บทที่ 310 เขาไม่ยอมเจอเธอ

บทที่ 310 เขาไม่ยอมเจอเธอ

ยี่สิบนาทีหลังจากนั้น ในที่สุดรถของเซียวซู่ก็ได้มาถึงวิลล่าไห่เจียง แต่กลับถูกหยุดไว้ที่หน้าประตู เซียวซู่เลิกคิ้วและโบกมือให้คนเฝ้าประตู แต่คนเฝ้าประตูก็ยังไม่ปล่อยพวกเขาเข้าไป

เซียวซู่ไม่เข้าใจ ทำได้เพียงหันมาบอกเสิ่นเฉียว: “คุณนายน้อยรออยู่ในรถสักครู่ ผมจะรอไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ได้” เสิ่นเฉียวพยักหน้า แล้วมองเซียวซู่เปิดประตูรถลงไป

หลังจากปิดประตูรถ เสิ่นเฉียวไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน เห็นเพียงแค่เซียวซู่เดินไปคุยกับพวกเขาไม่กี่คำจู่ ๆ เซียวซู่ก็หันกลับมามองเธออย่างกะทันหัน สายตาของเขาซับซ้อนเกินไป จากนั้นเขาก็หันกลับไปอีกครั้ง ดูเหมือนว่ากำลังเถียงกับคนเฝ้าประตู

แต่รออยู่นาน เขาก็ยังไม่กลับมา

เสิ่นเฉียวกลืนน้ำลายอย่างประหม่า ในใจก็พอจะเดาได้

เธอเงียบไปพักหนึ่งและในที่สุดก็ผลักประตูแล้วลงจากรถ

“เซียวซู่ เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ เอวของเซียวซูก็เหยียดตรงทันที จากนั้นเขาก็วิ่งไปหาเสิ่นเฉียวอย่างรวดเร็ว: “คุณนายน้อย ไม่มีอะไรครับ ผมกำลังคุยกับพวกเขา”

สายตาของเสิ่นเฉียวมองผ่านไหล่ของเซียวซู่และหยุดลงที่คนเฝ้าประตูที่อยู่ข้างหลังเหล่านั้น

คนเหล่านี้ต่างก็รู้จักเธอ แต่ในตอนนี้กลับถอยห่างออกไปเล็กน้อยหลังจากที่ได้ สบตากับเธอแล้วไม่กล้ามองสบตาเธอตรง ๆ พอเห็นแค่นี้ เสิ่นเฉียวก็ ยิ่งเป็นการยืนยันสิ่งที่เธอคาดเดาอยู่ในใจ ดวงตาของเธอสั่นไปสักพัก แล้วเอ่ยถามอย่างเรียบ ๆ ว่า: “เขาไม่ยอมให้ฉันเข้าไป ใช่ไหม?”

พอได้ยิน สีหน้าของเซียวซู่ ก็เปลี่ยนเป็นดูไม่ได้ขึ้นมา เขามองไปที่เสิ่นเฉียวอย่างสับสนแล้วอธิบายว่า: “ ไม่ใช่แบบนั้นนะคุณนายน้อย คืนนี้คุณชายเย่รอคุณนายน้อยมาทั้งคืน จะต้องโกรธเพราะเรื่องนี้แน่นอน ดังนั้น...”

“ดังนั้น...เขาก็เลยไม่อยากให้ฉันเข้าไป เป็นแบบนี้ใช่ไหม?” เสิ่นเฉียวหลุบสายตาลง จ้อง มองนิ้วเท้าที่มีเลือดออกของตน “ เขาไม่คิดที่จะฟังฉันอธิบายแม้แต่ประโยคเดียวเลยใช่ไหม?”

“ คุณนายน้อย...”

“เซียวซู่ ในเมื่อพวกเขาไม่ให้ฉันเข้าไป อย่างนั้นนายก็เข้าไปเองเถอะ”

“แต่ว่าคุณนายน้อย...”

