บทที่ 440 สนับสนุนหม่ามี๊ได้

บทที่ 440 สนับสนุนหม่ามี๊ได้

นี่เป็นครั้งแรก

เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวหมี่โต้วเอ่ยปากถามถึงพ่อกับหานมู่จื่อ

เขาเป็นเด็กรู้ความตั้งแต่เด็ก อาจเป็นไปได้ว่าเสี่ยวเหยียนอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นเสี่ยวหมี่โต้วจึงไม่เคยถามหานมู่จื่อเกี่ยวกับเรื่องนี้

เช่นเดียวกับเด็กคนอื่นๆ ถ้าหากเห็นครอบครัวคนอื่นสมบูรณ์ของคนอื่นเขาก็อาจถามอย่างไร้เดียงสาว่า: คุณแม่ พ่อของผมอยู่ที่ไหน? ทำไมผมถึงไม่มีพ่อ?

แต่เสี่ยวหมี่โต้วไม่เป็นแบบนั้น แต่ไหนแต่ไรมาเขาเป็นเด็กฉลาดมาก เฉลียวฉลาดระดับหนึ่ง ดังนั้นจึงทำให้หานมู่จื่อรู้สึกปวดใจเป็นพิเศษ

เพียงแค่เขาไม่เคยเอ่ยปากมาก่อน หานมู่จื่อจึงคิดว่าเขาไม่ต้องการ ดังนั้นเธอจึงพยายามมอบความรักทั้งหมดให้กับเสี่ยวหมี่โต้ว

แต่พอมาดูตอนนี้ เขาไม่พูดไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ต้องการ เพียงแค่เข้าใจความรู้สึกเธอเท่านั้นเอง

พอคิดแบบนี้ หานมู่จื่อก็เข้าไปโอบร่างของเสี่ยวหมี่โต้วเข้ามาให้อ้อมแขน

“ขอโทษ หม่ามี๊มองข้ามความรู้สึกของลูก”

เสี่ยวหมี่โต้วถูกหานมู่จื่อกอดไว้ในอ้อมแขน แล้วกระพริบตามองอย่างรอคอย จากนั้นกอดคอของหานมู่จื่อแล้วยิ้มปริ่ม พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน: “ไม่หรอกหม่ามี๊ คุณแค่ช่วยเสี่ยวหมี่โต้วหาคุณพ่อก็พอแล้ว”

พอคิดแบบนี้ เสี่ยวหมี่โต้วก็กลัวหานมู่จื่อจะเข้าใจผิด จึงพูดเพิ่มอีกประโยค: “คนที่พวกเราเจอที่ร้านอาหารก่อนหน้านี้ดูไม่เลวเลยครับ”

พอได้ยิน หานมู่จื่อก็อึ้งไปสักพัก

“ร้านอาหาร?”

เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อยจึงปล่อยเสี่ยวหมี่โต้ว : “ร้านอาหารไหน? เจอเมื่อไหร่?”

เสี่ยวหมี่โต้วตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะรู้ตัวว่าคำพูดของเขามีช่องโหว่เขาจึงรีบแก้ไข: “หม่ามี๊ ก็คนที่เจอในร้านอาหารเมื่อสองวันก่อน คุณลุงไม่ได้บอกว่า มีคนใหญ่คนโตอยู่ชั้นบนเหรอ?"

พอจบ ตาของเสี่ยวหมี่โต้วก็เป็นประกาย: “คนใหญ่คนโต ถึงเวลานั้นก็คงสนับสนุนหม่ามี๊ได้ไม่ใช่เหรอ?”

หานมู่จื่อ: “……”

ที่แท้เสี่ยวหมี่โต้วพูดถึงเขา?

ทันใดนั้น หานมู่จื่อก็คิดอะไรบางอย่าง จึงรู้สึกเย็นหลังเล็กน้อย

มันบังเอิญหรือเปล่า? ทำไมทั้งที่เสี่ยวหมี่โต้วไม่เคยเจอเขา แต่กลับพูดคิดถึงเขา

แถมคนๆ นั้น คาดไม่ถึงว่าจะเป็นเย่โม่เซิน

ทันใดนั้นใบหน้าของเสี่ยวหมี่โต้วที่อยู่ตรงก็ซ้อนทับใบหน้าของเย่โม่เซินที่อยู่ในความคิด หลังจากนั้นก็กลายเป็นคนเดียวกัน

พอเห็นแบบนี้ หานมู่จื่อก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

สองคนนี้ มีความสัมพันธ์อะไรกัน? ปีนั้น คนที่ขึ้นรถกับเธอไม่ใช่เย่หลิ่นหานเหรอ? แต่ทำไม…เสี่ยวหมี่โต้วถึงเหมือนเย่โม่เซินขนาดนี้ แต่กลับไม่เหมือนเย่หลิ่นหาน

มีความเป็นไปได้อีกทาง แต่หานมู่จื่อไม่กล้าคิด

พอคิดแบบนี้ หานมู่จื่อก็หลับตาลง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ : “ที่แท้เสี่ยวหมี่โต้วชอบคนใหญ่คนโต?”

เสี่ยวหมี่โต้วยิ้มแก้มปริ: “หม่ามี๊เห็นด้วยแล้ว?”

หานมู่จื่อรู้สึกสับสนในใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้บอกปัดความหมายของเด็กน้อยโดยตรง เพียงแค่กระซิบ: “หม่ามี๊จำสิ่งที่เสี่ยวหมี่โต้วพูดกับหม่ามี๊ได้ทั้งหมด”

“ขอบคุณหม่ามี๊”

หลังจากที่สองแม่ลูกพูดคุยกันมาตั้งนาน หานมู่จื่อก็เพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ เลยถามเสี่ยวหมี่โต้ว

“ใช่แล้ว หนูรู้ไหมว่าคุณน้าเสี่ยวเหยียนเป็นอะไร? ตอนกลับมาแม่เห็นเธอ...” เดิมทีหานมู่จื่อแค่ลองถามเฉยๆ ใครจะรู้ว่าเสี่ยวหมี่โต้วกลับตอบกะทันหัน: “หม่ามี๊ เสี่ยวหมี่โต้วจะบอกความลับอะไรให้”

“ความลับอะไร?” หานมู่จื่อเอียงหูเข้ามาใกล้ๆ เสี่ยวหมี่โต้วแอบกระซิบเบาๆ ใกล้หูของเธอ: “วันนี้ผมเห็นคุณน้าเสี่ยวเหยียนจูบคุณลุง!”