ตอนที่ 309
บทที่ 309 คุณชายเย่กลับไปแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 309 คุณชายเย่กลับไปแล้ว
แต่พอมองซ้ายมองขวา กลับไม่เห็นร่างของเย่โม่เซินอยู่บนเวที เสิ่นเฉียวรู้สึกสับสนอยู่ภายในใจ
เซียวซู่อยู่ที่นี่ แต่เย่โม่เซินกลับไม่อยู่ นี่หมายความว่าอย่างไร?
หรือจะบอกว่า เซียวซู่พาเธอไปหาเย่โม่เซิน?
“เซียวซู่ นายจะพาฉันไปไหน เย่โม่เซินล่ะ?”
เซียวซู่ไม่พูด ได้แต่ดึงเธอไปด้านหลังเวทีที่ไม่มีคน
“คุณนายน้อย? ทำไมคุณถึงเพิ่งมา?”
เสิ่นเฉียวจะเอ่ยปาก แต่สุดท้ายกลับพูดได้เพียงประโยคเดียว: “พอดีเกิดเรื่องขั้น เลยทำให้มาสายนิดหน่อย เขา...”
“คุณนายน้อย แบบคุณนี่ไม่เรียกว่าสายนิดหน่อย แต่คุณชายรอคุณมาทั้งคืนแล้ว!”
เขา...รอตัวเองทั้งคืนเลยเหรอ? ในหน้าของเสิ่นเฉียวขาวซีด ในใจยังรู้สึกเสียใจอย่างมาก: “ขอโทษ ฉันไม่รู้...”
พอเห็นท่าทางเสียใจในตอนนี้ของเธอ เซียวซู่ก็อดพูดไม่ได้: “ถึงแม้ว่าตอนนี้คุณจะมาแล้ว แต่ว่า...ทั้งหมดนี้สายเกินไปแล้ว”
“ทั้งหมดนี้สายเกินไปแล้ว? นี่หมายความว่าอะไร?” เสิ่นเฉียวไม่เข้าใจความหมายที่เขาพูดจึงถาม ทางที่ดีคือสอบถามจากปากด้วยตนเอง
เซียวซู่ตอบแค่เพียง: “คุณชายเย่เพิ่งจะออกไปเมื่อห้านาทีก่อน”
อะไรกัน? เธอมาแล้ว แต่เขากลับไปแล้ว? สีหน้าของเสิ่นเฉียวดูไม่ได้ขึ้นมา: “ห้านาทีก่อนฉันถูกขวางอยู่ที่ประตูข้างนอก ฉันไม่มีบัตรเชิญ ฉันเข้ามาไม่ได้...”
“ก็เพราะคิดทบทวนอย่างรอบคอบแล้วว่าคุณนายน้อยคงไม่มีบัตรเชิญดังนั้นผมถึงไปเฝ้ารออยู่ที่นอกประตูตลอด แต่ใครจะรู้ว่าพองานเลี้ยงใกล้จะจบแล้วคุณนายน้อยก็ยังไม่มา ผมเลยคิดว่าคุณนายน้อยคงไม่มาแล้ว ดังนั้นเลยไม่ได้รออีก ตอนนี้...คุณชายเย่กลับได้แล้ว”
ชั่วพริบตานั้นเสิ่นเฉียวไม่รู้จะพูดอะไร จริง ๆ แล้วมันเป็นเพราะตัวเธอเอง เห็นชัด ๆ ว่ารับปากไว้แล้วแต่เธอกลับไม่มาที่งาน เธอจะโทษใครได้?
“ถ้าเขาออกจากงานเลี้ยง ตอนนี้ก็ไม่แน่ว่าเขาจะออกจากตรงนี้แล้ว นายช่วยพาฉันไปหาเขา ได้ไหม?”
เซียวซู่คิดแล้วคิดอีก แต่ก็พยักหน้า: “ถ้าอย่างนั้นคุณตามผมมา”
ดังนั้นเซียวซู่จึงพาเธอเดินไปเดินมาผ่านทางเดินที่โล่งกว้าง เสิ่นเฉียวอดทนต่อความรู้สึกที่ไม่สบายและตามหลังเขาไปด้วยใจที่ร้อนดั่งไฟ เธอแทบจะรอเจอเย่โม่เซินตอนนี้ไม่ไหว
เซียวซู่พาเธอเลี้ยวไปที่มุมหนึ่ง หลังจากนั้นเปิดห้องหนึ่ง ปรากฏว่าภายในห้องนั้นว่างเปล่าและไม่มีใครอยู่เลย
“ดูท่าคุณชายเย่จะออกไปแล้ว!”
เสิ่นเฉียวมองห้องที่ว่างเปล่า แล้วกัดริมฝีปากตัวเอง: “เขาจะไปที่ลานจอดรถแล้วหรือเปล่า? พาฉันไปลานจอดรถที?”
“ได้ รีบไป!”
เซียวซู่รีบพาเสิ่นเฉียวไปที่ลานจอดรถ อย่างไรเสียขอเพียงแค่ยังมีโอกาส เขาก็จะพยายามพาเสิ่นเฉียวไปอยู่ตรงหน้าเย่โม่เซิน คืนนี้สีหน้าและอารมณ์ของเย่โม่เซินดูไม่ค่อยปกติเลย ถ้าคุณนายน้อยสองไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็รู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี
แต่ในตอนที่ทั้งคู่รีบมาถึงลานจอดรถ ก็เห็นรถคันหนึ่งกำลังออกไปพอดี ตอนนี้เซียวซู่ยังคงตกตะลึงอยู่ แต่ก็เห็นเสิ่นเฉียวที่อยู่ทางด้านหลังเขาวิ่งตามรถคันนั้นทันที
“คุณนายน้อย ทำอะไรน่ะ?”
หลังจากเซียวซู่พูดจบถึงเพิ่งสังเกตว่ารถคันนั้นเป็นของเย่โม่เซิน หน้าเค้าเปลี่ยนสีแล้วรีบตามไปพร้อมตะโกนเสียงดัง: “คุณชายเย่!”
แต่ว่ารถคันนั้นขับไวมาก แถมระยะทางก็ค่อนข้างไกล พวกเขาสองคนวิ่งขาแทบขาดก็ตามไม่ทัน
เสิ่นเฉียวรู้สึกเหมือนมีมดนับพันตัวกัดกินหัวใจ ดังนั้นเธอจึงวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต หวังว่าจะตามรถของเย่โม่เซินให้ทัน ในใจก็คาดหวังว่ารถของเย่โม่เซินจะจอดให้
แต่ก็ไม่ได้จอด รถคันนั้นยิ่งห่างไกลจากเธอไปเรื่อย ๆ