บทที่ 662 จะไม่ไม่ยอมรับนาย

บทที่ 662 จะไม่ไม่ยอมรับนาย

เย่โม่เซินไม่พูดอะไรสักคำ ลูกตาดำที่ลึกเหมือนกับความมืดได้จ้องเธอไว้อย่างหนักแน่น

ภายในสายตาแบบนี้ หานมู่จื่อได้รู้สึกว่าใจของตัวเองราวกับได้หนักลงช้าๆ เธอไม่อยากจะพูด เป็นเขาบังคับให้เธอพูด

เธอพูดแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาพูดว่าไม่โกรธ แต่ว่าแววตานี้ในตอนนี้......

เมื่อมองขึ้นมาแล้วเห็นได้ชัดว่าก็เหมือนกับคือเดิมทีก็ไม่เชื่อเธอยังไงยังงั้น

ในใจของหานมู่จื่อได้โกรธ และได้ถลึงตาใส่เขาไว้ด้วยความไม่พอใจ และได้ผลักเขาออกหมุนตัวก็ต้องการเดินไป

ใครจะรู้เดินไปไม่ถึงสองก้าว ข้อมือก็ได้ถูกคนอย่างเย่โม่เซินเกี่ยวเอาไว้แล้ว ไฟโกรธของเธอมาแล้ว: “นายปล่อยฉัน!”

ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขาได้รังแกเข้ามาตรงๆแล้ว และได้นำเธอมากดไว้อยู่ตรงด้านประตู

“ทำไม? ฉันรอเธออยู่ที่นี่ครึ่งค่อนวันแล้ว เธอวิ่งไปพบกับผู้ชายคนอื่น ยังไม่อนุญาตให้ฉันหึงเคืองใจอีก?

หานมู่จื่อได้ตอบกลับเสียงดัง: “เห็นได้ชัดว่านายเพิ่งจะรับปากฉันว่าจะไม่โกรธ”

“ดังนั้นฉันตวาดใส่เธอแล้วเหรอ? ฉันแสดงอาการโกรธใส่เธอแล้วเหรอ?” เย่โม่เซินได้ตอบเธอกลับมาแล้วหนึ่งประโยค

หานมู่จื่อ：“……”

เธอได้งุนงงอยู่ตรงที่เดิมในชั่วพริบตาแล้ว จากนั้นก็ได้มองท่าทางเยือกเย็นของเย่โม่เซินในเวลานี้ จากนั้นในใจก็รู้สึกน้อยใจเป็นพิเศษ ความละอายใจก่อนหน้านี้ที่ได้ลอยขึ้นมาในตอนนี้ก็ได้สูญหายเข้ากลีบเมฆไป ที่ยังเหลืออยู่......มีแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความน้อยใจ

เธอได้กัดริมฝีปากล่างเอาไว้ และเบ้าตาก็ได้ค่อยๆแดงลอยขึ้นแล้ว

ครู่ใหญ่ๆม่านตาของเธอก็ได้ห้อยลง และพูดอย่างยอมรับชะตากรรม

“ใช่ นายไม่ได้แสดงความโกรธใส่ฉัน และก็ไม่ได้ตวาดใส่ฉัน เป็นตัวฉันเองที่เจตนาเสแสร้งได้แล้วใช่ไหม? คำพูดก็ได้พูดจบแล้ว ฉันสามารถเข้าห้องได้แล้วใช่ไหม?”

