ตอนที่ 306
บทที่ 306 เธอมาแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 306 เธอมาแล้ว
ก่อนที่จะเดินทางมาถึงงานเลี้ยง ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แค่ตอนนี้ ในใจของเธอก็ยังมีความหวังไม่สิ้นสุด
ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เย่หลิ่นหานก็พูดอย่างอ่อนแรง: “อีกสักพักหลังจากที่เธอลงไป ฉันจะไม่เข้าไปเป็นเพื่อนเธอแล้ว เย่โม่เซินจะได้ไม่เข้าใจอะไรผิด
เมื่อได้ยิน เสิ่นเฉียวก็สะอึกสะอื้นอยู่ในลำคอ ไม่สามารถพูดได้ ทำได้เพียงพยักหน้า
หลังจากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเย่หลิ่นหานอีกครั้ง
เธอกัดริมฝีปากล่างแล้วมองไปที่กระจกรถ แต่กลับบังเอิญเห็นใบหน้าด้านข้างของเย่หลิ่นหานที่สะท้อนอยู่บนกระจกรถ เขาดูอ่อนแอขนาดนั้น แถมท่าทางนั้นช่างดูน่าสงสารเหลือเกิน ดวงตาแดงก่ำที่มีน้ำตาของเธอก็สะท้อนอยู่บนกระจกรถเช่นเดียวกัน เสิ่นเฉียวไม่กล้ามองอีกต่อไปและรีบก้มหน้าลงเพื่อให้น้ำตาตกลงบนกระโปรง
กระโปรงทำจากผ้าโปร่ง น้ำตาจึงถูกปกปิดอย่างรวดเร็ว
คนขับรถขับไปเรื่อย ๆ แถมครั้งนี้ก็ไม่มีรถติด จึงมาถึงที่หมายอย่างรวดเร็ว
“พวกคุณหมายถึงที่นี่ใช่ไหม? ด้านหน้าคนเยอะเกินไปแล้ว รถคงเข้าไปไม่สะดวก จอดตรงนี้ได้ไหมครับ?” คนขับรถหันไปสอบถามเย่หลิ่นหาน
เย่หลิ่นหานยิ้มแล้วพยักหน้า: “ได้แน่นอน อย่างนั้นก็ลงตรงนี้เถอะ”
พูดจบก็หันไปทางเสิ่นเฉียว: “เธอลงตรงนี้ได้ใช่ไหม?”
เสิ่นเฉียวพยักหน้าสุดแรง แน่นอนว่าได้ เย่หลิ่นหานบาดเจ็บหนักขนาดนี้ยังแข็งใจมาส่งเธอได้ เธอยังจะมีอะไรที่ทำไม่ได้อีกล่ะ?
“แน่นอน แต่พี่ใหญ่คุณ…”
เย่หลิ่นหานยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและทันใดนั้นก็เอื้อมมือไปแตะที่ศีรษะของเสิ่นเฉียว เสิ่นเฉียวคิดที่จะหลบเลี่ยงมือของเขาโดยไม่รู้ตัว แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเมื่อเธอคิดถึงอะไรบางอย่างเธอจึงหยุดเคลื่อนไหว ไม่ได้ถอยหลังอีก
มือของเย่หลิ่นหานหยุดอยู่กลางอากาศสักพัก แล้วค่อยวางไว้บนศีรษะของเธออีกครั้ง จากนั้นลูบเบา ๆ : “วางใจ ทำตามใจของเธอทำในสิ่งที่เธออยากทำ ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันจะกลับไปพักรักษาตัวอย่างดีที่โรงพยาบาลนะ ฮืม?”
“อืม” เสิ่นเฉียวที่ตาแดงอยู่พยักหน้า: “พี่ใหญ่ รอให้ฉันจัดการทางนี้เสร็จจะไปเยี่ยมคุณที่โรงพยาบาล”
“ได้สิ พี่ใหญ่จะรอเธออยู่ที่โรงพยาบาล” ในที่สุดเย่หลิ่นหานก็ยิ้มให้เธอ พอเห็นผ้าไหมสีฟ้าที่ยับยุ่งเหยิงของเธอและยื่นมือมาจัดผ้าไหมสีฟ้าที่ยุ่งเหยิงให้เธอ: “ถึงแม้ว่าทรงผมกับกระโปรงจะพังนิดหน่อย แต่ก็แต่งหน้าแล้วเพียงแต่ตอนนี้ไม่มีเวลาทำสิ่งเหล่านี้แล้ว ไปหาโม่เซินก่อน เข้าใจไหม?”
“อย่างนั้นพี่ใหญ่ ฉันไปก่อนนะ”
“ทำอะไรก็ระวังล่ะ”
พอผลักประตูรถ เสิ่นเฉียวที่สวมรองเท้าส้นสูงก็ก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง หลังจากปิดประตูรถและเดินไปสองก้าวเธอก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเย่หลิ่นหาน เย่หลิ่นหานนั่งอยู่ข้างหน้าต่างจ้องมองเธออย่างเหม่อลอย
ทำให้คนรู้สึกว่าเป็นภาพลวงตาตลอดไป
เสิ่นเฉียวกัดริมฝีปากล่าง พอเถอะ อยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่สามารถหันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ไปหาเย่โม่เซินก่อนค่อยพูด
หลังจากที่เสิ่นเฉียวตัดสินใจแล้ว ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ขึ้นมาและเธอก็รีบก้าวเดินเข้าไปในกลุ่มฝูงชนที่พลุกพล่านตรงหน้าเธอ
ในเวลานี้งานเลี้ยงกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ใบหน้าของเย่โม่เซินมืดครึ้ม เป็นเขียวคล้ำ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือก ทุกคนแต่ก็ไม่กล้ายั่วโมโหเขา เพราะสีหน้าเขาเย็นชาเหมือนพญายมจนทำให้คนตื่นตกใจมาก
เซียวซู่พยายามซ่อนตัวให้ไกลที่สุด เพราะกลัวว่าจะเกิดภัยต่อตนเอง
ยิ่งเวลาผ่านไปนาน ในใจของเซียวซู่ก็ยิ่งรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้น หลังจากนั้นเขากำลังคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณนายน้อยหรือเปล่า?