บทที่ 427 คนที่เป็นศัตรูกันมักโคจรมาเจอกัน

บทที่ 427 คนที่เป็นศัตรูกันมักโคจรมาเจอกัน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บนใบหน้าของเลิงเยาเยาก็ได้ปลื้มปีติ “เธอยังจำฉันได้?”

เสี่ยวหมี่โต้วพยักหน้า

ในใจของเลิงเยาเยาชื่นชอบจนไม่ไหว จากนั้นก็ได้รีบยื่นมือไปควานหาแล้วหาอีกในกระเป๋าของตัวเอง ครั้งนี้ควานหาเจออมยิ้มแท่งหนึ่งแล้ว หลังจากนั้นก็ได้ส่งมอบให้กับเสี่ยวหมี่โต้วไปตรงๆ

ชั่วพริบตาเดียวเสี่ยวหมี่โต้วก็ได้ลังเลแล้ว หลังจากนั้นก็ได้ยื่นมือทั้งคู่ออกไปรับอมยิ้มแท่งนี้เข้ามา และได้พยักหน้าแสดงการทักทายไปทางเลิงเยาเยา

“ขอบคุณพี่สาวคนสวย”

“เลี้ยงดูดีจริงๆ เธอเกรงใจเกินไปแล้ว” เลิงเยาเยาได้พูดอย่างใกล้ชิด

แท้จริงแล้วก็คือลูกของครอบครัวมหาเทพ การเลี้ยงดูนี้ถึงได้ดี ดูแล้ว......ก่อนหน้านี้เธอก็ได้เข้าใจผิดต่อหานมู่จื่อจริงๆแล้ว

เพียงแต่ว่าเด็กคนนี้......เป็นของเธอกับใคร?

“ทำไมพวกเธอมาที่บริษัทเวลานี้? ไม่ใช่ว่าใกล้จะเลิกงานแล้วเหรอ?”

เมื่อเอ่ยสิ่งนี้ขึ้นมา ใบหน้าของจางเสี่ยวเหยียนก็เต็มไปด้วยความกระวนกระวายกลุ้มใจ: “ฉันไม่อยากที่จะแขวะจริงๆเลย มู่จื่อยังอยู่ในห้องทำงาน ฉันไปโรงเรียนใกล้ๆรับเสี่ยวหมี่โต้วกลับมา และจะขึ้นไปชั้นบนเพื่อรอหล่อน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เลิงเยาเยาก็ได้ถลึงตาโตอย่างอดไว้ไม่อยู่ ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ยังคงออกแบบวาดรูปมาโดยตลอด? ไม่พูดไม่ได้ว่า ระหว่างทางของแชมป์เปี้ยนคือเดินมาอย่างยากลำบากจริงๆ ให้เธอเหมือนกับหานมู่จื่อแบบนี้ที่ทั้งวันจนถึงจุดสิ้นสุดไม่กินไม่ดื่มนำเพียงแค่เอาตัวเองปิดอยู่ในห้องหนึ่งเพื่อวาดรูป เธอคือทำไม่ได้

“ได้เถอะ คนยอดเยี่ยม! ถ้าเช่นนั้นฉันไปก่อนแล้ว เจ้าหนูน้อย พวกเราค่อยพบกันใหม่ครั้งหน้า”

“ลาก่อนพี่สาวคนสวย~”

รอหลังจากที่เลิงเยาเยาจากไป จางเสี่ยวเหยียนก็อดที่จะพูดแขวะไม่ไหว: “ก่อนหน้านี้ยังหยิ่งทะนงเช่นนั้น ทำไมรู้สึกว่าได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างกะทันหันยังไงยังงั้น?”

เพียงแต่ว่าจางเสี่ยวเหยียนยังคงได้มีท่าทีโต้ตอบกลับมาเร็วมาก หลังจากนั้นก็ได้ลากเสี่ยวหมี่โต้วขึ้นไปรอหานมู่จื่อที่ชั้นบน

ตอนที่ถึงชั้นบน ก็ได้พบกับหานมู่จื่อที่กำลังออกมาจากด้านในพอดี

“เสี่ยวหมี่โต้ว” หานมู่จื่อเห็นถึงเสี่ยวหมี่โต้ว จากนั้นก็ได้รีบคุกเข่าลงมากอดเขาไว้: “ตกใจจะตายแล้ว ฉันเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขาไปเรียนหนังสือแล้ว”

“แม่จ๋า รอตอนแม่นึกขึ้นมาได้เสี่ยวหมี่โต้วก็ถูกคนอื่นรับไปแล้ว” เสี่ยวหมี่โต้วได้พูดด้วยน้ำเสียงที่มีความคับแค้นใจอยู่บ้าง

