บทที่ 395 ไปให้พ้น

บทที่ 395 ไปให้พ้น

“ซีซี? นี่เธอจะทำอะไร?” มีคนถามอย่างไม่เข้าใจ

“ลุงเฉิน พวกเธอได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ยังไม่โมโหใส่พวกเรา เห็นชัด ๆ ว่าไม่ใช่พวกก่อนหน้านี้ พวกเธอเป็นคนดี!”

พอพูดจบ ผู้หญิงที่ชื่อซีซีก็เดินมาตรงหน้าหานมู่จื่อ: “แต่ก่อนที่จะพาพวกคุณไปหาหลินเจิง มือของคุณต้องได้รับการรักษาสักหน่อย ถ้าคุณไม่ถือสาล่ะก็ ฉันช่วยคุณได้”

เสี่ยวเหยียนนิ่งไป แล้วมองฝ่ามือที่น่ากลัวนั้นของหานมู่จื่อ: “รุนแรงแบบนี้ ไปโรงพยาบาลเถอะ”

ไม่อย่างนั้นเธอกลัวว่าบาดแผลจะยิ่งแย่เข้าไปอีก ถึงเวลานั้นคงไม่ดีแน่

ผู้หญิงที่ชื่อซีซีคนนั้นไม่กล้าพูด เพียงแค่มองหานมู่จื่ออย่างจริงใจ หานมู่จื่อคิดสักพัก ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วเอ่ย: “อย่างนั้นรบกวนคุณแล้ว”

พอได้ยิน เสี่ยวเหยียนก็หน้าเปลี่ยนสี: “มู่จื่อ”

หานมู่จื่อกลับก้าวเดินไปหาผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าคนนั้นที่ชื่อซีซี เธอทำได้เพียงเดินตามไปอย่างไม่มีทางเลือก

หลังจากที่พวกเขาจากไป ฝูงชนก็ยืนอยู่ที่เดิม

“หลี่เห่าทำไมนายถึงผลักคนอื่นตามใจชอบแบบนี้? ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก?”

เด็กที่เพิ่งจะผลักหานมู่จื่อคนนั้นชื่อหลี่เห่า พอถูกผู้ใหญ่พูดแบบนี้ เขาก็เม้มปากแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า: “เธอเป็นคนเลว!”

“พี่ซีซีของเธอบอกแล้วนิ พวกเธอไม่ใช่คนเลว! นายเห็นเธอรังแกคุณย่าเธอจริง ๆ ใช่ไหม?”

หลี่เห่าพยักหน้า

ดูเหมือนหญิงชราจะทนไม่ได้ที่เห็นหลานชายตนเองถูกด่า แต่ก็ทนมองผู้หญิงสองคนนั้นถูกคนอื่นเข้าใจผิดไม่ได้ สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วเอ่ย: “พวกเธอไม่ได้รังแกฉัน แต่แค่คุยกับฉัน ดูเหมือนเด็กคนนี้จะเข้าใจผิดแล้ว”

“ถ้าเป็นอย่างที่พูด…พวกเราทุกคนต่างก็เข้าใจพวกเธอผิด? พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมงานของหลินเจิงจริงๆ ?”

“พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานของหลินเจิงแน่นอน ได้ยินเซียวยียีบอกว่า ที่บ้านเขาเกิดเรื่องแล้ว ดังนั้นจึงลองมาดู”

พอได้ยินชื่อของเซียวยียี ซีซีที่กำลังช่วยหานมู่จื่อทำความสะอาดแผลอยู่นั้นก็นิ่งไปสักพัก หลังจากนั้นพยักหน้าแล้วพูด: “ฉันเชื่อพวกคุณ ยียีมาหาพวกเราที่นี่บ่อย ๆ คุ้นเคยกับทุกคนมาก เธอ…ชอบหลินเจิงมาก วิ่งไปบ้านเขาแทบจะทุกวัน”

พอพูดถึงตรงนี้ ซีซีก็มองหานมู่จื่ออย่างอ่อนแรงแวบหนึ่ง แล้วถามเสียงเบา: “คุณไม่เจ็บเหรอ?”

เมื่อได้ยิน หานมู่จื่อก็อึ้งไปสักพัก: “ทำไมเหรอคะ?”

“ตอนฉันช่วยคุณทำแผล คุณไม่ร้องออกมาสักคำเลย?” ซีซีมองมือที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ของเธออย่างสงสัยแวบหนึ่ง: “แต่มือของถูกเศษกระจกปัก ยังมีเศษไม้พวกนี้ อีกสักพักคงต้องใช้เข็มแคะออกมา”

หานมู่จื่อมองฝ่ามือของตนเองแวบหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไร

เสี่ยวเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ กลับพูดอย่ากลัดกลุ้ม: “ทำไมจะไม่เจ็บล่ะ? ฉันมองก็เจ็บจะตายแล้ว ที่เธอไม่ส่งเสียงก็เพราะเป็นคนเก็บความรู้สึกเก่ง!”

หลายปีมานี้ หานมู่จื่อเก็บเรื่องทุกอย่างไว้ในใจ

เธอจำได้เมื่อก่อนมีครั้งหนึ่ง ในตอนที่เธอเพิ่งไปต่างประเทศได้ไม่นาน ในเวลานั้นหานมู่จื่อยังไม่ได้เป็นนักออกแบบ ครั้งแรกที่เข้าไปทำงานประเภทนี้ก็ถูกรังแกแล้ว หลังจากนั้นก็ได้รับบาดเจ็บรุนแรง

แต่สุดท้ายเธอก็ไม่พูดอะไรสักคำจนงานเสร็จ

พอคิดดูตอนนี้ เสี่ยวเหยียนก็ยังคงรู้สึกปวดใจแทบตาย

พอได้ยิน ซีซีก็ไม่พูดอะไร ก้มหน้าแล้วทำแผลให้เธอ

เธอก็รู้เหมือนกัน คนตรงหน้าเก็บความรู้สึกเก่งจริง ๆ ตั้งแต่ทำแผลจนถึงตอนนี้ตัวเธอเองยังรู้สึกทนไม่ได้ แต่กลับไม่เห็นหานมู่จื่อขมวดคิ้วสักนิด เพียงแต่หน้าผากขาวเนียนของเธอมีเหงื่อไหลออกมาเท่านั้น

หลังจากรอพันแผลเสร็จ ซีซีก็พูดเบาๆ : “ช่วงสองสามวันนี้อย่าเพิ่งโดนน้ำนะ ถ้ามีเวลาคุณก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลสักหน่อยเถอะ วันนี้ฉันทำได้แค่ทำแผลอย่างฉุกเฉิน”

หานมู่จื่อมองเธอแล้วยิ้มบางๆ : “ขอบคุณค่ะ”