ตอนที่ 663
บทที่ 663 คิดหนีตอนนี้ ก็ได้สายไปแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 663 คิดหนีตอนนี้ ก็ได้สายไปแล้ว
จากรูปร่างหน้าตาก็รู้ว่านายเป็นพ่อของเขา
“เธอรู้?” เย่โม่เซินได้นึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน รอหลังจากที่พนักงานก็ล้วนจากไปแล้ว เขาก็ได้ลากหานมู่จื่อมานั่งลงบนโซฟาที่อยู่ทางด้านหนึ่ง และการแสดงออกบนใบหน้าก็ได้มีความเคร่งขรึมอยู่บ้าง: “เธอได้พูดถึงการมีอยู่ของฉันกับเขาแล้วไหม”
พูดแล้วไหม?
หานมู่จื่อพูดแต่เพียงว่าต้องการจะหาพ่อให้กับเขา แต่หากว่าเย่โม่เซินถามเช่นนี้แล้วละก็ เธอคือได้เคยพูดหรือว่าไม่เคยพูดกันแน่?
เธอไม่รู้
และเย่โม่เซินได้มองสีหน้าของเธอก็รู้อย่างลึกซึ้งแล้ว จากนั้นเขาก็ได้ดึงหน้าลงมา
“เดิมทีเธอก็ไม่เคยเอ่ยถึงใช่ไหม?”
“ฉัน......”
“อยู่ในใจเธอ ฉันก็ไม่มีน้ำหนักเช่นนี้จริงๆเหรอ?”
“เย่โม่เซิน ฉัน......”
“แม้แต่เอ่ยก็ไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ย?”
หานมู่จื่อ: “นายให้ฉันพูดสักประโยคได้ไหม?”
เขานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหน้าเขียว และได้จ้องหานมู่จื่อไว้อย่างไม่ละสายตา ซึ่งเป็นสายตาที่ดุดันจนไม่ไหว หานมู่จื่อก็ไม่รู้ว่าควรจะอธิบายต่อเขายังไงไปชั่วขณะแล้ว
“อยากพูดอะไร ก็พูดได้แล้ว”
“ฉันกับเสี่ยวหมี่โต้ว......เคยเอ่ยเรื่องที่ช่วยเขาหาพ่อ แต่ว่า......”
“แต่ว่าเธอคิดไม่ถึงว่าคนคนนั้นจะเป็นใช่ ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่!” หานมู่จื่อได้ตัดบทคำพูดของเขา “เย่โม่เซิน อารมณ์ของนายไม่ต้องฉุนเฉียวง่ายเช่นนี้ได้ไหม? ฉันก็ได้อยู่ด้วยกันกับนายแล้ว นายยังรุนแรงเช่นนี้กับฉัน?”
เมื่อถูกคำพูดของเธอจุดประเด็น เย่โม่เซินถึงได้มีสติกลับมาช้าๆแล้ว
ใช่สิ เธอก็ได้อยู่ด้วยกันกับตัวเองแล้ว เขาจะรุนแรงกับเธอทำไม? ถึงอย่างไรก็ตามเธอจะพูดหรือไม่พูด ช้าเร็วลูกชายก็จะเป็นของเขา ก็ต้องเรียกเขาว่าพ่อ
ความคิดจนถึงตอนนี้ เย่โม่เซินก็ได้เม้มริมฝีปากบางๆลง หลังจากนั้นก็ได้พูด
“เช่นนั้นก็ได้ ฉันไม่รุนแรงกับเธอ คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่”
“ฉันก็จะอยู่ตรงนี้ รอลูกชายของฉันกลับมาเปิดของขวัญ”
หานมู่จื่อได้ถลึงตาโตใส่ “นายต้องการจะอยู่ที่นี่จริงๆ? ก่อนหน้านี้นายไม่ใช่ว่าได้พูดว่าให้เวลากับฉันงั้นเหรอ?”
“เพียงแต่ว่าก็เป็นเวลาสามวัน เวลาของวันนั้นก็ได้ผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้ว เธอก็ไม่ต้องการให้ฉันพบเขาเช่นนี้?”
“ฉันไม่ได้มีความหมายเช่นนี้......”
“ถ้าเช่นนั้นก็ให้ฉันอยู่ต่อ”
หานมู่จื่อ：“……”
เธอได้มองเขาด้วยความงุนงงอุตลุดอยู่นาน จากนั้นก็ได้ลุกขึ้นตรงๆ: “นายอยากจะอยู่ก็อยู่เถอะ ฉันไม่สนใจนายแล้ว”
เมื่อพูดจบเธอก็ได้ข้ามผ่านเย่โม่เซินตรงๆและขึ้นไปด้านบนโดยตรงแล้ว เพื่อเตรียมตัวที่จะไปอาบน้ำ ถึงอย่างไรเสียจางเสี่ยวเหยียนก็คงจะไม่กลับมาเร็วเช่นนั้น
หลังจากที่หานมู่จื่อเข้าไปในห้องแล้ว แต่กลับยังคงคือกดในที่เต้นวุ่น ปัง ปัง ไว้ไม่อยู่ และได้หยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายโทรศัพท์ไปให้กับจางเสี่ยวเหยียนแล้ว
ไม่รู้ว่าตอนนี้ที่ทางด้านจางเสี่ยวเหยียนนั้นไปพัฒนาความคืบหน้าที่หานชิงที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง เธอจะต้องถามๆว่าจางเสี่ยวเหยียนจะกลับมาตอนไหน เธอรู้สึกว่าตัวเองยังคงไม่ได้เตรียมตัวดี
ทางด้านนั้นดังขึ้นนานมากแล้วถึงได้รับโทรศัพท์
บนสีหน้าของหานมู่จื่อมีความดีใจ เมื่อตอนที่กำลังจะพูด เอวก็ได้ถูกคนโอบล้อมไว้จากทางด้านหลังแล้ว ทันทีหลังจากนั้นระหว่างลำคอก็รู้สึกถึงลมหายใจที่ร้อนแรงของเพศชายแล้ว หานมู่จื่อแทบจะไม่ต้องบิดหัวไปก็รู้ว่าเย่โม่เซินในเวลานี้ได้โอบล้อมเอวของเธอ และคางก็ได้พิงไว้อยู่บนไหล่ของเธอ
“เฮลโล?”
เสียงของจางเสี่ยวเหยียนได้ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ด้านนั้น
หานมู่จื่อได้กะพริบตาไปมา และได้ส่งเสียงเฮลโลไปเสียงหนึ่งอย่างแทบจะมีความพูดไม่เป็นอยู่บ้าง หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้ว
เดิมทีสิ่งที่เธอต้องการพูด หลังจากตอนที่เย่โม่เซินมาแล้ว ก็ได้กลืนกลับเข้าไปในท้องทั้งหมดแล้ว