บทที่ 422 ระหว่างพวกเราไม่มีอะไรจะต้องอธิบาย

บทที่ 422 ระหว่างพวกเราไม่มีอะไรจะต้องอธิบาย

หานมู่จื่อกำลังนำสายวัดตัวพันไปรอบๆระหว่างเอวของเขาพอดี และก็ได้ยินถึงการพูดถามประโยคหนึ่งนี้ของเขา จึงได้รีบหยุดชะงักตามลงมาแล้วครู่หนึ่ง

เธอได้หัวเราะอย่างเย็นชาอยู่ในใจ จากนั้นก็ได้ลากดึงสายวัดตัวให้รัดแน่น

โกรธแค้น?

เขามีสิทธิ์อะไรที่คิดว่าตัวเองจะโกรธแค้นเขา? เขาคุ้มค่าที่ไหนกัน?

“คุณเย่โม่เซินพูดล้อเล่นแล้ว คุณคือลูกค้าของฉัน ฉันจำโกรธแค้นคุณได้ยังไงกันล่ะ?” บนการแสดงออกของหานมู่จื่อกลับมีท่าทางเสแสร้งฟังไม่เข้าใจ คิดที่จะพูดประโยคหนึ่งตามใจเพื่อหลอกลวงให้ผ่านไป

แต่ทว่าหัวคิ้วของเย่โม่เซินกลับได้ขมวดคิ้วจนลึกเป็นอย่างมาก

“ใช่เหรอ?”

น้ำเสียงที่จืดชืดของเขา แทบจะฟังอารมณ์ไม่ออก: “ถ้าเช่นนั้นเธอสามารถลงมือเบาหน่อยได้ไหม?”

หานมู่จื่อนี่ถึงได้พบว่า เธอได้นำสายวัดตัวรัดแน่นไปมากแล้ว และได้บีบรัดอยู่ในช่วงระหว่างเอวของเย่โม่เซิน ซึ่งได้บีบรัดจนเอวของเขาเกือบจะเปลี่ยนรูปร่างแล้ว

“……ขอโทษ!”

ทันทีทันใดเธอได้เก็บมือกลับไป และหน้าผากที่ขาวบริสุทธิ์ก็ได้มีเหงื่อบางๆเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งชั้นแล้ว

ม่านตาของหานมู่จื่อได้ห้อยลงมา และได้กัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้ด้วยจิตใจที่อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด ทำไมเธอถึงได้ว้าวุ่นจนกลายเป็นเช่นนี้?

บรรยากาศได้จมดิ่งอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัดแล้ว หานมู่จื่อนำขนาดความยาวขนาดความสั้นจดลงมา หลังจากนั้นก็ได้เก็บสายวัดตัวพร้อมถอยไปข้างหลังก้าวหนึ่ง เธอได้หยิบสมุดและนำการวัดขนาดความยาวขนาดความสั้นเมื่อกี้ก็ล้วนเขียนลงมา จะได้ไม่ลืมในภายหลัง

เย่โม่เซินได้ยืนอยู่ทางด้านหลังของเธอ และมองเงาเล็กๆอันอ่อนช้อยของเธอที่ได้นั่งยองๆลงไปไว้

“หากว่าไม่ใช่ว่าโกรธแค้นฉัน ทำไมเธอถึงทำเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า?”

ปากกาที่หานมู่จื่อเขียนตัวหนังสือได้เอียงไปแล้วครู่หนึ่ง เธอไม่ได้พูดตอบ และคือได้บันทึกข้อมูลอย่างตรงไปตรงมา รอจนเธอบันทึกเสร็จแล้ว ถึงได้นำสมุดเล่มเล็กๆเก็บขึ้นมา หลังจากนั้นก็ได้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับเย่โม่เซิน

“หน้าที่การทำงานของฉันได้ทำเสร็จสิ้นแล้ว คุณเย่โม่เซิน วันนี้ขอบคุณการให้ความร่วมมือของคุณมาก ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการ ดังนั้นฉันก็ไปก่อนแล้ว”

เมื่อพูดจบหานมู่จื่อก็ได้หมุนตัวตรงๆ และได้เตรียมพร้อมที่จะไปจากที่นี่

ในทันทีทันใดบนข้อมือก็ได้แน่น หานมู่จื่อทั้งคนได้ยืนแข็งหยุดชะงักอยู่ตรงที่เดิม

เขากำลังทำอะไร?

