ตอนที่ 221
บทที่ 221 เรามันก็คนประเภทเดียวกัน
October 21, 2026
บทที่ 221 เรามันก็คนประเภทเดียวกัน
“มีอะไรเหรอ คุณนายน้อยสองเข้าไปล้างจานในครัวได้ยังไง”
“น่าจะเป็นคำสั่งมาจากนายท่าน”
“ไม่น่าจะใช่นะ เพื่อนของคุณนายน้อยสองยังอยู่ที่นี่ ฉันคิดว่านายท่านทำดีต่อเพื่อนของคุณนายน้อยสองมาก ยิ้มตาหยีให้ตลอด เมื่อก่อนไม่เคยเห็นนายท่านทำแบบนี้กับใครมาก่อน”
“อ่า พวกเธอคิดมั้ยว่านายท่านไม่ชอบคุณนายน้อยสองคนปัจจุบันของพวกเราอยู่ก่อนแล้ว เลยอยากหาคุณนายน้อยคนใหม่มาให้คุณชายสองของ ดังนั้น ...”
หัวข้อสนทนาเหล่านี้เข้าหูเสิ่นเฉียวโดยไม่ตกหล่นสักคำ มือของเธออ่อนแรงฉับพลันและจานในมือของเธอก็หลุดออกตกลงบนพื้นตามมาด้วยเสียงดังโครมคราม
สาวใช้มองหน้ากันแล้วกระซิบ
“พอไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวคุณนายน้อยสองจะโกรธ พวกเธอลืมเรื่องครั้งก่อนไปแล้วหรือไง”
“ไปเร็ว”
กลุ่มคนรีบออกจากครัวอย่างรวดเร็ว
ดังนั้นในครัวตอนนี้จึงเหลือเสิ่นเฉียวที่ยืนโง่ๆ อยู่เพียงคนเดียว หน้าอ่างล้างจานมองไปที่กองจานเท่าภูเขา จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดในใจ
นายท่านเย่ ที่แท้ไม่อยากเป็นแม่สื่อให้หานเส่ยโยวและเย่หลิ่นหานเหรอ ทำไมถึงมากลายเป็นเย่โม่เซินไปได้ยังไง
จะว่าไปไม่ว่าจะเป็นเย่โม่เซินหรือเย่หลิ่นหาน ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าหานเส่โยวพอใจหรือเปล่า
เธอกำลังคิดอะไรอยู่
เสิ่นเฉียวตอบสนองในฉับพลันแล้วก้มลงไปหยิบเศษแก้วที่พื้น
ร่างสูงก้าวเดินเข้ามา จับนิ้วขาวของเธอก่อนที่มือของเธอจะสัมผัสกับเศษแก้วและเปล่งเสียงนุ่มลึกออกมา
“อย่าแตะ”
เสียงที่คุ้นเคยทำให้เสิ่นเฉียวเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจจากนั้นก็สบเข้ากับดวงตาที่อ่อนโยนทำเอาทำอะไรแทบไม่ถูก
“พี่ใหญ่”
ทำไมเย่หลิ่นหานถึงมาอยู่ที่นี่ได้
“อย่าเอามือไปโดนเศษแก้วมันคมออก จะบาดเจ็บเอาได้”
ในขณะที่พูดอยู่เย่หลิ่นหานก็จับเธอไว้และพยุงเธอให้ลุกขึ้นมา
เสิ่นเฉียวตะลึงอยู่สักสองสามวินาทีแล้วดึงมือกลับมา เย่หลิ่นหานไปเอาไม้กวาดมากวาดเศษแก้วที่พื้นแล้วทิ้งลงถังขยะ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตามการกระทำของเขาล้วนมีเจตนาที่ดี เสิ่นเฉียวไม่สามารถจะโกรธใส่เขาได้ จึงทำเพียงพยักหน้า “ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่”
หลังจากพูดเสร็จก็หันไปเปิดก๊อกน้ำเพื่อล้างสิ่งตกค้างที่ถ้วยชาม
“อย่าทำเลย” เย่หลิ่นหานก้าวไปปิดก๊อกน้ำขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เรื่องพวกนี้ให้คนรับใช้ทำก็ได้เธอขึ้นไปชั้นบนได้แล้ว”
“แต่ ...” นายท่านบอกให้เธอทำ ถ้าเธอทำไม่ดี จะ...
“คุณปู่พูดไปอย่างนั้น เขาก็ไม่มาดูหรอกว่าเธอล้างเองหรือเปล่า เธอไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรอก ขึ้นไปชั้นบนกันเถอะ”
คิดไปคิดมา เสิ่นเฉียวยังคงส่ายหัว "ช่างเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับฉัน"
เสิ่นเฉียวเปิดก๊อกน้ำอีกครั้ง ความจริงเธอคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้มาก เรื่องพวกนี้เมื่อก่อนก็ทำมาไม่น้อย แต่เธอแทบไม่ได้ทำเลยหลังจากแต่งงานกับตระกูลเย่และวันนี้มาทำอีกก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร
เมื่อได้เห็นการท่าทางที่คล่องแคล่วของเธอทำให้เย่หลิ่นหานรู้สึกเป็นทุกข์ขึ้นมา
“ไม่รู้สึกว่ามันน้อยใจเหรอ”
เสิ่นเฉียวตะลึง ครู่หนึ่งก็ยิ้มบางๆ ออกมา “จะเป็นอะไรไปคะ เรื่องพวกนี้เมื่อก่อนฉันทำจนชินแล้วล่ะ พี่ใหญ่ พวกนี้ฉันจัดการเองพี่ออกไปก่อนเถอะค่ะ”