปงั้นๆ แหละ นายอย่าคิดมาก แต่ว่าเมื่อกี้ฉันให้นายอ่อนโยนกับเสิ่นเฉียวหน่อยนายอย่าลืมนะ เธอคือผู้หญิงที่ไม่เลวจริงๆ”

พอได้ยินแล้ว เย่โม่เซินก็ยักคิ้ว ยิ้ม “คุณน้าก็แน่ใจขนาดนี้เลยว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เลว?”

“นายลองดูภาพลักษณ์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นอย่างนาย ใครจะอยากแต่งงานกับนาย?”

เย่โม่เซิน “.....คนที่อยากจะแต่งงานเข้ามายังตระกูลเย่มากมายไป”

“นายก็รู้ว่าแต่งงานที่ตระกูลเย่ แต่ไม่ใช่แต่งกับนาย ถ้าหากนายไม่นามสกุลเย่ ไม่ใช่ประธานของบริษัทตระกูลเย่ นายคิดว่าจะมีผู้หญิงชอบนายหรอ? นอกจากว่าพวกเขาจะตาบอดไปแล้ว” ส้งอานไม่ได้เกรงใจเย่โม่เซินเลย พูดตรงมาก การพูดคำร้ายๆ สกิลเดียวพอๆ กับเย่โม่เซินเลย

เย่โม่เซินขมวดคิ้ว พูดด้วยความไม่พอใจว่า “โจมตีฉัน มีผลดีอะไรกับคุณน้า?”

“ความจริงก็ไม่ฟังแล้ว? น้าแค่อยากจะบอกเราว่า เสิ่นเฉียวไม่เลว ถ้าหากพลาดผู้หญิงแบบนี้ไป ต่อจากนี้นายก็รอเสียใจทีหลังเถอะ!”

เย่โม่เซิน “……”

“น้ารู้ได้ไงว่าเธอแต่งเข้ามาไม่ใช่เพราะเงิน?”