บทที่ 423 ความคิดที่น่ากลัว

บทที่ 423 ความคิดที่น่ากลัว

หลังจากนั้นหานมู่จื่อก็ได้รีบเร่งไปถึงโรงเรียน เพื่ออยู่เป็นเพื่อนด้วยกันกับเสี่ยวหมี่โต้วในการเยี่ยมชมโรงเรียนทั้งโรงเรียน หลังจากนั้นไม่นานคนกลุ่มหนึ่งก็ได้ออกไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน รอจนการกินข้าวเที่ยงผ่านไปแล้ว ก็ได้เป็นเวลาบ่ายสองบ่ายสามโมงแล้ว

เสี่ยวหมี่โต้วมีความเคยชินในการนอนเที่ยง ดังนั้นเวลานี้จึงได้โพล้เพล้รู้สึกง่วงแขวนห้อยอยู่บนตัวของหานมู่จื่อ มือหนึ่งได้อุ้มคอของเขาเอาไว้ อีกด้านหนึ่งก็ได้พูดด้วยความมึนหัว: “แม่จ๋า พวกเราต้องกลับบ้านไปนอนไหมล่ะ?”

เมื่อถูกเขาพูดเช่นนี้หานมู่จื่อก็รู้สึกว่ามีความง่วงอยู่หน่อย ด้วยเหตุนี้จึงอดไม่ไหวหาวออกมาแล้ว

“ได้ พวกเรากลับบ้านนอนเที่ยง”

ด้วยเหตุนี้กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ได้นั่งอยู่บนรถที่กำลังจะกลับตามทาง

“เธอคิดว่าโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง? ยังชอบไหม?” อยู่บนทางที่กำลังกลับไป หานมู่จื่อก็ได้พูดถามเบาๆ

เสี่ยวหมี่โต้วได้พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง: “ชอบ”

“ถ้าเช่นนั้นนายเต็มใจที่จะเรียนหนังสือที่นี่ไหม?”

เสี่ยวหมี่โต้วรู้สึกว่าที่จริงเดิมทีตัวเองก็ไม่ต้องไปเรียนหนังสือ แต่คือแม่จ๋าหวังให้เขาไปใช้ชีวิตแบบส่วนรวมร่วมกัน ดังนั้นตอนนี้เขาก็คือต้องการหาที่ที่ห่างจากบริษัทของแม่จ๋าใกล้หน่อย จึงได้พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

“เต็มใจ”

เมื่อได้ยินถึงคำพูดหานมู่จื่อจึงอดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มของความปลื้มอกปลื้มใจออกมา: “เสี่ยวหมี่โต้วเต็มใจก็ดี ดูแล้วโรงเรียนที่แม่จ๋าหาให้นายยังคงไม่เลว”

จางเสี่ยวเหยียนที่อยู่ด้านหนึ่งได้มองท่าทางที่เชื่อฟังของเสี่ยวหมี่โต้วไว้ จากนั้นในใจจึงอดที่จะทอดถอนใจไม่ไหว

เสี่ยวหมี่โต้วเมื่ออยู่ตรงหน้าของหานมู่จื่อช่างเชื่อฟังจริงๆ ตั้งแต่เล็กจนโตแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยเอ่ยคำร้องขออะไรที่เลยเถิดเกินขอบเขต สำหรับมู่จื่อแต่ไหนแต่ไรมาก็คือมีการร้องขอมาก็ตอบสนองให้ แม้ว่าเขาจะเป็นเด็กห้าขวบคนหนึ่ง แต่กลับก็ไม่ใช่เด็กห้าขวบที่ธรรมดา

ความคิดของเขาเมื่อเทียบกับเด็กห้าขวบก็ยังเป็นผู้ใหญ่มากกว่า อีกทั้งหัวก็ยังฉลาดมาก

มีบางครั้งที่จางเสี่ยวเหยียนมักจะคิดว่า จะเป็นเพราะว่าเหตุผลที่ก็ไม่มีพ่อที่รักและเอ็นดูไว้มาตั้งแต่เด็กหรือไม่ ดังนั้นเสี่ยวหมี่โต้วถึงได้กลายเป็นนิสัยแบบนี้

