บทที่ 222 เธอมีสิทธิ์ที่จะโกรธ

บทที่ 222 เธอมีสิทธิ์ที่จะโกรธ

“ไม่ได้ค่ะ ฉันสัญญากับเฉียวเฉียวแล้วว่าจะไม่พูด”

หานเส่โยวพยายามออกแรงเพื่อถอนมือออกทั้งน้ำตา

“สัญญากับเสิ่นเฉียวเหรอ" เย่โม่เซินหรี่ตาลงอย่างอันตรายและใช้น้ำเสียงเย็นชา “พวกเธอตกลงเรื่องอะไรกันลับหลังฉัน”

ทันใดนั้นหานเส่โยวก็พูดราวกับปากรั่วและเบิกตากว้าง “ไม่ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยเมื่อกี้ คุณชายเย่ เสิ่นเฉียวน่าจะกำลังใกล้ขึ้นมาแล้ว คุณควรรีบปล่อยฉันได้แล้ว เรื่องในวันนี้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ” ริมฝีปากบางๆ งอของเย่โม่เซินเผยให้เห็นรอยยิ้มที่กระหายเลือดและเพิ่มกำลังของมือของเขาขึ้นเล็กน้อย “เธอเห็นฉันเย่โม่เซินโง่ แค่เล่นละครเงอะๆ งะๆ หลอกตบตาได้ง่ายๆ เหรอ แค่ละครนี้ไม่เนียนเอาเสียเลยยังจะกล้าเล่นต่อหน้าฉันอีก”

หานเส่โยวมองอย่างตกตะลึง “เล่นละครเงอะงะๆ”

“เหอะ” เย่โม่เซินยิ้มเย้ยหยัน “เธอควรบอกความจริงทั้งหมดมาดีกว่า ฉันให้โอกาสเธอแค่ครั้งเดียว”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ หานเส่โยวรู้ดีว่าไม่สามารถแกล้งทำต่อไปได้อีก จึงทำได้แต่ลดตาลงช้าๆ มองไปที่พื้นและสงบสติลงสักพักจากนั้นก็พูดช้าๆ “ฉันไม่อยากพูดเพราะรู้สึกผิด ฉันกับเฉียวเฉียวเป็นเหมือนพี่น้องที่ดีต่อกันและคุณกับเธอแต่งงานกันแล้ว ฉันรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แต่ฉันเลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากทำร้ายเธอ เธอปวดใจกับเรื่องนี้มากจริงๆ ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นจะได้ไหมคะ”

“บอกฉันมาว่าผู้หญิงในคืนนั้นเป็นใคร” ตอนนี้ที่เย่โม่เซินต้องการมีเพียงแค่อยากรู้เรื่องนี้

คนที่เขาขอให้เซียวซู่หามานานมากและข้อมูลทั้งหมดที่เขาได้มาก่อนหน้านี้เป็นเท็จ แต่ตอนนี้หานเส่โยวก็รีบโพล่งออกมาและบอกว่ารู้เรื่องนี้แล้ว มันดูจะบังเอิญเกินไป

เมื่อได้ยินแบบนี้หานเส่โยวก็กัดริมฝีปากล่างแน่นไม่อยากจะพูดอะไรอีก

“พูดมา”

หานเส่โยวถึงกับผงะน้ำตาซึมด้วยความตกใจ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา “ขอโทษค่ะคุณชายเย่ ฉันขอโทษ ฉันไม่สามารถพูดออกมาได้จริงๆ ฉันไม่สามารถหักหลังเสิ่นเฉียวได้ คุณลืมทุกอย่างในวันนี้ไปเถอะนะคะ"

ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าด้านนอกและพวกเขาก็ได้ยินเสิ่นเฉียวถามว่า “เส่โยวอยู่ที่นี่หรือเปล่า”

ได้ยินดังนั้น ทำให้สีหน้าของหานเส่โยวเปลี่ยนไปทันทีและขณะที่กำลังจะผลักเขาออก เขากลับคลายมือเธอออกเสียก่อน แล้วรีบถอยห่างเธอทันที

การเคลื่อนไหวของเขาเป็นจิตใต้สำนึก หานเส่โยวเดิมก็ต้องทำเช่นกัน แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเย่โม่เซินจะเคลื่อนไหวเร็วกว่าเธอมาก ทำให้หน้าของเธอซีดเผือดขึ้นมา

ท่าทางเย่โม่เซินชัดเจน... สนใจแค่เสิ่นเฉียวเพียงคนเดียว

นี่เป็นไปได้อย่างไร

ผู้หญิงอย่างเสิ่นเฉียวไม่ต้องพูดถึงภาพลักษณ์ของเธอ เรื่องที่เธอแต่งงานครั้งที่สองและกำลังตั้งท้องลูกของคนอื่น ที่แท้เย่โม่เซินไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง

แต่ถ้าเขารู้สึกดีกับเธอ ทำไมเขาต้องทำเรื่องชั่วๆ แบบนั้นกับเสิ่นเฉียว

หานเส่โยวคิดไม่ออกจริงๆ แต่เวลาไม่เอื้ออำนวยให้เธอคิดเรื่องพวกนี้ เสียงของเสิ่นเฉียวดังออกมาอีกครั้ง “เส่โยว”

หานเส่โยวเรียกสติกลับคืนมา “เฉียวเฉียวฉันอยู่ที่นี่”

ถ้าจะเล่นละครก็ต้องเล่นให้จบ เธอรีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วยิ้มให้เธอ

ที่จริงเสิ่นเฉียวก็สงบสติอยู่ในสวนอยู่นาน ในที่สุดถึงรู้ว่าตัวเองไม่มีความกล้าพอ ดังนั้นจึงตัดสินใจกลับมาหาเธอแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน

เปิดประตูออก เสิ่นเฉียวก็เห็นหานเส่โยว และเย่โม่เซินก็อยู่ที่หน้าต่างทุกอย่างในห้องก็ดูปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันคิดว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่”

“ฉันก็เพิ่งมาเหมือนกัน คิดว่าเธออยู่นี่ ไม่คิดว่าเธอยุ่งอยู่เพิ่งเสร็จเหรอ”

“อืม”

หานเส่โยวมองไปที่เธอและไม่พบอะไรที่ผิดปกติ ก็โล่งใจถอนใจเบาๆ

เธอยัง...ไม่ได้อยากที่จะให้เสิ่นเฉียวรู้เรื่องเข้า เพื่อไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน

ริมฝีปากบางๆ ของเย่โม่เซินที่ยืนริมหน้าต่างขยับ และมองไปทางเสิ่นเฉียวก็พบว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดนอกจากเลิกคิ้วขึ้น