บทที่ 198 คุณยั่วผม

บทที่ 198 คุณยั่วผม

เสิ่นเฉียวตะลึงกับคำพูดของเขา จ้องมองเขาอย่างตกตะลึงเป็นเวลานาน เย่โม่เซินเข็นรถเข็นไปข้างหน้าด้วยตัวเอง เสิ่นเฉียวก็ไม่กล้าที่จะต่อต้านอีก กลัวว่าเขาจะจูบเธอต่อหน้าผู้คนตรงนี้

ในท้ายที่สุดก็ถูกเย่โม่เซินบังคับให้ขึ้นรถจนได้ เสิ่นเฉียวไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ทำได้เพียงแค่หลบหน้าไว้ที่อ้อมอกของเขา จนกว่าขึ้นไปบนรถ เธอถึงใช้แรงผลักเย่โม่เซินออก

“จู่ๆทำไมคุณถึงทำแบบนี้?”

เสิ่นเฉียวนั่งอยู่บนที่นั่งของรถ จ้องมองเย่โม่เซินอย่างไม่พอใจ

“ก่อนหน้านั้นคุณบอกฉันตลอด อยู่ข้างนอกฉันเป็นเพียงพนักงานของคุณ? ตอนนี้คุณจะทำอะไรกันแน่?” อุ้มเธอมานั่งตักเขาอย่างยิ่งใหญ่ ยังพาเธอขึ้นรถ ต่อไปนี้ต้องไปทำงานพร้อมเขาทุกวัน

“ผมกำลังทำอะไรคุณไม่รู้เหรอ?” เย่โม่เซินถามกลับ

เสิ่นเฉียวที่ถูกสายตาที่สว่างไสวของเขามองจนเธอกลัว จึงต้องหลบสายตาของเขา เสียงพูดก็เบาลง

“ฉันจะไปรู้ได้ว่าคุณจะทำอะไร?”

“งั้นก็ดี” เย่โม่เซินยื่นมือไปจับคางเธอ บังคับเธอให้สบตาเขา เสิ่นเฉียวพยายามอย่างหนักที่จะหลีกเลี่ยง แต่หลังจากพยายามมานานเขาก็ยังคงจับคางของเธอไว้ในมือ และใช้แรงที่มากเกินไป เจ็บจนหน้าเธอเปลี่ยนสี

“เย่โม่เซินคุณปล่อยฉัน!”

“ตอนนี้ผมจะบอกคุณว่าผมจะทำอะไร?” สายตาของเย่โม่เซินร้อนแรงราวกับเปลวไฟ หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ เผาทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของเธอ: “ผมจะบอกกับทุกคน คุณเป็นผู้หญิงของเย่โม่เซิน ใครก็ห้ามมาคิดไม่ซื่อกับคุณ รวมทั้งเย่หลิ่นหานด้วย ถ้าหาก......เขายังกล้าที่จะโยกย้ายตำแหน่งคุณอย่างเปิดเผย ก็เท่ากับตีท้ายครัวของผม”

พูดถึงตอนนี้ ดวงตาของเย่โม่เซินดูเหมือนมีความเกลียดชัง: “เขาเหมือนกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ของของคนอื่นมักจะดีกว่าเสมอ ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็จะแย่งมาให้ได้ ยัยผู้หญิงแต่งงานรอบสอง ผมจะบอกเธอล่วงหน้านะ หากคุณกล้าไปมีอะไรกับเย่หลิ่นหาน ผมจะ.........ไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่”

“ฟังเข้าใจมั้ย?”

เสิ่นเฉียวทำไมจะฟังไม่เข้าใจล่ะ? เธอใช้แรงผลักมือของเย่โม่เซินออก พูดอย่างโกรธเคือง: “ความแค้นระหว่างพี่น้องของพวกคุณทำไมต้องดึงฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย? ปล่อยฉัน!”

“ใครใช้ให้คุณยั่วผมแล้วก็ไปยั่วคนอื่นล่ะ?” เย่โม่เซินจับข้อมือเธอไว้ ไม่ปล่อยออกแม้แต่ตารางนิ้ว เสิ่นเฉียวเจ็บ เลยไม่ดิ้นอีก เพราะตอนนี้อยู่บนรถ จะกอดยังไงจูบยังไงก็ไม่มีคนเห็น ตามใจเขาละกัน

ดูเธอสงบลง เย่โม่เซินก็คงจะเบื่อ มือเธอที่ถูกกำแน่นไว้ไม่ได้ใช้แรงมากเหมือนเมื่อกี้ หลังจากนั้นไม่นานร่างกายของเขาก็เอนไปหาเธอ เสิ่นเฉียวสะดุ้ง คิดจะผลักเขาออกนั้น กลับพบว่าหัวของเย่โม่เซินซบอยู่บนไหล่เธอแล้ว

“คุณจะทำอะไรอีก?” การกระทำของเขาน่าตกใจจริงๆ เสิ่นเฉียวถูกเขาทำให้ตกใจไม่น้อย

พิงแป๊บ เย่โม่เซินพูดอย่างเหนื่อยล้า ใต้ตาของเขาเห็นได้ชัดว่าเหนื่อยล้า ผู้หญิงคนนี้เมื่อคืนได้ปลุกไฟในตัวเขาขึ้นมา แล้วก็หนีไปนอนอีกห้องหนึ่ง ทิ้งเขาไว้ในห้องคนเดียวอย่างนอนไม่หลับ

เสิ่นเฉียวตะลึง รอจนกว่าเธอจะรู้ตัวเย่โม่เซินเอาแรงทั้งหมดที่มีทับไว้บนไหล่ของเธอ ชั่วขณะร่างกายที่หนักได้ถอยไปข้างหลัง พิงไปเบาะที่นุ่มนิ่มของเธอ “คุณ...........”

เธอรู้สึกหนัก อยากจะผลักเขาออกโดยสัญชาตญาณ เย่โม่เซินก็ได้ล็อกมือที่ขยับไปมาของเธอ กดลง พูดด้วยเสียงที่แหบแห้ง: “ทางที่ดีคุณควรจะอยู่เฉยๆ อย่าลืมว่าเมื่อคืนผมบริการคุณยังไง”

บริการ?

ได้ยินคำเปรียบเปรยนี้ความรู้สึกแรก เสิ่นเฉียวคิดลึกทันที สีหน้าแดงเล็กน้อย

“คุณอย่าพูดไปเรื่อย เมื่อคืน..........”

คุณกล้าปฏิเสธ? เย่โม่เซินน้ำเสียงแข็งกร้าวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจ