บทที่ 396 พาเธอไป

บทที่ 396 พาเธอไป

“แย่แล้ว ลุงหลินกำลังโมโหอีกแล้ว”

ซีซีหน้าเปลี่ยนสี

หานมู่จื่อนิ่งไปสักพัก แล้วหันไปมองเสี่ยวเหยียนและพูดออกมาทันที: “รีบไปแอบก่อน”

“อะไร?”

เสี่ยวเหยียนที่ยังไม่ได้สติกลับมา ก็ถูกหานมู่จื่อลากไปแอบที่มุมข้าง ๆ ซีซีที่เห็นเหตุการณ์ก็ได้สติกลับมา แล้วแอบอยู่กับพวกเธอ

เธอมองหานมู่จื่ออย่างชื่นชมแวบหนึ่ง: “คุณเก่งจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าจะเดาความคิดพี่หลินเจิงได้”

“ความคิดอะไรเหรอ?” เสี่ยวเหยียนงุนงงที่ถูกลากมาแอบอยู่ที่มุมหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สติกลับมา

คนที่กำลังผิดหวังและท้อใจอยู่ คงไม่ชอบให้ใครเห็นแน่นอน

ชายหนุ่มที่ชื่อหลินเจิงคนนั้น ปกติมักจะเย็นชาสันโดษ ดูแล้วคนประเภทนี้เป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี

คนที่เป็นแบบนี้ จะยอมให้คนอื่นเห็นท่าทางที่ท้อแท้ผิดหวังได้อย่างไร?

ถ้าเธอกับเสี่ยวเหยียนออกไปคงจะทำให้เขาลำบากใจเท่านั้น

พอคิดถึงตรงนี้ หานมู่จื่อก็เม้มปากแล้วพูดว่า: “ในเมื่อเขาไม่ได้เกิดเรื่องอะไร อย่างนั้นพวกเราก็กลับบริษัทเถอะ”

พอได้ยิน เสี่ยวเหยียนก็พูดไม่ออกไปสักพัก: “จะกลับบริษัทแล้ว? แต่พวกเรายังไม่ได้เจอหน้าเขาเลยนะ”

หานมู่จื่อยิ้มเล็กน้อย: “คืนนี้พวกเรายังต้องทำงานล่วงเวลา ไม่ว่างมาเสียเวลาที่นี่ กลับก่อนเถอะ”

“อย่างนั้นก็ดี ฉันเชื่อฟังเธอทุกอย่าง”

พอได้ยินว่าทั้งสองจะกลับแล้ว ซีซีก็ไม่ได้รั้งเธอ แต่มองหานมู่จื่ออย่างซาบซึ้งแล้วเอ่ยขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะ พวกคุณเป็นคนดีจริง ๆ พวกคุณเดินทางกลับปลอดภัย จำไว้ว่าคุณต้องไปทำแผลที่โรงพยาบาลอีกครั้งนะคะ”

“ได้ค่ะ ฉันจะไป”

ในตอนที่ทั้งสองออกมาจากพื้นที่ยากจนด้วยกัน คาดไม่ถึงว่าจะเจอรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ตรงนั้น

ดูเหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้า คนในรถจึงชะโงกหน้าออกมาดู

“ในที่สุดพวกคุณก็ออกมาแล้ว”

หานมู่จื่อกับเสี่ยวเหยียนมองหน้ากัน

ฉากนี้ ทำไมถึงรู้สึกคุ้นจัง

อ้อใช่ ครั้งก่อนที่เธอกับเสี่ยวเหยียนไปตามหาจ้าวยี่หรูที่สตูดิโอเหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้

คนขับรถเมืองเป่ยนี้ มีคุณภาพดีแบบนี้กันหมดหรือเปล่า?

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ? ผมยังรู้สึกว่าที่นี่อันตรายเกินไป พวกคุณเป็นผู้หญิงสองคนเข้าไปคงไม่ปลอดภัยเกินไป ดังนั้นเลยรออยู่ที่นี่สักพัก คิดว่าถ้าพวกคุณยังไม่ออกมาจะโทรแจ้งตำรวจ”

พอพูดจบ เขาก็ลูบศีรษะตัวเอง แล้วยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย

“แต่พอดูตอนนี้ ดูเหมือนฉันจะยุ่งมากไปแล้วล่ะ ผมคนนี้น่ะ…มีแค่เรื่องนี้ที่ไม่ดี เห็นชัด ๆ ว่าไม่มีเรื่องอะไร แต่ผมก็ยังสงสัยเยอะอีก จากนี้ผมจะเห็นคนตายแล้วไม่ช่วยอีกไม่ได้”

หานมู่จื่อเดินไปข้างหน้า มองเขาอย่างจริงใจแล้วเอ่ยขอบคุณ

“คุณลุงขอบคุณมากนะคะ พวกเราไม่เป็นอะไร แต่รบกวนคุณช่วยส่งพวกเรากลับไปที่เดิมหน่อยได้ไหม?”

“ได้ครับ พวกคุณขึ้นรถสิ”

ทั้งสองนั่งรถของคุณลุงกลับไปที่บริษัท ก่อนจะไปหานมู่จื่อก็ยังขอนามบัตรของคุณลุงไว้ จากนั้นเดินเข้าไปที่บริษัท

“หลังจากพวกเรากลับจากต่างประเทศมาก็เจอคนขับรถคุณภาพแบบนี้โชคดีเกินไปแล้วว่าไหม? เมื่อก่อนมักจะเห็นข่าวฆ่าคนเหล่านี้บนอินเตอร์เน็ตทำฉันตกใจแทบตาย เกิดเป็นความกลัว แต่คิดไม่ถึงเลย…บนโลกนี้จะยังมีคนดีอยู่”

พอได้ยิน หานมู่จื่อก็ยิ้มเล็กน้อย “โชคดีกับโชคร้ายมักจะอยู่คู่กันเสมอ มีที่มืดก็ต้องมีที่สว่าง เรื่องนี้…หลายครั้งที่ขึ้นอยู่กับโชค”

ในตอนที่ทั้งสองเดินเข้าไปก็ดึกแล้ว หานมู่จื่อไปหาของอะไรทานที่โรงอาหารก่อน น่าเสียดายที่มือเธอเจ็บอยู่ เลยมีปัญหาตอนถือตะเกียบ สุดท้ายก็ไม่ได้กินอะไรลงไป