มีหลายครั้งที่หานมู่จื่อก็คิดเช่นนี้ แต่ว่าเวลาส่วนมาก เธอก็ยังคงสนับสนุนประคับประคองทุกสิ่งไว้โดยลำพังแล้ว

จางเสี่ยวเหยียนยังคงรักและสงสารแม่ลูกคู่นี้เป็นพิเศษ เพียงแต่ว่าในเวลาเดียวกันของความรักและสงสารก็ได้มีความปีติยินดีอย่างไม่มีเหตุผล

ปีติยินดีที่มู่จื่อมีพี่ชายคนหนึ่ง ดังนั้นแม้ว่าเสี่ยวหมี่โต้วจะไม่มีพ่อที่รัก แต่เขาก็ได้รับความรักของแม่แล้ว ยังมีความรักของลุง อืม หลังจากนั้นความรักของเธอที่เป็นน้าคนนี้ก็ฝืนใจนับว่าเป็นส่วนหนึ่งเถอะ

เวลาหนึ่ง คนในรถก็มีความคิดที่แต่งต่างกันออกไป

รอจนถึงตอนที่ถึงที่หมาย เสี่ยวหมี่โต้วก็ได้นอนหลับอยู่ในอ้อมอกของเธอ มือเล็กๆที่อ่อนนุ่มได้กอดคอของเธอเอาไว้ และยังได้มีเสียงกรนขึ้นเบาๆแล้ว หานมู่จื่อเห็นถึงเสี่ยวหมี่โต้วที่เป็นเช่นนี้ ในใจก็อ่อนลงจนไม่เป็นรูปร่าง จากนั้นก็ได้เปิดประตูรถออก หลังจากนั้นก็คิดที่จะนำเธออุ้มขึ้นมา

หานชิงกลับยืนอยู่ตรงประตู จากนั้นก็ได้พูดเบาๆ: “เอาเขาให้แก่ฉัน”

ถึงอย่างไรเสียเสี่ยวหมี่โต้วก็คือเด็กผู้ชาย รูปร่างก็มักจะต้องหนักสักหน่อย ดังนั้นถ้าให้หานชิงอุ้มแล้วละก็ ก็จะสบายยิ่งขึ้น

หานมู่จื่อทำได้เพียงพูดเสียงต่ำ: “เขาหลับแล้ว นายเบาหน่อย อย่าปลุกเขาตื่น”

“วางใจ” หานชิงได้นำเสี่ยวหมี่โต้วรับเข้าไปจากในมือของเธอ หลังจากนั้นก็ได้อุ้มเขาไว้จากไป

รอหลังจากที่หานชิงจากไปแล้ว จางเสี่ยวเหยียนถึงได้จังหวะเข้าใกล้ขึ้นมาอย่างลับๆล่อๆ: “วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อได้ฟังคำนี้ หานมู่จื่อก็ได้ชะงักงัน: “อะไรเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็คือเธอไม่ใช่ว่าหยิบโทรศัพท์ของฉันไปหาเย่โม่เซินแล้วเหรอ? เขาไม่ได้ทำอะไรกับเธอใช่ไหม?”

เมื่อพูดจบ จางเสี่ยวเหยียนยังคงได้เดินมาถึงตรงหน้าเธอมองซ้ายมองขวา ที่พิเศษกว่านั้นก็คือตอนที่ได้จ้องริมฝีปากของเธอเอาไว้ แววตานั้นเหมือนกับอยากที่จะมองอะไรออกมาจากที่ตรงนี้ยังไงยังงั้น

“เธอทำอะไรล่ะ?” หานมู่จื่อถูกหล่อนจ้องมองจนเกรงกลัวแปลกๆ จากนั้นคิ้วก็ได้ขมวดขึ้นและอดไม่ได้ที่จะถามไปประโยคหนึ่งแล้ว