ตอนที่ 378
บทที่ 378 หลักการ
October 21, 2026
บทที่ 378 หลักการ
“ตอนนี้ไม่มีลูกค้า ไม่ได้หมายความว่าหลังจากนี้จะไม่มี” หานมู่จื่อเก็บสายตากลับคืนมา ปากกาหมึกซึมสีดำกำลังหมุนอยู่บนมือของเธอ หลี่จุ้นเฟิงก็จ้องไปที่นิ้วมือของเธออีก
นิ้วมือของเธอเรียวยาว นิ้วมือทั้งสิบนิ้วขาวเนียน นิ้วมือก็เล็กกลมๆน่ารัก ทั้งยังไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นที่เขารู้จัก ทาสีเล็บจนนิ้วลายเป็นสีๆ นิ้วมือของเธอสะอาดมาก บนเล็บมือยังมีลายรูปเสี้ยวพระจันทร์ที่สวยงาม
“ให้พวกคุณมาประชุม นอกจากให้พวกคุณดูข้อมูลเอกสารพวกนี้แล้ว ยังอยากดูว่ามีกี่คนที่อยากอยู่บริษัทต่อไป” พูดถึงตรงนี้หานมู่จื่อวางปากกาลง
“ไม่ว่าพวกคุณจะเข้ามาห้องประชุมเพราะเหตุใด พวกคุณยินยอมมา ฉันก็ดีใจ ขอบคุณ”
“มา ประชุมกันเถอะ”
*
“ผู้หญิงคนนั้นรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มันสถานการณ์อะไร? เพิ่งจะเริ่มต้นก็บอกว่าจะประชุม เธอรู้สึกว่าเธอสามารถเป็นเจ้านายที่ดีของพวกเราได้เหรอ? ดูท่าทางของเธอ ฉันรู้สึกว่าบริษัทนี้คงอยู่ได้ไม่นานหรอก ถ้าไม่งั้น......”
คนที่ไม่ไปประชุมจับกลุ่มคุยกัน หนึ่งในนั้นก็คือจางยู่มองหน้าเลิงเยาเยาและหวังอานอย่างลังเล แล้วก็พูดเบาๆ
ฟังแล้ว เลิงเยาเยาหัวเราะอย่างเย็นชาสองสามคำ แล้วก็ทนไม่ไหวที่จะมองหน้าเธอ: “จางยู่ อีแม่นายอย่างฉันไม่ไปประชุมก็เพราะปวดท้องไม่อยากไป เกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ? หวังอานเป็นนักติดสอยห้อยตาม คุณก็เป็นกับเค้าเหรอ?”
สีหน้าของเธอซีเซียว หน้าผากยังเหงื่อไหลออกมาด้วย ดูแล้วเหมือนจะไม่ค่อยสบายจริงๆ
ส่วนหวังอานก็รีบรินน้ำอุ่นมาให้เลิงเยาเยา: “เยาเยา คุณดื่มน้ำอุ่นก่อนนะ”
เลิงเยาเยาเห็นน้ำอุ่นแก้วนั้นแล้ว ยื่นมือไปอย่างรีบร้อนจนแก้วน้ำหกลงบนโต๊ะ
“คุณเป็นบ้าอะไร? ฉันปวดท้อง คุณให้ฉันดื่มน้ำร้อนมันจะดีขึ้นเหรอ?”
น้ำที่หกอยู่บนโต๊ะ แค่แป๊บเดียวก็ทำให้คีย์บอร์ดที่อยู่ข้างๆเปียกน้ำหมด สีหน้าของจางยู่เปลี่ยนไป ในใจกำลังคิดอยู่ว่า เลิงเยาเยาคนนี้อารมณ์ร้อนจริงๆอย่างที่เค้าว่ากัน ยังไม่ทันไรก็โมโหใส่อารมณ์สักแล้ว”
ส่วนหวังอานตกใจกับกิริยาอาการของเธอ แต่ก็รีบดึงทิชชู่ออกมาเช็ดน้ำบนแป้นพิมพ์และน้ำบนโต๊ะ แล้วก็พูดอย่างระมัดระวังว่า: “เยาเยาคุณอย่าโกรธเลยนะ ฉันเช็ดน้ำให้แห้งก่อน คุณระวังอย่าให้แขนเสื้อเปียกนะ”
น้ำกำลังไหลไปที่แขนเสื้อของเลิงเยาเยาแล้ว หวังอานรีบดึงกระดาษทิชชู่เยอะๆไปเช็ดน้ำข้างๆมือของเธอ เลิงเยาเยาเห็นเธอเข้าใกล้จนรู้สึกหงุดหงิด จึงยื่นมือฟาดไปตีเขา
“ไปไกลๆหน่อยได้ไหม? เห็นหน้าคุณก็เบื่อ!”
