ตอนที่ 629
บทที่ 629 รู้รึเปล่าว่าเธอเหมือนอะไร
October 21, 2026
บทที่ 629 รู้รึเปล่าว่าเธอเหมือนอะไร
คิดไม่ถึงว่าเย่หลิ่นหานจะดับไฟลง และเดินตามหล่อนไป
หานมู่จื่อรู้สึกประหลาดใจ “ประธานหาน?”
“ไปส่งคุณข้างบนดีกว่า” เย่หลิ่นหานยิ้ม “เห็นคุณไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ถ้าให้คุณขึ้นไปคนเดียว ผมไม่สบายใจ”
หานมู่จื่อ : “…”
หล่อนยกมือขึ้นมาหยิกแก้มตัวเอง สภาพหล่อนในตอนนี้แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
เย่หลิ่นหานเห็นท่าทางของหล่อนกลับทำให้เขารู้สึกว่าหล่อนน่ารักผิดปกติ เป็นถึงแม่คนแล้ว แต่การกระทำบางอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจก็ดูใสซื่อดี
เย่หลิ่นหานอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกมา แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็หยุดความคิดนั้นไป
“ไปกันเถอะ ผมไปส่งคุณ”
เขาเพิ่งเดินออกไป ก็มีใครบางคนรีบวิ่งตรงเข้ามา
เขาคือเยาเยา หล่อนรีบเดินตรงเข้ามาทางด้านข้างของหานมู่จื่อ : “มู่จื่อ ในที่สุดเธอก็กลับมา ฉันมีธุระจะคุยกับเธอ”
“ธุระอะไรเหรอ?”
เยาเยาเหลือบมองเย่หลิ่นหาน หานมู่จื่อเข้าใจขึ้นมาทันที จากนั้นหันไปพูดกับเขา : “วันนี้ขอบคุณการต้อนรับอย่างดีจากประธานหานนะคะ หากมีโอกาสฉันของเลี้ยงคืนนะคะ”
ด้านข้างหล่อนมีเยาเยาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน คงไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่เย่หลิ่นหานจะไปส่งหล่อนด้านบน จึงทำได้เพียงยิ้ม และพูดขึ้น “โอเคครับ ผมจำคำพูดของคุณไว้แล้วนะ ต้องมีสักวันแน่นอน เย็นนี้ผมมารับคุณ? และจะได้ไปรับเสี่ยวหมี่โต้วด้วย?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหานมู่จื่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย : “ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ฉัน...”
“ตามนี้แล้วกันนะครับ เลิกงานแล้วผมมารับคุณ”
จากนั้นเย่หลิ่นหานไม่เปิดโอกาสให้หล่อนได้ปฏิเสธ พูดจบก็เดินออกไปทันที
หลังจากที่เขากลับไป หานมู่จื่อมองเขาขึ้นรถไปด้วยความปวดหัว จากนั้นเพิ่งนึกถึงเยาเยาขึ้นมาได้ จึงหันไปมอง : “เธอมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ?”
เยาเยาส่ายหน้า : “ฉันไม่ได้มาหาเธอ แต่คุณชายเย่มาหาเธอต่างหาก”
“อะไรนะ?”
คุณชายเย่? หล่อนหมายถึงเย่โม่เซิน?
เยาเยากระแอมขึ้น มองดูเย่หลิ่นหานที่ขับรถออกไป ถามด้วยความมึนงง : “มู่จื่อ เธอกับ...เป็นอะไรกันเหรอ? เขาจีบเธออยู่เหรอ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หานมู่จื่อขมวดคิ้วขึ้น ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เยาเยาก็พูดขึ้นต่อ : “เห้อ ตอนนี้ไม่พูดเรื่องนี้กับเธอก่อนดีกว่า เรื่องนี้ก็สำคัญ เธอรีบขึ้นไปหาเขาที่ห้องทำงานก่อนเถอะ คุณชายเย่รออยู่ที่ห้องทำงานของเธอ”
เยาเยาพูดพลาง ผลักหล่อนเข้าไปในลิฟต์
“เดี๋ยวก่อน ที่เธอพูดว่าคุณชายเย่ก็คือเขาใช่ไหม?”
เขาไปทำงานต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆถึงกลับมาแล้วล่ะ? อีกอย่างยังมาที่บริษัทหล่อนด้วย?
คนที่ไม่พูดคุยอะไรกันสักคำมาหลายวัน มาถึงที่นี่ทำอะไรกัน?
“ยังมีคุณชายเย่ไหนอีกล่ะ?” เยาเยาย้อนถาม จากนั้นหันไปมองหานมู่จื่อพูดขึ้น : “เขารอเธอมานานมากแล้ว ประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้วล่ะ”
หนึ่งชั่วโมงเหรอ?
หรือเขาจะมาตั้งแต่ตอนที่หล่อนเพิ่งออกไปเย่หลิ่นหาน?
“ฉันไปก่อนนะ!”
หลังจากที่ประตูลิฟต์ถูกเปิดออก เยาเยาก็กลับไปทำงานที่ชั้นของตัวเอง ประตูลิฟต์ถูกปิดลงอีกครั้งจากนั้นขึ้นไปด้านบนต่อ
นั่นเป็นห้องทำงานของตัวเองแท้ๆ แต่ตอนนี้หานมู่จื่อกลับรู้สึกหายใจหอบด้วยความตื่นเต้น หล่อนที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูแต่ไม่ผลักประตูเข้าไป กลับยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น
ไม่รู้ว่ายืนอยู่นานเท่าไหร่ จนสุดท้ายหานมู่จื่อถอนหายใจออกมา จากนั้นยื่นมือผลักประตูเข้าไป
เดิมที่คิดว่าจะเห็นเย่โม่เซินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของหล่อน สายตากวาดมองไปทั่วห้อง กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อเปิดประตูออกมา ภายในห้องกลับว่างเปล่า
หานมู่จื่อตกตะลึง จากนั้นเดินเข้าไป