บทที่ 65 ถูกต้องตามกฎหมาย

บทที่ 65 ถูกต้องตามกฎหมาย

มื้ออาหารมื้อนี้แต่ละคนทานกันอย่างประหลาดใจ สุดท้ายตอนที่หานเส่โยวกำลังจะกลับ เสิ่นเฉียวก็ไปส่งเธอ แต่เธอก็สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเธอเหมือนจะไม่ค่อยโอเค จึงถามไปว่า：“เป็นอะไรรึเปล่า？”

ได้ยินแบบนั้น หานเส่โยวก้มหน้าก้มตาคิดอะไรบางอย่างอยู่ จึงไม่ได้ยินเสียงที่เธอเรียก

เสิ่นเฉียวหยุดเดิน“เส่โยว？”

หานเส่โยวถึงได้หันหน้ามา แล้วมองหน้าสายตาที่เป็นห่วงเป็นใยของเสิ่นเฉียวก่อนจะหัวเราะแก้เขินออกมา：“ขอโทษนะเฉียวเฉียว เมื่อกี้ฉันมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย เลยไม่ได้ยินที่เธอเรียก เธอคุยอะไรกับฉันรึเปล่า？”

“เธอเป็นอะไร？”เสิ่นเฉียวถามด้วยความเป็นห่วง

หานเส่โยวมองไปทางเธอแล้วยิ้มให้：“ฉันไม่ได้เป็นอะไรนะ อ้อจริงสิ เธอสนิทกับเย่โม่เซินมั้ย？”

เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าคำถามนี้มันค่อนข้างแปลก เธอขมวดคิ้วขึ้นมา แล้วมองไปที่เส่โยวก่อนที่จะรีบอธิบายว่า：“ฉันแค่ถามเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรจริงๆ”

เสิ่นเฉียวไม่พูดไม่จา แล้วมองไปทางเธอเงียบๆ

สายตาที่เรียบเฉยนั้นทำให้หานเส่โยวตื่นตระหนก：“เอ่อ……เฉียวเฉียว ฉันไม่ได้คิดอะไรจริงๆนะ ก็แค่เป็นห่วงเธอเท่านั้นเอง ถ้าไม่เป็นอะไร ฉันกลับก่อนนะ”

“โอเค ขับรถดีๆล่ะ”

หลังจากเดินไปส่งหานเส่โยวแล้ว เสิ่นเฉียวเดินกลับห้องไปด้วยความรู้สึกที่วุ่นวายใจ ตอนที่มือจับไปที่ลูกบิดประตูก็คิดถึงท่าทางของหานเส่โยวเมื่อครู่ เธอถอนหายใจอยู่ข้างใน ดูเหมือนเส่โยวจะ……เป็นห่วงเธอจากใจจริงๆ

การมีเพื่อนแบบนี้ นับว่าเป็นโชคดีของในชีวิตเธอเลยจริงๆ

คิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดประตูเข้าไป

หลังจากเข้าห้องมา เสิ่นเฉียวบังเอิญสบตาเข้ากับดวงตาที่เย็นชาและนิ่งลึกของเย่โม่เซิน ด้วยเหตุนี้เสิ่นเฉียวที่กำลังจะปิดประตูก็หยุดการกระทำลง ก่อนจะปิดประตูใหม่อีกครั้ง เพราะปฏิกิริยาจากบนโต๊ะอาหารยังคงอยู่

เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเย่โม่เซินมีการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เห็นว่าในห้องมีเขาเพียงคนเดียว เธอก็กัดริมฝีปากแล้วเดินเข้าไปหาเขา หยุดที่ข้างหลังเขาแล้วเข็นวีลแชร์ให้

“เซียว เซียวซู่？”

เย่โม่เซินนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างไม่สนใจอะไร แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แหลมคม

“เสิ่นเฉียว เธอคิดอยากได้อะไรกันแน่？”

ได้ยินดังนั้น การกระทำของเสิ่นเฉียวก็หยุดนิ่งไป แล้วมองไปที่ท้ายทอยของเย่โม่เซินอย่างไม่เข้าใจถึงเหตุและผล

หมายความว่าอะไรกัน？

“พาเพื่อนของตัวเองมาที่บ้านตระกูลเย่โดยพลการแบบนั้น”

เสิ่นเฉียวถึงได้เข้าใจความหมายของเขา ริมฝีปากของเธออ้าออก และอธิบายให้เขาฟังว่า：“ฉันแค่พาเธอมาเป็นแขกเท่านั้นค่ะ ถ้าคุณไม่ชอบ ครั้งหน้า……”

“ครั้งหน้า？”ทันใดนั้นเย่โม่เซินก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา：“เธอเห็นว่าใครอยากจะมาที่บ้านตระกูลเย่ก็มาได้งั้นเหรอ？”

เสิ่นเฉียวกัดริมฝีปาก：“ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ แต่เป็นเพราะวันนี้……”

คำพูดพูดไปไม่ทันขาดคำ เย่โม่เซินที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับมาตลอดอยู่ๆกลับยกมือขึ้นมาแล้วจับไปที่ข้อมืออันเล็กบางนั้นของเธอ เสิ่นเฉียวทำตาโต และถูกเย่โม่เซินดึงเข้าไปหาโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะลงไปนั่งบนตักของเขา

รูปร่างของเย่โม่เซินสูงยาว แต่เสิ่นเฉียวนั้นผอมบาง หลังจากนั่งลงบนตักของเขา ก็รู้สึกว่ามือใหญ่ๆของเขาโอบมารอบเธอเย่โม่เซิน กอดเธอเอาไว้แน่นในอ้อมแขนนั้น

นัยน์ตาของเสิ่นเฉียวสั่นเทา

คางถูกจับไว้ ลมหายใจของเขาเข้ามาใกล้อย่างทันทีทันใด แล้วล้อมรอบไปทั่วทั้งตัวของเธอ

เสิ่นเฉียวจ้องมองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเย่โม่เซินที่อยู่ตรงหน้าค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่เขาไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ริมฝีปากของเย่โม่เซินก็ประกบลงมาบนปากของเธอ

เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าหัวของเธอขาวโพลน ร่างกายสั่นเทาอย่างเล็กน้อยขึ้นมา

นี่เขา……จูบเธออีกแล้ว

นี่นับว่า เป็นจูบเหรอ？

ริมฝีปากของเขาเย็นเฉียบ และค่อนข้างแห้ง ประกบกับริมฝีปากอันบางของเธอ ดวงตาของเสิ่นเฉียวโตขึ้นมาในทันที