บทที่443 ฉันคิดเหมือนนายเลย

บทที่443 ฉันคิดเหมือนนายเลย

ในท้ายที่สุดหานมู่จื่อก็ตัดสินใจถ่ายภาพและส่งให้เธอ

แต่หลังจากถ่ายภาพแล้วกลับส่งรูปเสื้อที่ยังสภาพดีที่ถ่ายไว้ในตอนนั้นส่งไป

หลินซิงหั่ว{ว้าว ชุดสวยมากเลย ขอบคุณมากเลยนะคนสวยนี่แหละสิ่งที่ฉันต้องการ }

ทันทีที่เขาพูดจบ ภาพจากหานมู่จื่ออีกหนึ่งรูปก็ถูกส่งตามไปเหมือนกัน

หลินซิงหั่วหยุดชั่วขณะและดูตกใจเป็นอย่างมาก

{นี่มันอะไรกัน? ทำไมน่าเกลียดขนาดนี้}

หานมู่จื่อ：“……”

{นี่แหละสิ่งที่ฉันกำลังพูดถึง}

หานมู่จื่อ {ขอโทษจริงๆ แต่ฉันขอบอกตรงๆเลยแล้วกัน }

ไม่มีปฏิกิริยาใดๆจากหลินซิงหั่ว หานมู่จื่อจำใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเธอในวันนั้นได้

แต่เดิม ... เธอยังคงชอบหลินซิงหั่วอย่างไรก็ตามคน ๆ นี้เป็นคนตรงไปตรงมาและกระตือรือร้น แต่หลังจากเกิดเรื่องดังกล่าวก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองจะเป็นยังไงต่อไป

เธอพิมพ์แชทตอบอย่างช้าๆ: {จะเห็นด้วยไหมถ้าฉันจะซ่อมชุดนี้}

ก่อนจบการสนทนา หลินซิงหั่วได้โทรหาวิดีโอคอลทาง WeChatมา

หานมู่จื่อตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบมันขึ้นมา

หลังจากนั้นใบหน้าที่สวยงามของหลินซิงหั่วก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ เธอสวมชุดย้อนยุค

เมื่อเธอเห็น หานมู่จื่อ เธอก็แสดงฟันขาวสะอาดเป็นแถวทันที “สวัสดี คนสวย”

หานมู่จื่อ“คุณหลิน”

"ทำไมคุณถึงเรียกฉันว่าคุณหลิน？เรียกฉันว่าซิงหั่วก็ได้ ฉันเป็นแฟนคลับของของคุณเลยนะ ฉันกำลังถ่ายทอดสดอยู่ แต่การถ่ายทำจบลงแล้ว ฉันกำลังล้างเครื่องสำอางอยู่และจะออกไปข้างนอก นั้นฉันจะไปหาน่ะ"

หานมู่จื่อสังเกตเห็นถึงหลินซิงหั่วและพบว่าไม่มีความโกรธบนใบหน้าของเธอเลย และดูเหมือนว่า

การพังของชุดตัวนั้นไม่มีผลกระทบต่อเธอเลย

เธอตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอย่างเงียบ ๆ "ชุดสูทชุดนั้น คุณ ... "

“ เป็นแค่ชุดไม่ใช่เหรอ？คุณไม่ได้เป็นคนออกแบบมันไม่ใช่รึไง พังแล้วให้มันพังไปเถอะ ”

“พังแล้วให้มันพังไปงั้นเหรอ?” หานมู่จื่อไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะพูดแบบนี้ออกมา

และตกตะลึงเป็นเวลานานก่อนที่จะตอบสนองกลับ “แล้วคุณใส่อะไรในงานแถลงข่าวละ?”

“งานแถลงข่าวงั้นเหรอ? อ๋อใช่สิลืมไปเลยว่าต้องไปงานแถลงข่าว คุณเคยออกแบบไว้หลายผลงานไม่ใช่เหรอ งั้นก็ให้ฉันยืมใส่ก่อนไม่ได้รึไง?”

ผลงานก่อนหน้านี้ของเธอ? หานมู่จื่อครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “แต่ว่าผลงานเหล่านั้น …”

หานมู่จื่อหยุดคิดพักหนึ่งและดูเหมือนจะคิดอะไรออกบางอย่าง "ดูเหมือนว่าเคยมีบางอย่างที่ฉันซ่อนไว้อยู่นะ"

เมื่อ หลินซิงหั่วได้ยินแล้วดวงตาของเขาก็จ้องมองไปที่หน้าจอ “จริงเหรอ เอามาให้ฉันเร็ว ฉันต้องใส่ไม่ว่ามันจะเป็นยังไงฉันก็ใส่ได้ทั้งนั้น!”

และแล้วทั้งสองก็ตกลงกันสำเร็จอย่างราบรื่น

หลังจากวางโทรศัพท์แล้วหานมู่จื่อมองไปยังชุดสูทแล้วถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก

เสี่ยวเหยียนก็เดินเข้ามาพอดี

“เป็นยังไงบ้าง”

เสี่ยวเหยียนส่ายหัว “คุณเดาถูกแล้วไม่ใช่การขโมยแต่มีคนจงใจทำมัน”

หานมู่จื่อลดสายตาลงมอง “ไปดูกล้องวงจรก็รู้แล้วว่าเป็นฝีมือใคร?”

“ยังไม่ได้” เสี่ยวเหยียนส่ายหัว “ชั้นหกมีจุดบอดอยู่หลายจุด เพราะงั้น…..” ในตอนนี้เสี่ยวเหยียนลดศีรษะลงเล็กน้อยอย่างตำหนิตัวเอง “เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องตำหนิฉัน งานสำคัญแบบนี้ฉันน่าจะเตรียมตัวให้ดีกว่านี้”

“ไม่เป็นไร แก้ไขแล้ว” หานมู่ซีลุกขึ้นและเดินไปที่ด้านของเซียวเหยียน: "ไปกันเถอะ"

“จะไปไหน”

“หาคนร้าย”

เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วเสี่ยวเหยียนก็รีบหันไปและตามเขาไป

ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน

“แล้วคุณรู้หรือว่าจะหาคนร้ายได้ที่ไหน”

“อีกฝ่ายใช้จุดบอดเพื่อหลีกเลี่ยงสถานที่เหล่านี้ แต่ตราบใดที่เขาปรากฏตัวเขาจะทิ้งร่องรอยไว้ในพื้นที่

ที่ถูกตรวจสอบ เราจำเป็นต้องตรวจสอบพื้นที่ทั้งหมดใน บริษัท”

เมื่อได้ยินเสี่ยวเหยียนก็พยักหน้า “ใช่ แล้วทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงเรื่องนี้กันนะ ฉันอาจจะกังวลเกินไปเองก็ได้”

“ไม่เป็นไร เราก็แค่ลองเสี่ยงโชค”