ตอนที่ 197
บทที่ 197 คุณไม่มีสิทธิ์ในการปฏิเสธ
October 21, 2026
บทที่ 197 คุณไม่มีสิทธิ์ในการปฏิเสธ
เสิ่นเฉียวคิดแล้วคิด เงยหน้ามองไปที่เย่โม่เซิน: “คุณอย่าไปเชื่อเขา สิ่งที่เขาพูดไม่เป็นความจริง เขาแค่ต้องการกอบกู้บริษัทของเขาเท่านั้น!”
“ได้สิ” เย่โม่เซินยกมุมปากขึ้น ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูด: “งั้นคุณลองพูดมา เธอทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อผม”
ได้ยินแบบนี้แล้ว เสิ่นเฉียวใจเย็นวาบเล็กน้อย หรือว่าเย่โม่เซิน..........จะเชื่อเขาง่ายๆแบบนี้เหรอ?
แววตาของหลินเจียงได้ใจไม่น้อย กลับไม่ได้สังเกตดวงตาที่เย็นชาและกระหายเลือดของเย่โม่เซิน พูดอย่างดีใจ: “ครั้งก่อนผมพาภรรยาผมไปตรวจที่โรงพยาบาล พบว่าเสิ่นเฉียวก็ไปโรงพยาบาลเหมือนกัน แล้วผมก็ไปคุยกับเธอ จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งออกมาคุยกับเธอ และท่าทางของพวกเขาดูใกล้ชิดสนิทสนมกันมาก ดูแล้วเหมือนจะอยู่ด้วยกันแล้ว ประธานเย่ ผู้หญิงคนนี้ตอนที่อยู่กับผมมีทำตัวมักมากในกามมีชู้ในขนาดที่แต่งงานแล้ว อาจจะเป็นเพราะว่าคุณนั่งอยู่บนรถเข็นไม่มีความสามารถด้านนั้น เธอก็ออกไปข้างนอกให้ท่าผู้ชายสวมเขาให้คุณ!”
หลินเจียงพูดอย่างได้ใจ พูดราวกับว่าได้เจอกับต้นฟางที่ช่วยชีวิตให้รอดได้ สายตาที่แฝงด้วยแสงชั่วร้าย ไม่ได้สังเกตเลยว่าหลังจากที่เขาพูดจบแล้วนั้น ลมหายใจของเย่โม่เซินก็เย็นลงทันที ใช้สายตาที่คมกริบจ้องมองเขา
“ประธานเย่ สิ่งที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งนั้น เสิ่นเฉียวเป็นผู้หญิงที่เจ้าชู้ เธอหน้าไม่อาย!”
เสิ่นเฉียวที่ยืนอยู่ข้างๆ: “..........”
เธอตกตะลึงจนอึ้ง
เธอนึกว่าหลินเจียงจะพูดเรื่องที่พวกเขาไม่เคยนอนด้วยกัน ไม่เคยคิดว่าเขาจะใส่ร้ายเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่รักตัวเองมักมากในกาม
ในขณะที่โกรธ เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าเมื่อก่อนตัวเองช่างตาบอดเสียจริง ถึงได้ชอบผู้ชายแบบนี้ ความรู้สึกดีๆที่หายไปตั้งนานแล้วตอนนี้ได้แปลเปลี่ยนไปเป็นติดลบจากนั้นก็ขยะแขยงขึ้นเรื่อยๆ และก็ทำให้เสิ่นเฉียวโล่งอกทันที
เธอแค่กลัวเย่โม่เซินจะสงสัยเรื่องลูกในท้อง
ใช่เหรอ? เย่โม่เซินยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มแฝงด้วยความร้ายกาจ เธอจ้องมองที่เสิ่นเฉียว: เธอเป็นผู้หญิงที่มีชู้จริงเหรอ?
หลินเจียงพยักหน้า: “ใช่ครับประธานเย่ เธอเป็นคนที่เจ้าชู้ ไม่งั้นผมทำไมถึงไม่เอาเธอล่ะ?
“อ้อ ดังนั้นความหมายของคุณคือ......ภรรยาของเย่โม่เซินเป็นคนเจ้าชู้?”
หลินเจียงพยักหน้าต่อ: “ใช่ เป็นแบบนี้แหละ............”
พูดถึงตรงนี้ หลินเจียงก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ไม่ใช่ไม่ใช่ประธานเย่ ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ความหมายของผมคือไม่อยากให้คุณโดนหลอก! เสิ่นเฉียวเป็นผู้หญิงที่ไม่ดี ประธานเย่น่าจะทิ้งผู้หญิงคนนี้ หาคนที่ดีกว่า”
“เมื่อกี้คุณยังว่าผม........ไม่สามารถ? เย่โม่เซินทำเหมือนไม่ได้ยินที่เขาอธิบาย
หลินเจียงสีหน้าเปลี่ยนทันที: “ประธานเย่ผม............”
“คุณมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้ามาบอกว่าคุณชายเย่ไร้สมรรถภาพต่อหน้าเขา ผมดูคุณเหมือนไม่อยากมีชีวิตต่อแล้ว?”
เสิ่นเฉียวที่อยู่ข้างๆไม่คิดว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ ยังคงยืนเอ๋ออยู่ที่เดิม มองเย่โม่เซินอย่างไม่เข้าใจแวบหนึ่ง
“ประธานเย่ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ผมแค่.........แค่.........”
“คุณพูดเอง ไม่ใช่เหรอ?” เย่โม่เซินยิ้มอย่างกระหายเลือด: “ที่แท้คุณตั้งใจมาที่นี่เพื่อจะบอกผมเรื่องนี้เองเหรอ? ไม่เห็นจะมีความหมายอะไรเลย เซียวซู่”
“ครับ!” เซียวซู่เดินไปด้านหน้าของหลินเจียง: รีบไสหัวไปเลย ประธานเย่ของเราไม่อยากเห็นหน้าคุณ อีกอย่างบริษัทของคุณก็ไม่มีวันจะได้เกิดใหม่แน่นอน ต่อไปนี้หากประธานเย่ยังเห็นว่าคุณยังมาตอแยคุณนายน้อยสองอีก มันคงจะไม่ได้จากไปง่ายๆแบบนี้แน่”
หลินเจียงไม่ยอม ยังอยากขอร้องต่อ เพียงแต่เงยหน้าขึ้นก็เห็นออร่าเย็นเยือกกระจายทั่วร่างของเย่โม่เซิน รอบกายเหมือนปกคลุมด้วยหมอกดำ เขาไม่กล้าพูดมากอีก ได้แต่พยักหน้า จากนั้นลุกขึ้นจากไปอย่างไว
รอจนกว่าเขาจากไป เสิ่นเฉียวยังคงยืนอยู่ที่เดิม เย่โม่เซินพูดเสียงดุ: “ยังไม่รีบมาทางนี้อีก”
ได้ยินแบบนี้ เสิ่นเฉียวตระหนักแล้วมองเขา: “คุณ.........”