ตอนที่ 441
บทที่ 441 ขโมยขึ้นบ้าน
October 21, 2026
บทที่ 441 ขโมยขึ้นบ้าน
ที่แปลกเหรอ? คุณครูตะลึงกับคำถามนี้และไม่ว่าเธอพยายามจะสื่ออะไรอีกด้วย
“อะไร…….แปลกๆหนะ? ”
“ก็พฤติกรรมของเขา มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” หานมู่จื่อครุ่นคิดสักพักและพูดออกมาว่า
“เป็นยังไงบ้างกับเพื่อนๆในห้อง เข้ากับคนอื่นได้รึเปล่า”
เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้ว คุณครูก็เข้าใจในสิ่งที่หานมู่จื่อพูด
“ที่คุณพูดมาเป็นเรื่องนี้เองเหรอ ฉันเข้าใจหมดแล้วล่ะ คุณหานวางใจได้เลย ยี่ซูกับเพื่อนในห้องเข้ากันได้ดีเลยและอีกอย่าง ยี่ซูกับเด็กคนอื่นๆก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูมากอีกด้วย เพราะฉะนั้นแล้วเพื่อนๆในห้องก็ชอบเล่นกับเขาอยู่เป็นประจำ แล้วอีกอย่างนะคุณหานฉันยังรู้มาว่ามีเด็กผู้หญิงในห้องคนหนึ่งเธอบอกว่าเมื่อโตขึ้นจะอยากแต่งให้กับยี่ซูด้วยแหละ ”
หานมู่จื่อ：“……”
เธออึ้งอยู่พักหนึ่ง เป็นอย่างนั้นจริงหรอ？
เสี่ยวหมี่โต้ว เข้ากับทุกคนได้ดีในโรงเรียน แล้วทำไมจู่ๆเขาถึงได้ถามถึงเรื่องพ่อได้ล่ะ?
จริงจริงแล้วหานมู่จื่อเป็นห่วงเขาอย่างมาก เพราะเขาเคยถูกเด็กคนอื่นๆล้อว่าเขาเป็นเด็กไม่มีพ่อ
เมื่อตอนที่อยู่ต่างประเทศ แค่ในตอนนั้น ... คนที่ล้อเขาเป็นเพื่อนบ้านก็เท่านั้น
แม้ว่าในตอนนั้นเขาไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบ เมื่อกลับถึงบ้านก็ไม่ได้มาฟ้องหรือมาเล่าให้หานมู่จื่อฟังเลย
เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้และที่ผ่านมาหานมู่จื่อก็เป็นคนได้ยินจากคนอื่นเอง แล้วจึงได้รู้ว่าเด็กบ้านนั้นเป็นเด็กที่ดื้อและซนมากๆ
ดังนั้นเธอจึงรู้สึกเป็นทุกข์มาก
“เป็นอย่างนี้นี่เอง ในเมื่อเขาเข้ากับคนอื่นได้ฉันก็วางใจ”
คุณครูพยักหน้า“วางใจได้เลยคุณหาน ไม่ต้องเป็นกังวลเลยเพราะเด็กอยู่ในการดูแลของทางเรา พวกเราจะดูแลเด็กทุกๆคนอย่างเต็มที่ ”
“ขอบคุณนะคะ” หานมู่จื่อยิ้มและทักทายเธอแล้วจึงเดินออกจากโรงเรียน
เพราะว่าคุยกับคุณครูนานไปหน่อย จึงเลยเวลามาเยอะ
เมื่อหานมู่จื่อมาถึงบริษัทก็สายไปหลายนาทีแล้ว
“วันนี้โทรไปถามหลินซิงหั่วสิว่า เมื่อไหร่เธอจะว่างสักที？”
เสี่ยวเหยียนตะคอกไปหนึ่งที เมื่อเผชิญหน้ากับหานมู่จื่อ หูของเธอก็แดงขึ้น
ในเมื่อหานมู่จื่อเป็นน้องสาวของ หานชิง ดังนั้น ... เมื่อเธอเห็นหานมู่จื่อ เสี่ยวเหยียนมักจะรู้สึกผิดเป็นอยู่ตลอดเวลาเมื่อเห็นเธอ
“ทางของคุณหลินรอให้นายหน้าติดต่อมาทางเราก่อนดีไหมคะ นายหน้าของพวกเขากำลังจ้องมองอยู่นะ ถ้าหากมีเวลาก็รบกวนโทรหาทางเราแล้วก็มาหาได้”
แบบนี้ดีไหม หานมู่จื่อพยักหน้า “เนื่องจากเธอยังไม่มา อย่าลืมจัดระเบียบงานออกแบบของเราได้ดีด้วย และอย่าให้มีฝุ่นล่ะ”
“รู้แล้วค่ะ” เสี่ยวเหยียนพยักหน้า
หลังจากนั้น ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปในลิฟต์หานมู่จื่อ เห็นเลิงเยาเยาเดินมาหาเธอด้วยใบหน้าซีดเซียว
“มู่จื่อในที่สุดนายก็มา！”
“เลิงเยาเยา？”เสี่ยวเหยียนมองเธอด้วยความประหลาดใจ “มันเกิดอะไรขึ้น? ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกับผี มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ”
เลิงเยาเยาเดินไปหาหานมู่จื่อด้วยใบหน้าของเธอที่ซีดและริมฝีปากของเธอไร้ร่องรอยของเลือดแม้แต่น้อย
ริมฝีปากของเธอสั่นอยู่ตลอดเวลา และดูเหมือนว่าต้องการจะพูดอะไรบางอย่างกับหานมู่จื่อ แต่เธอร้องไห้ออกมาก่อนเธอถึงไม่ได้พูดอะไรออกมา
“อ๊า！！！”
การร้องของเขาทำให้หานมู่จื่อและเสี่ยวเหยียนตกใจ
“ตกใจหมดเลย”เสี่ยวเหยียนเอามือกุมหัวใจของเธอและถอยหลังสองก้าวจากนั้นก็หายใจเบา ๆ “เป็นอะไร？มีอะไรก็พูดมา จะร้องไห้ทำไม？”
เลิงเยาเยาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเธอเอื้อมมือไปที่ริมฝีปากของเธอ เธอก็สำลักและเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้
หานมู่จื่อจ้องมองเธออยู่สักพักก็ยังเดาไม่ได้อยู่ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่จู่ๆก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พาพวกเราไปดูเลย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
เลิงเยาเยาพยักหน้าจากนั้นก็เลี้ยวและเข้าไปในลิฟต์
หลังจากประตูลิฟต์ปิดลงมีเพียงเสียงร้องของเลิงเยาเยาที่ดังอยู่ข้างใน
เสี่ยวเหยียนเหลือบมองไปที่หานมู่จื่อจากนั้นมองไปที่เลิงเยาเยาที่กำลังร้องไห้และถามด้วยน้ำเสียงที่ต่ำออกมา “เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่?”