เลิงเยาเยาเพิ่งทำเล็บมาสวยๆ บนเล็บยังติดเม็ดเพชรประกายวาววับ ทีนี้ไปขูดโดนหน้าของหวังอาน จนทำให้หน้าข้างซ้ายของเขามีรอยแผลเล็กๆ จางยู่ที่อยู่ข้างๆเห็นแล้วตกใจจนรีบลุกขึ้นมา
“หวังอาน หน้าของคุณบาดเจ็บแล้ว” พูดจบ เธอมองหน้าของเลิงเยาเยาอย่างไม่น่าเชื่อสายตา: “คุณเป็นอะไรเหรอ? หวังอานก็แค่ห่วงใยคุณเท่านั้น ส่วนเธอทำให้น้ำหกไม่ว่า ยังจะทำให้เค้าบาดเจ็บอีก”
เลิงเยาเยาเจ็บจนทนไม่ค่อยไหวแล้ว ได้ยินเช่นนั้นแล้ว เธอก็ยังพยายามทนและเงยหน้าขึ้นมามองจางยู่: “เกี่ยวอะไรกับแก? หวังอานเขาเต็มใจทำเองนิ ฉันบอกให้เขาไปไกลๆเขาก็ไม่ไป ติดตามฉันอยู่นั่นแหล่ะ ถ้าเค้าไม่ตามฉันมันจะเกิดเรื่องอย่างนี้เหรอ? ทำไม? ชอบหวังอานเหรอ?”
จางยู่ถูกคำพูดประโยคนี้ของเธอว่าจนหน้าแดงขึ้นมาและกัดฟันไว้: “เลิงเยาเยาคุณเป็นคนไม่มีเหตุผลจริงเลย”
“ฉันไม่มีเหตุผลตรงไหนยังไง ฉันปวดท้องอยากจะพักผ่อนตรงนี้ พวกแกไม่อยากไปห้องประชุม ยังจะมาบอกว่าอยู่เพื่อจะดูแลฉัน ชิ คงคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกแกคิดยังไงเหรอ”
พูดถึงตรงนี้ เลิงเยาเยาทำหน้าตาที่น่าเกลียด เธอความเจ็บปวดตรงท้องของเธอ จากนั้นลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก
แต่ว่าเธอเดินอย่างทุลักทุเล หวังอานเป็นห่วงจึงรีบเดินหน้าเข้าไปอยากจะช่วยพยุงเธอ: “เยาเยา เจ็บจนทนไม่ไหวแล้วใช่ไหม? งั้นผมส่งคุณไปโรงพยาบาลนะครับ?”
“ออกไป อย่างกวนฉัน” เลิงเยาเยาด่ากลับไปหนึ่งคำ ไม่อยากจะสนใจเขาเลยสักนิด
จางยู่ยังยืนอยู่ที่เดิม โมโหจนกำมือไว้แน่นๆและตะโกนดังๆว่า: “หวังอาน ในเมื่อเธอไม่อยากสนใจนาย นายก็อย่าไปยุ่งกับเธอเลย นายเป็นผู้ชายอกสามศอก ทำไมหน้าด้านอย่างนี้?”
คำนี้เหมือนจะกระทบโดนใจของหวังอานสักแล้ว เขาหยุดเดินแล้วก็หันกลับมามองหน้าจางยู่: “คนอย่างผมทำอะไร ไม่ต้องให้คุณมาสอนหรอก อีกอย่าง ผมตามจีบเยาเยา เธอเป็นคนยังไงผมรู้ดีแก่ใจ!”
เปรี้ยงปัง_ _
เลิงเยาเยาที่อยู่ข้างหน้า ในที่สุดก็ทนไม่ไหว แล้วก็ล้มตัวลงไป