บทที่ 628 เย่โม่เซินมาแล้ว

บทที่ 628 เย่โม่เซินมาแล้ว

จากนั้นเย่หลิ่นหานจึงยอมถอยเพื่อใกล้ชิดกับหล่อนง่ายขึ้น จนทำให้หานมู่จื่อถึงกับพูดอะไรไม่ออก

เพราะกลัวจะพูดถึงประเด็นเรื่องอ่อนไหว เย่หลิ่นหานจึงหลีกเลี่ยงการพูดคุยถึงเรื่องจีบหล่อน กลับถามถึงเรื่องราวชีวิตการเป็นดีไซน์เนอร์ของหล่อน

ต้องยอมรับว่า เย่หลิ่นหานเป็นผู้ชายที่พูดเก่งมาก และยังมีความเข้าใจทางด้านอารมณ์สูง รู้ว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูด

ถ้าอยู่กับคนแบบนี้คงจะทำให้รู้สึกสบายใจมาก เพราะเขาจะคอยคิดแทนเธอได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะคบเป็นแฟนหรือแต่งงานอยู่ด้วยกัน

เพียงแต่น่าเสียดายที่หานมู่จื่อไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นกับเขา ดังนั้นแม้ว่าจะสามารถใช้ชีวิตได้สุขสบายมากเพียงไหน แต่ชีวิตก็คงไร้รสชาติและสีสัน

หล่อนอยากบอกเย่หลิ่นหานมาก ไม่อยากให้เขาต้องเสียแรงเปล่า ตัวเองกับเขาไม่มีทางเป็นไปได้ แต่เมื่อเห็นท่าทางของเขาในวันนี้ กลับรู้สึกว่าหากตัวเองจะบอกเขาไปตรงๆ เขาคงไม่มีทางยอมแพ้แน่นอน

เมื่อคิดถึงตอนนี้ หานมู่จื่อก้มหน้าลง แอบถอนหายใจ

เมื่อตอนนั้น หล่อนมีอะไรดึงดูดเขามากขนาดนั้นเหรอ จึงทำให้เขาหลงใหลตัวเองได้นานขนาดนี้?

*

หลังจากที่หานมู่จื่อกับเย่หลิ่นหานออกไปไม่นาน รถสีดำคันหนึ่งก็ขับมาจอดอยู่ด้านล่างของบริษัท

เซียวซู่เหลือบมองเย่โม่เซินผ่านกระจกหลัง

“คุณชายเย่ คุณจะไม่กลับไปพักจริงเหรอ?”

เย่โม่เซินเงยหน้าขึ้น กวาดสายตาอันโหดเหี้ยมมองไปรอบๆด้วยความน่ากลัว แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้แต่กลับปกปิดเสน่ห์อันหล่อเท่ห์ของเขาไว้ไม่ได้เลย

“พูดอะไรไร้สาระ?” เย่โม่เซินพูดตำหนิด้วยน้ำเสียงเย็นชา คิดในใจว่า ไม่เจอสาวคนรักมานานแล้ว เขาจึงตัดสินใจอย่างกะทันหัน เพื่อที่จะเซอร์ไพรส์หล่อน

พรากจากหล่อนไปนานหลายวัน ถ้าเจอเขา...หล่อนจะมีปฏิกิริยาเช่นไร?

เซียวซู่ต้องยอมจำนนหุบปากไป กลางดึกขนาดนี้เซียวซู่ต้องจองตั๋วเครื่องบินขากลับก่อนกำหนดให้เขาอย่างกะทันหัน เมื่อมาถึง ก็ตรงไปหาหญิงสาวที่บริษัททันที

หญิงสาวคนนั้น มีเสน่ห์ดึงดูดมากขนาดนี้เชียวเหรอ?

ครุ่นคิดไปมา ทันใดนั้นเซียวซู่นึกถึงหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมา เขามองเหม่อลอยออกไปด้านนอก ไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนั้นยังโกรธเขาอยู่รึเปล่า

เย่โม่เซินเดินเข้าไปในลิฟต์ บังเอิญเจอกับเยาเยาที่จะออกไปซื้อของด้านนอกพอดี

เมื่อเยาเยาจำได้ว่าหานมู่จื่อออกไปข้างนอกกับเย่หลิ่นหาน หล่อนรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที เพราะในสายตาของหล่อนรู้สึกว่าหานมู่จื่อกับเย่โม่เซินเหมาะสมกัน เมื่อก่อนหล่อนเองก็เคยเห็นเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมด

แต่จู่ๆประธานหานแห่งบริษัทแอลทีก็โผล่มา สายตาที่เขามองหานมู่จื่อเต็มไปด้วยความรักอย่างชัดเจน ไม่แม้แต่จะปิดบังไว้ได้

แต่ตอนนี้เย่โม่เซินกลับมาที่บริษัท คงมาหาหานมู่จื่อ

เมื่อเห็นว่าเย่โม่เซินกำลังเตรียมขึ้นลิฟต์ไปด้านบน เยาเยาอดไม่ได้ที่จะเรียกเขา : “คะ...คุณชายเย่!”

เย่โม่เซินหันมามองด้วยสายตาอันเยือกเย็น รู้ว่าหล่อนเป็นพนักงานของบริษัทนี้ จึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “มีธุระ?”

“ค่ะ!” เยาเยาพยักหน้าลง ตื่นเต้นจนกัดฟันกรามของตัวเองแน่น “คุณชายเย่มาหามู่จื่อรึเปล่าคะ? หล่อน...หล่อนไม่อยู่ที่บริษัทนะคะ”

ไม่อยู่ที่บริษัท?

เย่โม่เซินเลิกคิ้วขึ้น เมื่อได้ยินข่าวคราวที่เกี่ยวกับหานมู่จื่อ สายตาของเขาหยุดนิ่งไปที่เยาเยาด้วยความตั้งใจทันที

เพียงแต่สายตาอันแสนเยือกเย็นนั้น ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย เยาเยาตัวสั่นเล็กน้อย

“บอกผมได้ไหม ว่าหล่อนไปไหน?”

เยาเยาส่ายหน้า : “อันที่จริง...ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่หล่อนออกไปคุยเรื่องงานแน่นอนค่ะ”

คุยงานเหรอ?

น่าเสียดายจริงๆ เย่โม่เซินเม้มปาก ครุ่นคิดอยู่สักพัก ไม่พูดอะไรต่อ

“หรือว่า...คุณชายเย่ไปรอหล่อนที่ห้องทำงานก่อนไหมคะ? ฉันคิดว่าหล่อนน่าจะใกล้กลับมาแล้ว”