บทที่ 305 ฉันจะพาเธอไปส่งที่ข้างกายเขา

บทที่ 305 ฉันจะพาเธอไปส่งที่ข้างกายเขา

เสิ่นเฉียว: “…ไม่ได้! ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ได้! คุณบาดเจ็บขนาดนี้ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

ถ้าเธอไปตอนนี้ หรือว่าขอให้เย่หลิ่นหานไปส่งเธอที่งานเลี้ยง เธอคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต!

และเธอก็ไม่คิดที่จะเป็นคนไม่มีคุณธรรมและไม่มีเมตตา!

“คนโง่” เย่หลิ่นหานพูดกับเธอเบา ๆ อดไม่ได้ที่จะยิ้มบาง ๆ ให้เธอเล็กน้อย: “เธอชอบเขามากไม่ใช่เหรอ? พี่ใหญ่ช่วยเธออยู่นะ”

“ไม่!” เสิ่นเฉียวส่ายหน้าอย่างสุดแรง รอยยิ้มที่ขมขื่นและไม่เห็นคุณค่าตัวเองของเย่หลิ่นหาน ทำร้ายและทำให้เธอแสบจมูกในคราวเดียว หลังจากส่ายหัว น้ำตาของเธอก็ร่วงลงทันที: “ฉันไม่ต้องการให้พี่ใหญ่ทำแบบนี้ พี่ใหญ่แค่นอนรักษาตัวในโรงพยาบาลให้หายดีก็พอแล้ว!”

“พี่ใหญ่ไม่ได้บอกเหรอ? ฉันไม่เป็นไร พวกนั้นเป็นแค่แผลบาดแผลภายนอก แค่พันแผลก็พอ ไปกันเถอะ ถ้าเธอไม่ไปมันก็อาจจะสายไปจริง ๆ แล้ว”

“ไม่ ไม่เอา!” เสิ่นเฉียวกัดปากอย่างแรง หยาดน้ำตาร่วงลงติ๋ง ๆ : “ฉันไม่ต้องการ พี่ใหญ่ คุณเข้าใจไหม? ถ้าจะไป ฉันก็จะไปเอง ฉันจะไม่ให้พี่ใหญ่ไปส่งฉันอีกแล้ว! ฉันไม่อยากทำร้ายพี่ใหญ่อีกแล้ว…”

หลังจากพูดจบ เธอก็ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เธอสงสัยมาตลอดว่าเย่หลิ่นหานมีจุดประสงค์ที่ไม่บริสุทธิ์ แต่ตอนนี้...เธอตระหนักแล้วว่าตนเองเป็นคนที่น่ารังเกียจ ผู้อื่นปฏิบัติต่อเธออย่างดี แต่เธอมักจะสงสัยคนอื่นเสมอและคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี

ตอนนี้...เขาบาดเจ็บมากขนาดนี้แต่ก็ยังยืนยันที่จะไปส่งเธอที่งาน

พยาบาลสาวอยู่ด้านข้างเห็นฉากนี้ คงเพราะเธอยังเด็ก เลยถูกทำให้ตื้นตันใจจนน้ำตาไหลเป็นระยะ ๆ ช่างตื้นตันใจจริง ๆ เดิมทีเธอคิดว่าทั้งสองคนเป็นคู่รักกัน แต่เธอคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะไม่ใช่...

ถึงไม่ใช่แต่ก็ไม่เชิง เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้กำลังช่วยผู้หญิงคนนี้ให้ไปกับผู้ชายคนอื่น มันน่าประทับใจจริงๆ!

ต้องส่งผู้หญิงที่รักให้กับผู้ชายคนอื่น เรื่องแบบนี้ต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหนกัน?

“ไม่ต้องร้องแล้ว” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นมันทำให้เย่หลิ่นหานขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เขาคิดเรื่องนี้แทนเธอแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะปฏิเสธข้อเสนอของเขา

“ถ้าเธอยังร้องต่ออีก ก็จะเสียเวลานะ ไปเถอะ ฉันส่งเธอไปที่งาน จากนั้นฉันค่อยกลับมาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เป็นไง?”

เสิ่นเฉียวก็ยังคงส่ายหน้าอย่างสุดแรง ผลคือในวินาทีถัดมาเย่หลิ่นหานจับข้อมือของเธออย่างแรงแล้วดึงเธอเดินออกไปข้างนอก ใบหน้าของเสิ่นเฉียวขาวซีดแล้วตอบสนองอย่างกะทันหัน: “พี่ใหญ่ ฉันไม่อยากไป คุณปล่อยฉันไป ฉันไปเองได้ คุณปล่อยฉันไป!”

พยาบาลสาวอดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้

ถึงแม้เย่หลิ่นหานจะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง เขายังมีเรี่ยวแรงเยอะมาก เสิ่นเฉียวขัดขืนเขาไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเขาได้รับบาดเจ็บอยู่จึงไม่กล้าขยับมาก ทำได้เพียงยอมถูกเขาดึงให้เดินไปข้างหน้า

แม้ว่าเขาจะดึงเธอเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไร แต่เสิ่นเฉียวก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าจังหวะก้าวเดินของเย่หลิ่นหานในตอนนี้ไม่มั่นคงเท่าเมื่อก่อน เขาต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสมากกว่าที่เธอคิดและสิ่งที่พยาบาลบอกกับเธอก่อนหน้านี้ทำให้เธอยิ่งเชื่อมากขึ้นว่าที่เย่หลิ่นหานสามารถคงท่าทางของเขาในตอนนี้ไว้ได้ จะต้องเป็นเพราะเขาฝืนทำเป็นเข้มแข็งอย่างแน่นอน

ถ้าเธอไม่หยุดเขาล่ะก็ ร่างกายของเขาจะทนไหวได้อย่างไร? แม้ว่าจะฝืนทนเอาไว้ได้ เดิมทีร่างกายทนไม่ไหวแต่ก็เป็นเพราะความตั้งใจที่จะฝืนของเขา

“พี่ใหญ่ คุณรีบหยุดเถอะ ฉันมีเรื่องที่จะต้องพูดกับคุณ พี่ใหญ่…เย่หลิ่นหาน!!”

เสิ่นเฉียวโกรธจนเรียกชื่อเขาออกมา!

ลมหายใจของเย่หลิ่นหานไม่สม่ำเสมอ แต่ก้าวของเขาหยุดลงจริง ๆ เขาหันศีรษะแล้วมองเสิ่นเฉียวด้วยความเศร้าแวบหนึ่ง

เสิ่นเฉียวก็หายใจหอบ ที่หางตาของเธอมีน้ำตาไหล: “คุณฟังฉันพูดนะ ฉันรู้ว่าพี่ใหญ่ทำเพื่อฉัน ฉันสามารถนั่งรถไปเองได้ พี่ใหญ่กลับไปในห้องแล้วพักผ่อนดูแลอาการบาดเจ็บดี ๆ ไม่อย่างนั้น ฉันก็จะไม่ไปแล้ว ดีไหม? ”

พอพูดถึงตรงนี้เสิ่นเฉียวก็ยิ้มแล้วพูดกับเย่หลิ่นหานว่า: “ไม่ได้ไปหาโม่เซินที่นั่นก็ไม่เป็นไร อย่างไรฉันกับเขาก็เป็นสามีภรรยากัน ฉันสามารถอธิบายเรื่องนี้กับเขาทีหลังได้ พี่ใหญ่! ฉันไม่ไปแล้ว ฉันจะกลับห้องพักฟื้นเป็นเพื่อนคุณ”