บทที่ 377 ทำไมคุณกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลขนาดนี้

บทที่ 377 ทำไมคุณกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลขนาดนี้

ปกติแล้วเย่โม่เซินก็ไม่ใช่คนที่รังแกได้ง่ายๆ

แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นน้าแท้ๆของเขา เป็นญาติผู้ใหญ่

อีกทั้งญาติผู้ใหญ่คนนี้ยังไม่ค่อยเหมือนญาติผู้ใหญ่ทั่วไป เย่โม่เซินรู้สึกปวดหัวจริงๆ

“รออยู่ที่นี่แหล่ะ ฉันดูแล้ววันนี้แกก็ไม่มีเรื่องอะไรต้องทำแล้ว ตอนเย็นออกไปพบหน้ากันเลย”

เย่โม่เซินรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ พูดด้วยความเข้มขรึม: “ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“อะไร?” ส้งอานตกใจกับคำถามนี้สักพัก: “หมายความว่าไง?”

“น้ากลายเป็นคนไม่มีเหตุผลขนาดนี้”

เย่โม่เซินเงยหน้าขึ้น สายตามองไปที่หน้าของส้งอานตรงๆ ลูกตาของเขาขาวดำแยกแยะออกได้ชัด อารมณ์บนสีหน้าก็ชัดเจน ดูออกว่าเขาไม่พอใจกับแผนการที่ส้งอานวางไว้ให้

ส้งอานตะลึงไปสักพัก ท่าทางเหมือนคิดไม่ถึงว่าเย่โม่เซินจะว่าตนเองเช่นนี้ ดังนั้นจึงตะลึงจนตอบไม่ถูก

รอจนหลังจากที่เธอรู้สึกตัว อดใจไม่ไหวที่จะหัวเราะด้วยเสียงที่เย็นชา

“ทุกวันนี้ยิ่งนานวันแกปีกกล้าขาแข็งขึ้นแล้วนะ กล้าว่าน้าของแกไม่มีเหตุผลด้วย? ทุกวันนี้แกโตแล้ว น้าพูดอะไรแกคงจะไม่สนใจแล้วใช่ไหม?”

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าบนใบหน้าของส้งอานดูไม่ออกว่าเป็นอารมณ์ไหน แต่ดูแล้วว่าเศร้ามาก

ความรู้สึกของเย่โม่เซินก็เครียดเหมือนกัน ที่จริงแล้วหลายวันมานี้เขาอารมณ์ไม่ดีเลยสักนิด ตอนนี้ญาติที่อยู่ข้างกายของเขา มีแต่น้าเล็กเพียงคนเดียว

นึกถึงแบบนี้แล้ว เย่โม่เซินหลับตาลงและถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก

“ก็ได้ ไม่มีเหตุผลก็ไม่มีเหตุผล ยังไงวันนี้แกก็ต้องไป!”

เย่โม่เซินไม่พูดอะไรอีกและไม่ต่อต้านเธออีก

ส้งอานรู้ ว่าเขาเงียบๆเช่นนี้ แสดงว่ายอมแล้ว ในที่สุดเธอก็วางใจได้สักที

ถึงแม้ว่าวันนี้เย่โม่เซินจะรู้สึกว่าเธอยุ่งเรื่องไม่มีเหตุผล ก็ปล่อยให้เขาคิดไปเถอะ

*

“อันนี้ อันนี้กับอันนี้จับคู่กัน อืม มันต้องเพิ่มน้ำแกง”

พนักงานทำอาหารที่บริษัทตระกูลหานจ้างมาได้เขียนรายการอาหารทั้งอาทิตย์ เสี่ยวเหยียนเอามาให้หานมู่จื่อตรวจสอบดู

หลังจากที่หานมู่จื่อตรวจดูแล้วก็พยักหน้า รู้สึกว่าใช้ได้จึงแก้ไขเล็กน้อย จากนั้นยื่นให้เสี่ยวเหยียน

“ทุกอาทิตย์แกงจะไม่เหมือนกัน มู่จื่อ แกคิดว่าราคาควรจะตั้งยังไงดี?”

“พ่อครัวคนนี้น่าจะมีประสบการณ์มากกว่าเรา ให้เขาตั้งตามเห็นสมควรก็พอ”

“อืม” เสี่ยวเหยียนพยักหน้า เพิ่งจะหันตัวเดินออกไป

หานมู่จื่อกำลังจัดเก็บเอกสาร และบอกกับเธอก่อนที่เธอจะไปว่า: “แกลงไปชั้นสามแล้ว ไปบอกให้ทีมงานทุกคน ขึ้นมาประชุมชั้นสี่ด้วยนะ”

ได้ยินดังนั้น เสี่ยวเหยียนอ้าปากค้างและหันมามองเธอด้วยความสงสัยแปลกใจ

“ประชุม?”

หานมู่จื่อยักคิ้ว “มีปัญหาอะไรหรือ?”

“ชิ ไม่มี”

เสี่ยวเหยียนยักไหล่หดคอ จากนั้นก็เดินออกไป ยังต้องไปเรียกเธอมาประชุม รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้

เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีบริษัท เธอกับหานเส่โยวสองคนอิสระมาก ตอนนี้มีบริษัทแล้ว วันหลังยังต้องคุมคนอื่นด้วย ยังต้องประชุมอีก อีกทั้งหลายวันมานี้เธอยุ่งจะตายอยู่แล้ว

ช่างเถอะ ไหนๆก็เป็นแบบนี้แล้ว ยังไงก็ต้องรีบพยายามขยันเข้าไว้

ห้องประชุม

คนที่ถูกเรียกขึ้นมาไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่เพราะว่าหานมู่จื่อยังไงก็เป็นเจ้านาย ดังนั้นยังไงก็ต้องขึ้นมา