“ก็โกรธแค้นฉันเช่นนี้? แม้เพียงวินาทีเดียวก็ไม่อยากอยู่กับฉันนานขึ้น?”

ก็ไม่รู้ว่าทำไมหานมู่จื่อมีความรู้สึกออกมาอย่างคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินถึงร่องรอยของความเจ็บปวดการเยาะเย้ยตัวเองออกมาจากในคำพูดของเขา

เป็นการได้ยินของเธอที่ได้เกิดความผิดพลาดแล้ว?

“คุณเย่โม่เซินพูดล้อเล่นแล้ว วันนี้คือวันหยุดพักผ่อน ฉันยังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการจริงๆ”

เธอได้พยายามต่อสู้ดิ้นรนไปแล้วครู่หนึ่ง ต้องการที่จะนำมือดึงออกมา

แต่ว่าเย่โม่เซินกลับได้บีบข้อมือของเธอแน่นเพิ่มขึ้นไปอีก กำลังมากซะจนไม่ไหว หานมู่จื่อได้รับความเจ็บปวดจนคิ้วที่ละเอียดได้ขมวดขึ้น เธอได้หันหัวกลับมา

“หากว่าไม่ใช่วันหยุด หากว่าไม่ใช่ว่าเธอมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการ เธอจะเต็มใจอยู่เป็นเพื่อนฉันนานขึ้นอีกหน่อย?”

หานมู่จื่อ: “……”

เย่โม่เซิน เขาคิดทำอะไรกันแน่? เห็นได้ชัดว่าเขาพูดแล้วว่าตัวเองได้แต่งงานแล้ว แต่ว่าท่าทางของความโศกเศร้าประเภทนี้ที่เขาได้ทำออกมาในตอนนี้คือเพื่ออะไร?

หรือว่าคือเพื่อดึงดูดหลอกลวงเธอเพราะคิดว่าหลอกลวงได้ง่าย? คิดที่จะเหมือนเมื่อก่อนหลังจากที่ได้รับเธอก็ค่อยทอดทิ้งทำร้ายเธออีกครั้ง?

เมื่อได้คิดถึงความเป็นไปได้นี้ แววตาภายใต้สายตาของหานมู่จื่อก็ได้เปลี่ยนไปจนจืดชืดจืดจางมากแล้ว เธอต้องการนำมือดึงกลับมา แต่ว่าเย่โม่เซินก็ได้จับไว้แน่นมาโดยตลอด เธอจึงทำได้เพียงเปิดปากด้วยความจนปัญญา: “คุณเย่โม่เซิน ฉันยังมีเรื่องอื่นจริงๆ รบกวนคุณปล่อยออก”

“ไม่ปล่อย” เป็นครั้งแรกที่เย่โม่เซินได้เหมือนกับเด็กตัวเล็กๆที่กระเง้ากระงอดออดอ้อนคนหนึ่ง แววตาที่ได้รับความเจ็บปวดของเขาได้มองเธอไว้ “เธอเต็มใจที่จะฟังฉันอธิบายไหม?”

อะไร? หานมู่จื่อชะงักงันไปแล้วครู่หนึ่ง ฟังเขาอธิบาย?

อธิบายอะไร? เรื่องราวของห้าปีก่อน?

สีหน้าของเธอได้ขาวไปแล้วกี่ส่วน เวลาหลังจากนั้นหานมู่จื่อก็ได้หัวเราะพร้อมพูดด้วยความอึดอัดใจ: “คุณเย่โม่เซิน ฉันไม่คิดว่า......คุณมีเรื่องอะไรที่ควรจะอธิบายมาทางฉัน”

ใช่เหรอ? เย่โม่เซินได้ส่งเสียงหัวเราะเสียงต่ำออกมาทีหนึ่ง รอยยิ้มนั้นคือเต็มไปด้วยการหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง “ดูแล้วเธอคือไม่ต้องการที่จะฟังฉันอธิบายแล้ว แต่ทำยังไงฉันก็ไม่อยากปล่อยเธอไป?”

หานมู่จื่อ: “……”

เธอได้ต่อสู้ดิ้นรนไว้ คิ้วที่ละเอียดได้ขมวดมองเย่โม่เซินไว้ด้วยความไม่สบายใจ