เย่โม่เซิน：“……”

มองคนที่ม่านตาห้อยลงตรงหน้าคนนี้ไว้ ผู้หญิงที่ผิดพลาดไม่ได้เอาคำว่าน้อยใจสองคำนี้ติดอยู่ตรงหัว และรู้สึกแต่เพียงจนปัญญาเป็นอย่างมากอยู่ในใจ

เห็นได้ชัดว่าคนที่ถูกโยนทิ้งเป็นเขา เขาก็เหมือนกับคนโง่ที่รอเธออยู่ตรงประตูครึ่งค่อนวัน หลังจากได้ยินเธอพูดว่าจะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เขาก็ทำได้เพียงกำชับคนให้เอาของขวัญย้ายเข้าไปในห้องก่อน หลังจากนั้นก็ได้ด้านในซูเปอร์มาเก็ตตามหาเธอ

ผลสุดท้ายหาคนไม่เจอ เธอกลับบอกกับตัวเองว่าที่แท้เธอคือไปโรงพยาบาลแล้ว

อีกทั้งยังคงไปดูผู้ชายอีกคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นก็ยังคงดันเป็นคนนั้นที่มีความพยายามมุ่งคิดในทางที่ไม่ดีต่อเธอ

เย่โม่เซินปิดตาลงแล้วปิดตาอีก หลังจากนั้นก็ได้ยื่นมือออกมาโอบกอดเธอไว้อย่างรุนแรง ซึ่งมีกำลังเยอะมาก

“เอ่อ”

ไม่ได้รอให้หานมู่จื่อนำเขาผลักออก ก็ได้ยินเสียงกัดฟันของเย่โม่เซินดังอยู่ตรงข้างหูขึ้นมา

“โทษฉันได้ไหม? ฉันไม่ควรพูดถากถางต่อเธอ และก็ไม่ควรมารอเธออยู่ที่นี่ล่วงหน้า ยิ่งไม่ควรเหมือนกับคนโง่หลังจากที่เธอพูดว่าตัวเองจะกลับมายังได้ไปหาเธอกี่รอบที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เพราะเป็นกังวลจนคิดว่าเธอก็จะเกิดเรื่องแล้ว......”

มือที่เดิมทีได้ดันอยู่บนหน้าอกของเขาได้หยุดลงแล้ว หานมู่จื่อได้เฉื่อยชาอยู่ตรงที่เดิม กลีบริมฝีปากแดงๆที่ชุ่มชื้นก็ได้เปิดแล้วเปิดอีก คำพูดหนึ่งก็พูดไม่ออกมา

“นาย......นายไปหาฉันที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว?”

ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ตอบรับ

“แต่ว่า ฉันไม่ใช่ได้พูดแล้ว......ให้นายรอก่อนสักพักเหรอ?”

“เธอคิดว่าฉันสามารถวางใจได้?”

หานมู่จื่อ：“……”

ช่างแล้ว เธอจะโกรธอะไรกับเขา

ก็แม้ว่าเขาจะพูดถากถางกับตัวเองก็เป็นเพราะว่าเอาใจใส่ หึงอิจฉาถึงได้มีอารมณ์ประเภทนี้ หากว่าหลังจากที่ตัวเองได้พูดคำพูดพวกนั้นแล้ว ใบหน้าของเขาไม่มีการแสดงออก มากจนกระทั่งคิดว่าไม่เป็นไร ถ้าเช่นนั้นเธอถึงจะต้องโกรธจริงๆแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หานมู่จื่อก็ได้พูดอย่างมีความหงุดหงิดใจอยู่บ้าง: “ช่างมันแล้วช่างมันแล้ว ฉันขี้เกียจจะทะเลาะกับนาย นายรอฉันทำไม?”

“ของขวัญ”

น้ำเสียงของผู้ชายไม่มีความสุขเพราะมีสิ่งที่ไม่น่าพอใจ

“ของขวัญอะไร?” หานมู่จื่อมีความไม่เข้าใจอยู่บ้าง คนคนนี้เมื่อเลิกขายก็วิ่งกลับไปรอเธอไว้อยู่ตรงประตูบ้าน เขาได้เตรียมอะไรให้เสี่ยวหมี่โต้วกันแน่?

เข้าไปก็รู้แล้ว

เย่โม่เซินได้จูงมือเธอขึ้นมาและได้เดินไปถึงตรงประตูโดยตรง จากนั้นก็ได้กดรหัสผ่านอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อหานมู่จื่อได้เห็นถึงฉากนี้ จึงอดไม่ได้ที่ก็พลิกสายตามองค้อนแล้ว