ในใจของหานมู่จื่อได้ละอายใจจนไม่ไหว จากนั้นก็ได้ยื่นมือไปบีบแก้มที่อ่อนนุ่มของเขา: “เป็นแม่ที่ไม่ดี แม่ขอโทษเสี่ยวหมี่โต้ว ครั้งหน้าจะต้องจำได้ไปรับนายด้วยตัวเอง”

เสี่ยวหมี่โต้วได้กางมือที่ได้โอบกอดคอของหานมู่จื่อไว้ออก แม่ลูกทั้งสองเมื่อมองขึ้นมาแล้วก็สนิทสนมใกล้ชิดเป็นพิเศษ: “ถ้าเช่นนั้นแม่จ๋าพูดได้ต้องทำได้นะ”

“พูดคำไหนคำนั้น”

หานมู่จื่อยังคงยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับเสี่ยวหมี่โต้วแล้ว จากนั้นจางเสี่ยวเหยียนก็อดไม่ไหวได้พลิกสายตามองค้อนแล้ว

“เสี่ยวหมี่โต้ว ฉันคิดว่านายเกี่ยวก้อยกับแม่ของนายยังไม่ดีไปกว่ามาหาฉันเกี่ยวก้อยล่ะ ถึงอย่างไรเสียแม่ของนายก็คือคนบ้างานคนหนึ่ง เมื่อได้ทำงานขึ้นมาก็แม้แต่ข้าวก็ไม่ต้องกิน นอนก็ไม่ต้องนอน แล้วยังจะสนใจเธอได้ที่ไหนกันล่ะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในช่วงเวลาสั้นๆสีหน้าของเสี่ยวหมี่โต้วก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว

“แม่จ๋าวันนี้แม่ยังไม่ได้กินข้าว?”

เมื่อถูกถามเช่นนี้หานมู่จื่อถึงได้ตกใจรู้สึกว่าท้องของตัวเองได้หิวร้องขึ้นมาแล้ว เธอได้ลูบท้องไปมามีความเก้อเขินอยู่บ้าง: “ดูเหมือนว่า......เป็นท่าทางของการที่ยังไม่ได้กินข้าว?”

เมื่อจางเสี่ยวเหยียนได้ยินถึงคำพูดนี้ ก็เกือบจะเคาะไปที่หัวของหานมู่จื่อแล้ว: “ก็ได้รอเธอมาทั้งวันแล้ว ฉันไม่สน วันนี้เธอต้องเลี้ยง พวกเราต้องออกไปกินอาหารมื้อใหญ่ที่ด้านนอก!”

ออกไปกินด้านนอกเหรอ? หานมู่จื่อคิดแล้วคิดอีก หลังจากนั้นก็ได้ล้วงหมวกใบหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเพื่อมาใส่อยู่บนหัวของเสี่ยวหมี่โต้ว: “ถ้าเช่นนั้นไปเถอะ วันนี้แม่เลี้ยงพวกเธอกินอาหารมื้อใหญ่”

เมื่อได้ยินถึงของกิน ในตาของเสี่ยวหมี่โต้วก็ได้วางรังสีสะท้อนของความเปล่งปลั่งออกมา จากนั้นก็ได้รีบกอดต้นขาของหานมู่จื่อไว้: “ฉันให้อภัยแม่จ๋าแล้ว”

“นายเนี่ย ก็รู้แต่กิน......ก็ไม่รู้ว่าเหมือนใคร”

เสี่ยวหมี่โต้วได้กะพริบตาไปมา: “แม่จ๋าไม่ใช่คนกินจุ ถ้าเช่นนั้นเสี่ยวหมี่โต้วจะต้องเหมือนกับพ่อจ๋าแน่ๆแล้ว”

ตอนที่ได้พูดประโยคนี้ออกมา รอยยิ้มด้านริมฝีปากของหานมู่จื่อในชั่วพริบตาก็ได้เฉื่อยชาแล้ว ช่วงเวลาหลังจากนั้นเธอก็ได้หัวเราะแล้วหัวเราะอีก: “ได้แล้ว ไม่ว่าเหมือนใคร นายก็คือลูกหัวแก้วหัวแหวนที่เชื่อฟังที่สุดของแม่ พวกเราไปเถอะ”

เพราะว่ารถเป็นเซียวซู่ที่ส่งเข้ามาแทนเธอ ดังนั้นหานมู่จื่อก็ได้ขับรถด้วยตัวเอง จึงให้จางเสี่ยวเหยียนกับเสี่ยวหมี่โต้วไปนั่งอยู่ที่เบาะนั่งหลัง และได้ไปกินข้าวที่ร้านอาหารร้านหนึ่งที่ได้รับการประเมินว่าดีมากบนอินเทอร์เน็ต