บทที่ 66 เธอกำลังหึงอยู่ใช่มั้ย

บทที่ 66 เธอกำลังหึงอยู่ใช่มั้ย

“กลัวซะแล้ว？”สายตาของเธอที่มีความกลัวก่อขึ้นมา เย่โม่เซินหัวเราะเสียงต่ำๆออกมา“ใจเสาะขนาดนี้ ยังกล้าแต่งงานมาอยู่บ้านตระกูลเย่แทนน้องสาวอีก？”

รอยยิ้มที่ชั่วร้ายของเขา ถึงแม้ภายในดวงตาจะเย็นชา และอุณหภูมิร่างกายที่ไม่อาจสัมผัสได้เหมือนกับคนทั่วไป

เสิ่นเฉียวกลืนน้ำลาย และรู้สึกว่าริมฝีปากของเธอยังมีลมหายใจของเขาติดอยู่ เธอค่อยๆยืดตัวตรง แล้วจ้องไปทางเขา：“ฉันไม่กลัว”

เย่โม่เซิน：“ไม่กลัว？”

“ฉันไม่กลัว！”เสิ่นเฉียวตอบอย่างแข็งขัน：“เส่โยวไม่มีทางคิดร้ายกับคุณแน่นอน การที่ฉันพาเธอมาก็เพื่อมาเป็นแขกเท่านั้น ฉันไม่อนุญาตให้คุณคิดกับเธอในแง่ร้ายแบบนั้น”

ประโยคสุดท้ายนั้นเหมือนกับไปกระตุ้นจิตวิญญาณของเย่โม่เซิน รูม่านตาของเขาหยุดนิ่งไป：“ไม่อนุญาต？”

“ใช่！ฉันไม่อนุญาต！”

“เสิ่นเฉียว เธอหึงเหรอ？”อยู๋ๆเย่โม่เซินก็ทำเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นสะเทือนใจคน เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าหูของเธอแทบจะท้อง ชายตรงหน้าเธอไม่เพียงแต่โตมาหล่อ ทักษะการจูบก็ยอดเยี่ยม น้ำเสียงก็น่ากิน……

เดี๋ยวนะ นี่เขากำลังพล่ามอะไรอยู่？？？

“เขาหึงคุณกันแน่？ ฉันแค่ไม่อยากให้คุณได้มีโอกาสทำร้ายเส่โยวก็เท่านั้น！”

ได้ยินแบบนั้น ดวงตาของเย่โม่เซินก็เย็นชาไปสักพัก และทันใดนั้นเขาก็ผลักเธอออก เสิ่นเฉียวไม่ทันได้ตั้งตัว จนสะดุดเกือบจะล้มลงไปกับพื้น เธอเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองไปที่เย่โม่เซินด้วยความโมโห

“เธอเชื่อเพื่อนตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ？ ไม่รู้ว่าฉันควรจะเสียใจกับความโง่เขลาของเธอดีมั้ย”

เสิ่นเฉียวขมวดคิ้ว และอยากจะถกเถียงกับเขาต่อ แต่เขากลับหันหลังแล้วเข็นวีลแชร์เดินออกจากห้องไป

เสิ่นเฉียวโกรธมาก ทว่าก็ไม่ควรตามไปพูดอะไรอีก แต่ภายในใจของเธอนั้นเลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวหานเส่โยว ทั้งสองรู้จักกันมานานขนาดนี้ ย่อมมีความรู้สึกที่ดีอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น หานเส่โยวจะไปชอบเย่โม่เซินได้ยังไง？เพราะเขาตั้งใจทำให้เธอหวั่นไหว！

เสิ่นเฉียวหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนอย่างหัวเสีย จัดการตัวเองเสร็จก็เริ่มง่วงนอน เธอจึงขึ้นเตียงเตรียมตัวเข้านอน

หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่เสิ่นเฉียวสะลืมสะลือขึ้นมาเหมือนได้ยินเสียงคนเดินภายในห้อง เธอรู้สึกรำคาญ ใครมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้？

เสิ่นเฉียวค่อยๆลืมตาขึ้น รูปร่างที่สูงยาวก็ปรากฏตรงหน้า เป็นรูปร่างที่คุ้นตา……เพียงแต่ เห็นแค่หลังเท่านั้น

หนังตาหนักจนรับไม่ไหว เสิ่นเฉียวเอามือมาปิดหูตัวเองโดยอัตโนมัติ จากนั้นก็หลับตาลง แล้วก็เข้าสู่ความฝันอย่างรวดเร็ว

*

วันต่อมา ในขณะที่เสิ่นเฉียวกำลังเคลิ้มฝันอยู่นั้น สาวใช้ก็เดินมาเคาะประตู แล้วบอกเธอว่าคุณหานมาหา

เสิ่นเฉียวมุดตัวออกมาจากผ้าห่ม หลังได้ยินประโยคดังกล่าวก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ อีกทั้งยังถามกลับไปอย่างงงๆว่า：“ใครคือคุณหาน？”

สาวใช้ยืนตากะพริบตาปริบๆ แล้วตอบกลับไปว่า：“คุณนายน้อยสอง เพื่อนที่คุณพามาเมื่อวานค่ะ พวกเราได้ยินว่าเธอแซ่หาน”

ได้ยินดังนั้น เสิ่นเฉียวก็ได้สติ ที่แท้ก็เป็นเส่โยว

“โอเคเข้าใจแล้ว”

พูดจบ เสิ่นเฉียวก็หันหลังเดินกลับมา แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเพราะรู้สึกไม่ชอบมาพากล

ยังเช้าขนาดนี้ เส่โยวจะมาทำไมกัน？

แต่เธอก็มีปฏิกิริยาตอบกลับรวดเร็ว จึงหันไปบอกว่า：“เธอบอกให้เส่โยวรอฉันซักครู่ ฉันจะรีบลงไป”

“ได้ค่ะ คุณนายน้อยสอง”

หลังจากสาวใช้ไปกันหมดแล้ว เสิ่นเฉียวก็รีบกลับไปที่หน้าเตียงของเธอ แล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาชุดที่เจียดเงินตัวเองไปซื้อหยิบออกมา แต่ตอนที่กำลังเตรียมตัวจะเข้าไปห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุดนั้น ก็เพิ่งสังเกตว่าเย่โม่เซินกำลังใช้ห้องน้ำอยู่

เสิ่นเฉียวค่อนข้างอึดอัด เธอไม่สามารถบอกให้เขาออกมาได้ และก็ไม่กล้าเปลี่ยนชุดข้างนอกห้อง สุดท้ายก็ทำได้แต่ยืนรอเปื่อยๆอยู่ตรงนั้นต่อไป

เย่โม่เซินเหลือบมองเธอ ก่อนจะอาบน้ำต่อไป

เสิ่นเฉียวสูดลมหายใจเข้าปอด และรออย่างใจจดใจจ่อ