“รบกวนนายบอกกับเขาหน่อย ว่าฉันจะรอเขาอยู่ตรงนี้ ฉันอยากเจอเขา ฉันมีเรื่องมากมายที่อยากจะบอกเขา ขอร้องล่ะ!”

“อย่างนั้นก็ได้ คุณนายน้อยรอผมอยู่ตรงนี้ ผมจะรีบเข้าไปบอกกับคุณชายเย่”

“อืม”

ก่อนที่เซียวซู่จะจากไปก็ได้มองคนเฝ้าประตูเหล่านั้นอย่างกล่าวเตือนแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ขับรถเข้าไป

ประตูของวิลล่าไห่เจียงใหญ่ขนาดนี้ กลับมีเพียงคนเฝ้าประตูสองสามคนอยู่กับเสิ่นเฉียว

เสิ่นเฉียวยืนอยู่ค่อนข้างไกล ชุดราตรีที่เธอสวมใส่พอเจอสายลมในยามค่ำคืนยิ่งทำให้ดูอ่อนแอเปล่าเปลี่ยวและเดียวดาย ลาดไหล่ที่เกลี้ยงเกลานั้นกลับยิ่งดูบอบบางอ่อนแอ วินาทีนั้นสายลมที่พัดมาก็ทำให้ผู้คนเห็นเหมือนเป็นภาพลวงตา

หนึ่งในนั้นทนไม่ไหวแล้วพูดว่า: “คุณนายน้อย คุณมารอตรงนี้เถอะ คืนนี้ลมแรงเกินไปแล้ว คุณจะเป็นหวัดเอาได้ ถึงตอนนั้นคุณชายเย่ก็คงจะตำหนิพวกเรา”

พอได้ยิน ริมฝีปากของเสิ่นเฉียวก็ขยับ สายตามองผ่านพวกเขาไป

จะตำหนิพวกเขาเหรอ? เขาไม่อยากให้เธอเข้าไป จะคิดถึงความปลอดภัยหรือความอันตรายของเธอที่ไหนกัน

พอคิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็หลุบสายตาลงอีกครั้ง ไม่ได้เอ่ยปากอีก

เธอไม่เข้าไป คนเฝ้าประตูสองสามคนก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เสิ่นเฉียวยืนเหม่อลอย พวกเขาก็ทำได้เพียงเหม่อมองเธอ

อันที่จริงพวกเขาดูออกที่ไหนกัน ว่าคุณชายเย่กำลังโกรธเสิ่นเฉียว แต่ในความเป็นจริงความรู้สึกก็ยังคงอยู่นั่นแหละ อย่างไรเสียเธอก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่คุณชายเย่พามาที่วิลล่าไห่เจียง แต่เพราะเป็นคนรักที่อยู่ในใจ เวลาโกรธขึ้นมาก็เลยยิ่งรุนแรงใช่ไหม?

แต่นั่นมันเป็นเพียงเรื่องในตอนนี้ เรื่องหลังจากนี้จะใครก็พูดไม่ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งตายของคุณชายเย่ที่บอกก่อนเข้ามาว่า ไม่อนุญาตให้เสิ่นเฉียวเข้าประตูใหญ่นี้ พวกเขาทั้งหมดเลยต้องทนทุกข์ทรมานพวกเขาอยากจะเปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งจริง ๆ

อย่างไรก็ตามทุกคนต่างรู้สึกได้ว่า นับตั้งแต่ที่เสิ่นเฉียวเข้ามาในวิลล่าไห่เจียง อารมณ์ของคุณชายเย่ก็ค่อนข้างดีกว่าเมื่อก่อนมาก แถมยังกลับมาที่นี่ทุกวัน

นี่เป็นสถานการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน

นี่คงจะเพียงพอที่จะยืนยันว่าเสิ่นเฉียวมีความสำคัญมากเป็นพิเศษ