บทที่ 442 จงใจทำ

บทที่ 442 จงใจทำ

“ฉันใส่รองเท้าแล้ว ไม่เป็นไรหรอก”

หานมู่จื่อมีสีหน้าที่เย็นชาแล้วเดินเข้าไปอยู่ข้างๆหุ่น คิดแล้วคิดอีก แล้วจึงพูดกับเสี่ยวเหยียนไปว่า

“ยังไม่ต้องเข้ามาตอนนี้ ช่วยไปหยิบถุงมือเข้ามาให้ฉันก่อน”

ในตอนแรกเสี่ยวเหยียนก็อยากเข้าไปข้างใน แต่เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้แล้วต้องหันหลังกลับไปหยิบถุงมือให้เธอ

มีเพียงเลิงเยาเยาและหานมู่จื่อเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในที่เกิดเหตุ

ในที่สุดเลิงเยาเยา ก็เช็ดน้ำตาออกและมองไปที่หานมู่จื่อ

“อยากหยิบชุดของคุณขึ้นมาหรือเปล่า？ แต่ว่า ... กระโปรงมันขาดไปแล้วแบบนี้ยังจะเก็บขึ้นมาอีกเหรอ

แม้ว่าจะหยิบขึ้นมาก็ใช้การไม่ได้อยู่ดี”

หานมู่จื่อเหลือบมองเธอที่อยู่ข้างๆ

“ใครบอกว่ามันใช้การไม่ได้แล้ว”

เลิงเยาเยาก็อึ้ง “หมายความว่ายังไง？”

“ยังไม่หมดหวัง” หานมู่จื่อมองไปรอบๆอย่างสงบแล้วกระซิบเบาเบาไปว่า “เธอบอกฉันก่อนว่าคุณเห็นที่แบบนี้กลายเป็นอย่างนี้ตั้งตอนไหน”

“ฉัน …” เลิงเยาเยาเม้มริมฝีปากของเธออย่างอึดอัดใจสักพัก “เมื่อวานนี้ฉันดีใจไปหน่อย เลยชวนเพื่อนๆมาดื่มด้วยกัน แล้ว ... นี่เป็นผลงานชิ้นแรกของฉันที่สามารถแสดงในห้องโถงนิทรรศการได้ แม้ว่าจะเป็นห้องจัดแสดงที่ไม่มีใครเข้าชมก็ตาม แต่ก็มีความสุขมากสำหรับฉัน

ดังนั้น ... ฉันเลยกลับไปดูชุดนี้ ในตอนนั้นก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังดีดีอยู่แต่เมื่อฉันกลับเข้ามาดูใหม่ในเช้าวันนี้ก็กลายเป็นสภาพนี้อย่างที่เห็นแบบนี้แหละ

ฉันคิดว่าเสี่ยวเหยียนพูดถูกอาจจะมีคนบุกเข้าไปในบ้าน ขโมยแล้วทำลายข้าวของจนกลายเป็นสภาพแบบนี้ที่เราเห็น”

“ขโมยขึ้นบ้านนั้นเหรอ？” หานมู่จื่อหัวเราะเบาๆ “คิดว่า...คนที่เข้ามาขโมยจะส่งเสียงดังขนาดนี้เลยเหรอ?”

เลิงเยาเยาชะงักคำพูด “มันหมายความว่ายังไง”

“ขโมยต้องเอาของมีค่าไปสิ แล้วทำไมถึงได้มาทำลายข้าวของแบบนี้ ”

เลิงเยาเยากระพริบตา “บางทีอาจเป็นเพราะไม่มีของมีค่าอยู่ในบริษัท เลยโมโหแล้วได้ทำลายข้าวของแทนก็อาจเป็นไปได้ ว่าไหม?”

“ถ้าหากเธอเป็นขโมย แล้วมาขโมยบริษัทนี้ คุณจะทุบกระจกทั้งหมดรวมทั้งสิ่งของในตอนกลางคืนเพื่อดึงดูดผู้อยู่อาศัยข้างๆหรือเปล่าล่ะ?”

“ไม่ ฉันคงไม่ทำเรื่องโง่ๆแบบนี้แน่ การกระทำแบบนี้มันดังมากและสามารถดึงดูดผู้คนได้อย่างง่าย ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เลิงเยาเยาก็หยุดกะทันหันและคิดอะไรบางอย่าง

“เป็นไปได้ไหม ...ที่ว่ามีไม่ได้เข้ามาในบ้านเพื่อขโมยของ แต่ …” เธอจ้องมองหานมู่จื่อด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

หานมู่จื่อไม่ได้แก้ความสับสนของเธอ แต่ในเวลานี้เสี่ยวเหยียนหยิบถุงมือขึ้นมา

หลังจากสวมใส่แล้วหานมู่จื่อก็ก้มลงและตบเศษแก้วเบา ๆ บนชุดจากนั้นจึงหยิบชุดออกจากกองเศษกระจก

เมื่อเสี่ยวเหยียนและเลิงเยาเยาหยิบมันขึ้นมาเมื่อเธอออกมาพร้อมกับชุดของเธอหานมู่จื่อขมวดคิ้ว

ดังนั้นเสี่ยวเหยียนและเลิงเยาเยาเดินถอยไปข้างๆ

แล้วหาพื้นที่ว่างๆเพื่อจะวางเสื้อลง จากนั้นถอดถุงมือ

“มู่จื่อขาของเธอได้รับบาดเจ็บนิ ” เสี่ยวเหยียนสังเกตเห็นคราบเลือดเล็กน้อยที่ข้อเท้าของเธอ

หานมู่จื่อไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจึงไม่ได้สนใจ “ ไม่เป็นไร อาจจะมีเศษแก้วหลงเหลืออยู่ในเสื้อก็เป็นได้

ช่วยกันเอาเศษแก้วออกกันก่อนเถอะ”

เลิงเยาเยานั่งยองๆข้างๆเธอและมองดูอย่างมืดมน

“แต่จะเกิดอะไรขึ้น หลังจากหาเจอก็ไม่รู้? กระโปรงตัวนี้ได้ขาดเสียหายไปแล้ว